Laatste nieuws

Zilveren bondsspeld voor Herman Joosten
Scheidsrechters coördinator
Scheidsrechtersaanwijzer stopt na 27 jaar Voor 27 jaar inzet als scheidsrechtersaanwijzer voor de Nederlandse volleybalsport werd Herman Joosten bij ...
Lees meer
Handleiding DWF 'Resultaat invoeren' en teambeheer
Wedstrijdsecretariaat
Zoals jullie wellicht weten, gaan we bij SSS dit seizoen werken met het Digitaal Wedstrijdformulier (DWF) in de versie 'Resultaat invoeren'. Hier is ...
Lees meer
SSS-leden gratis naar workshops Avital Selinger
Bestuur
Het is u vast niet ontgaan dat Avital Selinger sinds kort in Sportcentrum De Meerwaarde rondloopt. Hij geeft training bij Heren 1 en zal trainers bij ...
Lees meer
ALV goed bezocht.
Bestuur
Vrijdagavond 15 sep. j.l. vond de jaarlijkse Algemene Ledenvergadering plaats. Het bestuur werd aangenaam verrast door de hoge opkomst. Dit droeg ...
Lees meer
Barrooster 2017 online
CheerSSS
De bardiensten voor de rest van het jaar 2017 staan in het barrooster!!! Kijk goed wanneer jouw team bardienst heeft en regel binnen je team dat er ...
Lees meer
Super Start Saturday - 9 september
Hoofdcategorie
Kick off! Aanstaande zaterdag (9 september) trapt SSS als vereniging het seizoen 2017-2018 af met de startdag. Na het succes van vorig jaar hebben de ...
Lees meer

Waterman januari 2010 (13-01-2010)

                                                           H E T    L I D

 

Ja, beste vrienden, ik weet, dat jullie de neiging hebben tot wegzappen na het lezen van de titel van deze aanstaande column, maar dat zou ik toch niet doen, als ik jullie was, want de kans is groot, dat het over jullie gaat.

Ik begrijp, dat sommigen van jullie denken: “O, wordt het weer zó’n stukkie ?”

En dan zou ik graag antwoorden met”Ja en nee.”

“Ja, het wordt zo’n stukkie, maar toch ook nee, zo’n stukkie wordt het niet.”

Lees maar verder.

Het lid kent in de Nederlandse taal vele betekenissen. Het is op zich een klein zelfstandig naamwoordje, meestal voorafgegaan door een lid-woord (dat dan weer wel).

Het woordenboek spreekt over beweegbare lichaamsdelen als arm, been etcetera, en over het mannelijke lid, daarbij op het geslachtsdeel doelend.

Voor de goede orde: de vrouwelijke variant heet dus geen lid.

Als je als man iemand hebt of kent met wie je je lid wilt delen, dan noemen we zo iemand een lid-maat. Deze term wordt ook wel gebruikt om de lengte of omvang vast te stellen.

Bij het woord ooglid moeten we ons geen directe zorgen maken, dat het geslacht ineens het hoofd uitgroeit of zo. Dat heet nu eenmaal zo.

Tot zover het biologische deel van deze verhandeling. Dan hebben we dat maar gehad.

 

Een tweede betekenis van het woordje lid is: Persoon, die deel uitmaakt van een groep.

En daar zijn we al op bekender SSS-terrein.

Zo’n club als de onze is 50 jaar geleden ontstaan uit een groep personen, die zich om een bepaalde reden verwant voelde. En die verwantschap was de volleybalsport. Iemand, die zich daarbij wilde aansluiten, kon lid worden.

Als je eenmaal lid was dan mocht je op vastgestelde tijden in een voor jou gehuurde lokaliteit je favoriete sport gaan beleven. En als je klaar was mocht je onder een warme douche kruipen, zo lang als je wilde.

Later ging de club, waar je lid van was, je ook nog in een fraai tenue hijsen, vaak bekostigd door bevriende bedrijven, die we nu sponsors noemen.

En naast het sportieve gebeuren, werden er ook nog diverse feesten georganiseerd voor diezelfde leden.

Al gauw onstonden er categoriën leden: Zo kennen we het jeugdlid (voorheen “het lidje”), het seniorenlid en het ondersteunende lid. Deze laatste persoon dient niet verwisseld te worden met degene, die met regelmaat uit de Viagrabus snoept, want dat is het ondersteunde lid.

En dan hebben we nog twee groepen van de “hors categorie”: Het lid van verdienste en het erelid. Lid van verdienste kan je dus worden. Soms hoor je, als men het over een man heeft, die meer dan 10 kinderen verwekte, ook wel zeggen: “Die heeft een waarachtig lid van verdienste.”

 

Als lid van zo’n groep kun je je dus opperbest vermaken bij het plegen van je sport en/of daarna in de Sam Sam.

Staat daar dan helemaal niets tegenover, Waterman, hoor ik jullie in koor roepen ?

Nou, lezertjes, dat valt reuze mee. Om alles te bekostigen wordt een geldelijke bijdrage van je verwacht, die, als je hem omslaat per avond, helemaal niet zo hoog is. Dat heet contributie.

En die worden bij een club verzameld door een gekozen persoon, die we penningmeester noemen. Deze man of vrouw betaalt alle rekeningen die binnenstromen en daarvoor grijpt hij/zij dan naar het potje, waarin de leden hun contributie betaalden.

Tenminste: áls ze betaalden.

Want wat lees ik nou onlangs op de site: De aanmaningen gaan deze maand de deur uit !

Dat zou toch niet nodig moeten zijn, was mijn eerste reactie. Als je je al vanaf september vorig jaar iedere week één of meerdere keren begeeft naar de Oosterbos- of willekeurig welke andere sporthal, realiseer je je toch ook wel eens één keertje, dat dat ook betaald moet worden ? Of  ben ik nou gek ?

Hoe dan ook vrienden: Regel het even met onze penningmeester, die in kleine kring ook wel bekend staat als Henk Er-cash, maar verder een aimabel mens is.

En doe je dat niet, zo lees ik in hetzelfde nieuwsbulletin op site: Dan wordt je als lid geroyeerd.

Dan krijg je het lid op de neus.

Je kunt dan niet meer volleyballen en, misschien nog wel veel erger, je mag de columns van Waterman niet meer lezen.

Daarom vraag ik je nogmaals: Hou mijn lezerskring op peil en sta voor je lidmaatschap.

Tot een volgend keer,

 

 

Waterman.

Waterman (03-12-2009)

                                                  T H E      M E E T I N G

 

Geheel in de stijl van tegenwoordig om alles, maar dan ook werkelijk alles kennelijk in het Engels te moeten schrijven ( “Kick off” /  “King of the Court” / “We kick SSS” ( “Wij schoppen SSS”  ??? Waarom ?  Wat heeft SSS misdaan ?) de anglicaanse kop boven deze column, die gaat handelen over een wat bijzondere bijeenkomst, waarvoor uw onderdanige writer onlangs een invitation ontving.

De uitnodigingsmail sprak over een nog nooit eerder bij SSS belegde avond voor scheidsrechters (referees) van PAF ( is de engelse equivalent voor SSS en staat voor “Play Always Fair”).  Het zou, naast wat scheidsrechterzaken, vooral een gezellige avond moeten worden als blijk van waardering van de club naar zijn fluitende vrijwilligers. Het geheel stond, vanzelfsprekend, onder supervision van flutehead (fluithoofd) Kees.

Onwetend en argeloos begaf ik mij op de geplande avond naar de SamSam (spreek uit: SemSem), waar ik een goeie twintig lotgenoten aantrof, die op eenzelfde merkwaardige en achterdochtige wijze spichtig om zich heen zaten te loeren als ikzelf kennelijk ook deed. In de loop van de avond, toen de alcohol enige schroom uit de doelgroep had weggespoeld bleek, waaruit de lotsverbondenheid bestond: We hadden thuis allemaal geen moer te vertellen ! En dat bindt. Okay, er waren er in totaal zes, die dat niet beaamden, maar vier daarvan hadden hun streng kijkende vrouw bij zich, dus  in hoeverre zij vrijuit praatten werd sterk betwijfeld, en de andere twee waren vrijgezel. Dus.

Als je als buitenstaander dit lokaal was binnengestapt, had je in no time begrepen, dat het hier om fluitisten ging, want iedereen had wat neiging tot het tuiten der lippen, een typische basishouding bij het uitstoten van een samengeperst hapje lucht in een metalen of plastic instrumentje, hetwelk dan weer een kurken balletje of gedroogd peulvruchtje in dat kleinood doet ronddraaien, daarmee zorgend dat een schelle fluittoon klinkt als een ADHD-parkiet. De mensheid heeft zich in de loop der tijden aangeleerd bij het horen van zo’n geluid onmiddellijk te stoppen waarmee men bezig is en vragend of kwaad of woest of ziedend naar de bron van dat signaal op te kijken, want de bron is altijd op een wat hoger plan gezeten dan de goegemeente. En dat geeft zóóó’n goed gevoel.

Dat heb je thuis niet.

Een collega-fluiter deelde mij vertrouwelijk mee, dat hij voor zijn woonkamer sinds kort een scheidsrechtersstoel had aangeschaft, van waaruit hij ’s avonds de tv-programma’s bekeek. Dat geeft op zich wat rust, zei hij, maar de momenten, dat hij toch “naar beneden” moest voor een drankje op een plasje, waren daarentegen zwaarder dan ooit. Dus of hij dat nou moest aanbevelen: Hij wist het nog niet.

Er werden op deze avond, zeker naarmate hij vorderde, nog wat prangende vragen opgelost. Zo vroegen wij ons al heel lang af, waarom één collega altijd een kwart slag gedraaid op de stoel zat. Dat bleek veroorzaakt te zijn door een vroeger overkomen ongeluk(je), waarbij de arme man een dwarsfluit had opgelopen, maar hij was tóch doorgegaan, wat hem  wel veel waardering van de anderen opleverde. Terwijl hijzelf had verwacht voor deze openheid te zullen worden uitgefloten.

Toen de wijzers van de klok al aangaven dat het na tienen was, nam de brutaliteit (wij spreken zelf liever over “flair”)onder de deelnemers vormen aan die mij bekend voorkwamen van gesprekken op en onder de scheidrechtersstoel.

Voorbeeld: Ik zei tegen een collega: “Leuk, dat je ook gekomen bent.”

Hij sprak: “Dat maak ík zelf wel uit. Ik beslis !  Nog één zo’n opmerking en je kunt gaan douchen !”

De man naast hem fluisterde mij toe om maar verder niet in discussie met hem te gaan, want als je hem echt tegen krijgt, verziekt hij je hele avond,

Een ander zei ik, dat ik de afgelopen week zijn vrouw nog aan de lijn had, waarop hij mij streng toesprak: “Op de lijn is in, dus verder geen discussie !” 

Verbaasd droop ik af.

De avond werd besloten met heerlijke zelfgemaakte salades van onze opperkees.

Het was een bijzondere, maar toch wel gezellige avond geweest.

De drank had de meesten ook dapperder gemaakt.

Met opgestoken zwaard gingen mijn collega’s en ik op huis aan, om daar eens ongezouten aan de vrouw te vertellen, dat ze een moordavond hadden gehad en dat ze daar geen pest mee te maken had !!

Maar de dag erna, zaterdag, kwam ik ze alweer tegen in het dorp. Drie meter achter de vrouw, met twee zware boodschappentassen zeulend.

Maar stiekum ook grinnikend over het feit, dat ze voor vanmiddag de thuiswedstrijd van Meisjes C 3 hadden toegewezen gekregen.

Laten we zuinig zijn en blijven op dit ras vrijwilligers !

 

 

Groeten intussen van

 

Waterman

Waterman (15-10-2009

Waterman (15-10-2009)

L U C H T E N

  

Hallo, beste vrienden en lieve vriendinnen. Daar zijn we weer eens. De eerste keer digitaal en dat is best wat anders. Het idee, dat jullie me niet meer in alle rust op de bank liggen te genieten, maar me in een hoekje of op zolder zitten te scrollen is een gevoel, waaraan ik nog erg moet wennen.

Hebben jullie me nog een beetje gemist ? Ik jullie in elk geval wel. Sommigen als kiespijn, maar de meeste toch wel écht.

 

De titel boven deze column slaat niet op de juist in dit jaargetijde zo prachtig optredende wolkenpartijen. Dus niet de luchten, waar oude meesters als Ruysdael en Jongkind per kwast zo mooi over konden verbeelden. Dus niet over de op tv getoonde ingestuurde foto’s van amateurs in het weerbericht waar vriend Krol zo enthousiast over uit zijn fontanel kan gaan.

Nee, dit gaat meer over de nasale (on)genoegens, die luchten veroorzaken.

 

Als je op een late avond een willekeurige Oosterboshal inloopt, komt  de bezwangerde transpiratiegeur, die tientallen jongens en meisjes al sedert de vroege avonduren  aan het afscheiden zijn, je tegemoet. En stinkt dat dan ? Het antwoord luidt: Nee !

 

Dat komt, zo legde men mij uit, omdat het ruikt naar vérs zweet. En dat stinkt dus niet. Sterker nog, onder bepaalde omstandigheden, bijvoorbeeld in een willekeurige slaapkamer, kan de verse zweetlucht van de partner behalve heerlijk ruiken ook de zinnen prikkelen en dus de feestvreugde in hevige mate vergroten. En dat is in die omstandigheden mooi meegenomen. Wel jammer, als je van nature niet (zo snel) transpireert. Dan zul je naar de drogist moeten. (“Mag ik van u een half pondje vers zweet ? Nee, inpakken graag. Het is voor in de slaapkamer.”)

 

Ook de luchten van pasgedouchte en gesoigneerde sportmensen zijn vaak een weldaad voor ons reukorgaan en naast het feit, dat de betrokkene zelf graag lekker ruikt, is het toch ook wel bedoeld om ánderen te laten genieten van hoe lekker jij ruikt.

Het moet de ander ook het idee geven, dat je erg schoon bent op je lijf. En dat hoeft door het gebruik van luchtjes helemaal niet zo te zijn.  In de tijd van Lodewijk de Veertiende stonk men van vuiligheid als bisamratten, maar verdoezelde men dat door overdosissen parfum, ook toen al in Frankrijk ruim voorhanden.

 

En zo maken we een bruggetje naar de minder prettige variant van luchten: De stanklucht.

Oók in een willekeurige kleedkamer in een willekeurige Oosterboshal vaak overvloedig aanwezig.

Je kent ze wel, die wat stijf aan de haak hangende kledingstukken, waar al weken geen sopje meer doorheen gegaan is. Ze bevatten oud zweet. En dat ruikt niet lekker. Soms staat er een sporttas open met daarin een slip van, laten we schatten, een week oud. Het bevat patronen, die Björn Borg daar met zekerheid niet in ontworpen heeft en die men aanvankelijk “slipstream” noemde.  Toen ik ooit bij een verslag van een autorace de reporter hoorde zeggen, dat Jan al drie ronden lang in de slipstream van Piet reed, was ik verward en ontzet.

Later is men het gewoon remspoor gaan noemen. Veel duidelijker !

 

Gelukkig behoren we zélf niet tot deze laatste categorie. Wij zijn  allemaal schoon op lijf, leden en kledij.

Het zijn altijd die andere viezeriken, die het niet zo nauw nemen met de hygiëne. Toch ?

Mooi zo. Want wij zijn van SSS : Schoon, Schoner, Schoonst.

Houen zo !

 

Nou, dit is hem dan, de eerste digitale. Misschien een beetje erg “luchtig “?

Als jullie je afvragen, of de inhoud van dit stukje nou representatief zal zijn voor eventueel volgende stukjes, dan hoop ik dat toch van niet.

Ik blijf m’n best doen met fantaseren.

 

Als jullie het een beetje leuk vonden, ben ik allang weer tevreden.  Ik hoor het nog wel eens.

 

Groetjes,

 

Waterman

HET DAK MOET ER AF (11-11-2007)

HET DAK MOET ER AF (11-11-2007)

Uit principe ben ik tegen iedere vorm van marteling of de doodstraf. Het in vieren delen van het menselijk lichaam door een kwartet Belgische paarden keur ik dus eigenlijk af. En zelfs de diervriendelijke methode waarbij de persoon in kwestie in een diepe kuil met hongerige ratten wordt gekieperd, vind ik normaal gesproken te ver gaan.

Toch ben ik wel van mening dat de SSS-leden die zaterdag 17 november 2007 niet naar onze sporthal komen, streng moeten worden gestraft. Hoe? Dat moet het bestuur bepalen, maar bovenstaande suggesties doe ik natuurlijk niet voor Jan Lul. Het ledenbestand zal wat slinken, maar we houden de besten over.

Natuurlijk weten we allemaal wat er komende zaterdag staat te gebeuren.
1. Oliebollen actie, je wordt om 9.30 uur verwacht in SamSam en we hopen rond 13.00 uur klaar te zijn.
2. Het nieuwe swingende heren 1 speelt om 19.00 uur de B-league-topper tegen Vocasa(met de oud-SSSers Marijn van Schaik(coach) en Tys Abeling(libero))
3. 21.00 uur: presentatie van de vrijwilligerstaken(nogal belangrijk in tijden van gemakzucht en individualisatie)
4. Vervolgens vanaf 21.30 uur: Groot feest in Sam Sam (dames trim geeft jump-demo)

Kortom: HET DAK MOET ER AF.
Dat meen ik serieus. De mannen van heren 1 slaan tegenwoordig zo hard dat de bal veel te vaak via een paar armen de balken, lampen of het plafond raakt. Dat scheelt tientallen leuke rallies per wedstrijd. Ik zoek dus een stel handige SSS-ers die het dak van de Oosterboshal een metertje of drie hoger kunnen knutselen. Inmiddels heeft het bestuur besloten dat je voor het volbrengen van dit karweitje zo’n ongelofelijke zwik vrijwilligerspunten krijgt toebedeeld, dat je je leven lang niets meer voor de club hoeft te doen.

Dat is nog eens wat anders dan grote risico’s lopen door zaterdag thuis te blijven.

Willem Held

Stormy Normy (13-06-2007)

Het was ergens begin jaren negentig dat Norman Abraham zijn bijnaam kreeg. De Amerikaanse generaal Norman Schwarzkopf leidde de operatie Desert Storm in een Arabische woestijn en werd daarom ‘Stormy Normy’ genoemd. Onze Norman werd simpelweg ‘Stormy’.

 
In die tijd hadden we nog geen Sam Sam en dronken we bier bij Café Van den Heuvel. Het bezoeken van dit etablissement (met biljart en uitstekende gehaktballen) noemden we simpelweg ‘hillen’. Na de training in De Lijsterhof ging het gesprek als volgt: ,,Stormy gaan we nog hillen?’’ ,,Nee, vanavond even niet… Nou ja, ééntje dan.’’
 
Het was zo’n café als in de heerlijke televisieserie Cheers. Inderdaad, daarin had je Norm, die gezellige dikke met zijn vaste plek aan de bar naast postbode Cliff. Onze SSStormy had een speciaal plekje in het hart van de joviale barvrouw Bep. Zij hing krantenartikelen over hem op en gaf meer dan eens een biertje weg.
 
Om een lang verhaal kort te maken: Norman Abraham speelde volgens mijn berekeningen 19 seizoenen in het eerste of tweede van SSS. Hij veranderde van een onzekere krullenbol in een rustgevende rots in de branding. Hij reed ooit in een schitterende Ford Capri, beleefde grote SSSuccessen, bleef zijn club trouw in tijden van crisis en was in de afgelopen jaren heel belangrijk voor de jongeren die via het tweede opklommen naar het eerste.
 
Altijd relaxed, maar hij kon heel af en toe knallende ruzie maken. Om vervolgens de kwestie weer snel bij te leggen, zoals mannen dat doorgaans doen. Hij woont al een paar jaar in Zeist en gaat komend seizoen trainer worden bij de Utrechtse studentenclub Protos. Maar niet nadat hij in het afgelopen seizoen ons tweede mannenteam nog even kampioen maakte van de tweede divisie(zie foto die alom circuleert).    
 
Na de afsluitende barbecue verliet hij tegen vier uur ’s morgens ons huis. Het pakketje Belgische bieren, het traditionele cadeautje van het team voor de afvallers, was íe vergeten.
Proost Stormy.
En bedankt.
 
Willem Held

Een nieuwe lente (11-05-2007)

Vaak wil ik in deze rubriek een beetje zeuren over alles wat mis is binnen SSS.


Maar nu even niet!


Hoogste tijd om te benadrukken dat ik deel mag uitmaken van één van de beste volleybalclubs van Nederland. Als de voortekenen niet bedriegen, worden we alleen maar beter. De nieuwe lente is begonnen. Er zijn volop signalen die duiden op groot elan, grenzeloze ambities en nakend succes.


Ik noem maar:

Tijdens de clinic met de mini’s kwam ik er weer achter dat we barsten van het talent.  En onlangs zag ik ook een heus beleidsplan voor de jeugd langskomen. Dat zal niet in een la belanden maar als leidraad dienen voor een veelbelovende toekomst.


Met onze mannen spelen we volgend seizoen historisch hoog. Een team in de B-league, een team in de eerste divisie en een team in de tweede divisie. En nu geen gepieker of we dat allemaal wel kunnen halen en betalen. Gewoon er voor gaan, op alle fronten.


Laatste nieuws: heren 5 is gepromoveerd en speelt volgend seizoen samen met heren 4 in de promotieklasse. Bedenk dat veel clubs al trots zijn wanneer hun eerste team in die afdeling speelt. 


Dames één is voor het eerst sinds jaren niet gedegradeerd. De bodem van de put is bereikt, de klim omhoog kan beginnen. Er is nieuw technisch beleid en er is een nieuwe trainer.  Nu nog even wat geduld en ook onze meiden tellen weer mee op niveau.


Niet alleen Dames 1 heeft een nieuwe leider. Adri de Wilde is na 23 jaar terug bij Heren 1 en zal met hulp van compagnon Harry Proost en een veelbelovend  nieuw stichtingsbestuur het topvolleybal binnen onze club van extra glans voorzien.


Ik weet nagenoeg niets van onze bankrekening, maar volgens mij zijn we, ondanks alle gedurfde initiatieven binnen deze club, financieel gezond.  De grote kunst is om dat te blijven, terwijl we toch het lef moeten hebben om te investeren en hogere doelen na te streven.


Laatst las ik een interview met Harry van Raaij, de bekende ex-voorzitter van PSV. Onder zijn hoede was die Brabantse club meer dan ooit een combinatie van een warm nest en een succesvolle bolwerk. Zijn lijfspreuk: ,,Je moet PSV leiden als een onderneming en beleven als een club.’’  Dat lijkt me een mooi motto voor iedereen die binnen SSS verantwoordelijkheid draagt.


SSS: goed en gezellig

SSS: the Sweet Smell of Succes

Willem Held

Het beste team van SSS (27-02-2007)

De verkiezing van het beste team van SSS was niet moeilijk, zo merkte ik bij mijn verre van diepgaand onderzoek. Een team met ongekende uitstraling gaat met de eer aan de haal. Een team ook waaraan alle andere teams van deze club een voorbeeld kunnen nemen. Een team met een toptrainer; tenminste zo ziet íe er uit.

 

Dames Trim dus.

 

Dames Trim trimt iedere dinsdagavond van 21.30 uur tot 23.00 uur in de Oosterboshal. Tijdens de trainingen is iedereen altijd uniform gekleed (echt waar).  Deze gewoonte hebben alle zwaar gesponsorde topsportteams, maar ons Dames Trim dus ook. Volgens mij mag je daar gewoon niet mee doen wanneer je het verkeerde shirt bij je hebt.

 

Zomaar een dinsdagavond, een paar weken geleden. Het is erg rustig om half tien in de Oosterboshal. Heren Trim trimt niet omdat er maar drie trimmers zijn komen opdagen. Heren 4 komt ook niet opdagen vanwege een druk programma die week. Tweederde van onze superhal staat leeg terwijl rond die tijd twee trouwe SSS-teams in de Lijsterhof trainen die dat liever in de eigen hal zouden doen.  Maar het voltallige Dames Trim trekt zich van al dat slappe gedoe niets aan en knalt er vrolijk op los.

 

En natuurlijk doet dit gezelschap na iedere training wat eigenlijk ieder team zou moeten doen. Voor zover ik het kan inschatten neemt Dames Trim tegen kwart over elf voltallig plaats rondom een paar tafels en kletst er lustig op los. Minstens twee keer komt dan het moment waarop de barkeeper van dienst met angst en beven heeft gewacht. De Dames Trim gaat bestellen. Eén bier, één rode wijn, drie thee, één gewoon glaasje water, twee flesjes water, één cassis, twee fanta, één gewone cola, twee cola-light, één ijsthee met citroen en één seven-up met een rietje. En de keuken zal wel weer niet open zijn dus doe er maar tien zakjes chips bij.

 

Het komt inderdaad door Dames Trim dat de animo om dinsdagavond bardienst te draaien wat afneemt. Maar dat is – voor zover ik het kan overzien – het enige minpuntje van het beste SSS-team.

 

Willem Held

Contact

Secretariaat Volleybalvereniging SSS
Schoutenstraat 72G
3771 CK Barneveld
Telefoon: 06-22667983
Email : secretariaat@sss-barneveld.nl

Inloggen (mobiel)