Iets met 11 tuitjes aan een ballon

Zaterdag 7 oktober, de dag van nieuwe kansen. Met die insteek gingen we naar Nimma, oftewel, Nijmegen.

Van tevoren concludeerden we al dat ‘code rood’ niet van toepassing zou zijn, VoCasa draagt immers paarse shirtjes. Onderweg viel nog een aantal andere factoren weg. We kwamen allereerst amper stoplichten tegen en diegene die er waren, waren ons goed gezind: groeeeen! In de zaal kwam de derde meevaller: gele lijnen. Yes! Let’s do this.

Voor de wedstrijd hield Joost nog even een bemoedigend praatje dat als volgt kan worden samengevat: we moeten een ballon met elf tuitjes zijn. Touwtjes? Nee, tuitjes. Hmm, oké… Voor wie het niet helemaal kan volgen, deze theorie komt erop neer dat iedereen elkaar moet steunen om de ballon vol te houden. Als een speler niet (hard genoeg) in haar of zijn tuitje blaast, loopt de ballon leeg. En dat moet je niet willen.

Met deze originele en interessante theorie in ons achterhoofd begonnen we aan de wedstrijd. We kwamen al snel op voorsprong, maar na een moeilijke serviceserie van de tegenpartij, raakten we deze al snel weer kwijt. Helaas glipte de set uit onze handen en werd het 27 – 25 voor de paarse shirtjes.

De tweede set ging het roer om en bliezen we zo hard als we konden om de ballon in de lucht te houden. We maakten het halverwege de set nog even spannend, maar we sleepten hem binnen hoor: het eerste punt van dit seizoen, oe oe!

Hoewel Joost ons er in de setwissel nog voor waarschuwde, begonnen we de derde set met misschien iets te veel euforie. We liepen al gauw een grote achterstand op die we niet meer weg konden werken. Zowel in de derde als de vierde set volgde er nog een aantal mooie rally’s, maar de dames van VoCasa trokken beide keren aan het langste eind: 25 – 19 en 25 – 18.

Een deel van het team besloot het verdriet maar weg te gaan eten bij de oude vertrouwde gouden M (hé leuk, ballonnen!) om daarna koers te zetten richting Zwolle om heren 1 aan te moedigen. Anderen kozen ervoor om het verdriet niet weg te eten maar weg te drinken op een feestje (hé leuk, ballonnen!).

Hoe dan ook, zoals het spreekwoord luidt, drie keer is scheepsrecht. Morgen spelen we onze eerste thuiswedstrijd om 16.00 uur. En als we nou nu alvast beginnen met blazen, moet het toch wel lukken om de ballon morgen iets langer dan een setje hoog te houden. We gaan ons best doen, blaast u mee?!

Code rood

Zaterdag, de mooiste dag van de week, was weer aangebroken. En afgelopen zaterdag was niet zomaar een doodgewone zaterdag. Het was de dag waar sommigen al maanden naar uitkeken: de eerste competitiedag. Let the games begin! And may the odds be ever in your favor.

Het is natuurlijk niet zo dat we zaterdag weer voor het eerst mochten volleyballen; we hebben al een aardige voorbereiding achter de rug. Hoe we ons hebben voorbereid? Naast een reeks gewone trainingen speelden we een tweekamp in Tilburg, breidden we ons Duitse volleybaljargon uit in een oefenpotje over de grens, wonnen we de beker nèt niet en trainden we ons killersinstinct tijdens wat potjes Weerwolven.

Met een geblesseerde Heleen, maar vol goede moed zetten we afgelopen zaterdag koers naar Wierden. Omschrijving van de reis: code rood. En niet om te spoilen, maar die rode code zou ons de hele dag nog blijven achtervolgen.

Hoewel onze eigen hersenen aardig getraind zijn sinds we in het teamweekend hersenkrakende spelletjes als ‘woordsnack’ hebben gespeeld, zullen wij het u niet aandoen om deze codetaal te kraken. Gelukkig was de rode code van zaterdag vrij voor de hand liggend:

1. Code rood: de stoplichten. Het zat ons niet mee. Echt. Gewoon. niet.
2. Code rood: een slome rode Citroën. Voor ons rijdend. Terwijl we al wat laat waren.
3. Code rood: de lijnen van ons veld. Maak deze gewoon geel, dat doen wij toch ook?!
4. Code rood: de tenues/pakken van de tegenstander.

Aangezien groen vaak als tegenpool van rood wordt gezien, zal het niet heel verrassend zijn dat onze rode flow ons een 4-0 nederlaag opleverde. We besloten ons verdriet maar gauw te gaan verdrinken in de kantine. Drie keer raden welke kleur de verlichting in de kantine had? PAARS! Oh... Gelukkig haalde die paarse gloed ons wel wat uit die nare rode flow. De loempiakraam aan de overkant hielp daar trouwens ook wel bij #troostvoer #emotie-eters #nevernoteating.

Maargoed, even terugblikkend op de wedstrijd: we maakten het onszelf wat lastig in het spel te komen door onnodige fouten te maken. Serverend gaven we ook wat minder druk dan normaal waardoor de (zeg maar best wel goede) spelverdeelster van team rood lekker haar gang kon gaan. En waar we in de voorbereiding goed op weg waren onze doelstelling van 2,5 killblocks per set te halen, haalden we die doelstelling maar net over de hele wedstrijd gezien..

Om het positief te bekijken: je moet wat ruimte voor verbetering over laten. Anders wordt het ook zo saai. Over twee weken krijgen we om 14.30 in Nijmegen een nieuwe kans voorgeschoteld om onze doelstellingen te verwezenlijken. Voor nu gaan we hard trainen en proberen te leren van onze fouten van zaterdag. Opdat we op 7 oktober maar in een mooie groene flow aan zullen treden in Nijmegen. Moge de stoplichten in ons voordeel zijn, amen.

Hardlopers tegen koploper zijn doodlopers

Net als de helft van ons team zaterdag in Zwolle, komt ook dit wedstrijdverslag een beetje aan de late kant. Wiens ‘fout’ het nou was dat het halve team te laat was (waren ze eigenlijk wel te laat?), bleek niet duidelijk. Dat een deel van het team zich zaterdagmiddag voor de wedstrijd eerst in Barneveld en daarna in Nijkerk bij de grote gouden M bevond, heeft daar overigens niets mee te maken. Nee, echt niet hoor.

Al snel was het tijd om ons te gaan voorbereiden op de wedstrijd. We speelden namelijk tegen de koploper (die gelukkig nog geen kampioen kon worden tegen ons); daar konden we wel een leuk potje van gaan maken. Coach Joost probeerde zijn actieplan met ons te delen, maar werd daarbij steeds onderbroken door mensen die binnen wilden komen. Vet irritant. Begrepen ze niet dat dat onze kleedkamer was ofzo? Na iets van honderd keer had Simone er schoon genoeg van en besloot de deur te barricaderen als een heuse cipier. Problem solved.

Tijd voor de wedstrijd. We stonden al klaar om als ware helden het veld te mogen betreden, aangekondigd door een overenthousiaste omroeper in een vol, toeterend en vlaggenzwaaiend Landstede en onder het genot van opzwepende muziek en discolampen all over the place. Niets bleek minder waar; het was maar een illusie. Geen omroeper, geen opkomstmuziek, geen discolampen en een karig publiek. Kortom: zonder radslagen en koprollen het veld op in een sporthal waar je de krekeltjes kon horen tjirpen in de stilte.

De wedstrijd verliep anders dan ik had verwacht; waarschijnlijk omdat we niet echt verwachtingen hadden. Klinkt wel logisch op zich. Anyway, de eerste set liep het steeds gelijk op en waren we aardig aan elkaar gewaagd. In de eindfase van deze set bleken wij echter de betere. We bogen een 17 – 20 achterstand om tot een 25 – 22 overwinning met behulp van wat mooie serves van Chantal en Mylène.

Je zou toch verwachten dat de Zwollenaren – voor wie het kampioenschap nog niet eens officieel veilig was gesteld – een tandje zouden bijschakelen. Daar was echter nog niet veel van te merken, met name niet in hun enthousiasme. Wilden ze eigenlijk wel kampioen worden? De tweede set ging het wederom aardig gelijk op. Los van een gebrek aan enthousiasme bij VC Zwolle, is het wel een team dat veel ervaring heeft om op terug te vallen en zelfs nog wel aardig speelt als het niet zo goed speelt. Het ging dus echt niet gemakkelijk en we moesten hard werken om bij te blijven. Toch waren wij het weer die aan het langste eind trokken en er vandoor gingen met de set (26 – 24). Dat ging lekker!

Een overwinning op de nummer 1 kwam nu best wel dichtbij; nog maar één set en de winst was binnen. We begonnen de set goed en pakten een kleine voorsprong, maar we wisten deze niet lang vast te houden. Halverwege de derde set kwamen we in een behoorlijke dip en maakten we voornamelijk zelf de fouten. De Zwolse dames profiteerden hiervan en pakten de set met 21 – 25.

Dan de vierde set maar. Ondanks dat de dames uit Zwolle feller werden en beter gingen spelen, startten wij de vierde set met een 8 – 3 voorsprong. Dat leek de goede kant op te gaan. Helaas, dit bleek net als de verwachting in een sfeervol Landstede te spelen een illusie. Een dip nog groter dan die in de derde set leidde ertoe dat onze 8 – 3 voorsprong werd omgebogen tot een 8 – 13 achterstand. Oeps. Gelukkig was het gat niet onoverbrugbaar en pakten we weer een kleine voorsprong van twee punten (16 – 14). Pffjieuw. Nu zou het erom gaan spannen. Of toch niet? De Zwolse dames zetten vooral onze passing enorm onder druk en we maakten zelf te veel fouten om hier weerstand tegen te kunnen bieden. Met 18 – 25 verloren we de vierde set.

In de vijfde set waren we weer aardig aan elkaar gewaagd, maar Zwolle wist steeds een kleine voorsprong van zo’n twee à drie punten te behouden. Het lukte ons niet dit in ons voordeel om te buigen en verloren de vijfde set met 12 – 15. Hmm, hardlopers tegen de koploper zijn blijkbaar doodlopers. Van tevoren zouden we misschien getekend hebben voor die twee punten tegen de nummer 1, maar we hadden hier de winst overduidelijk zelf uit handen gegeven. En dat was best wel een beetje balen.

Heel veel tijd om te balen hadden we echter niet. Al struikelend over het afstapje aan de rand van het veld haastten we ons naar de douche, een deel van het team had namelijk een bus te halen. In Rijswijk en later in de Meerwaarde dronk en danste een aantal van ons het verdriet van het verlies weg, dat hielp aardig. En daar waren gelukkig geen krekeltjes te horen.

Vandaag zijn we een zaterdagje vrij om alvast de paaseieren voor morgen te verstoppen, maar volgende week zaterdag (22 april) treden we om 17.00 aan in de Meerwaarde voor onze allerlaatste wedstrijd van dit seizoen. Voor Judith en Simone zal dit bovendien niet alleen de laatste wedstrijd van dit seizoen, maar ook de laatste wedstrijd in dames 1 zijn. We hopen ze een mooie overwinning als afscheidscadeau te kunnen geven (waar ze zelf waarschijnlijk ook wel wat voor moeten doen) onder aanmoediging van ons trouwe publiek. Dus hopelijk tot volgende week en een fijn Pasen gewenst!

BKV-breed

Contact

Secretariaat Volleybalvereniging SSS
Schoutenstraat 72G
3771 CK Barneveld
Telefoon: 06-22667983
Email : secretariaat@sss-barneveld.nl

Inloggen (mobiel)