Laatste nieuws

Start competitie: geen publiek, wel SSS TV en ...
Corona nieuws
De competitie gaat van start voor het seizoen 2020/2021. Hartstikke mooi dat er weer gespeeld kan worden om de overwinning. Iedere vereniging heeft ...
Lees meer
Wijzigingen wedstrijden
Wedstrijdsecretariaat
Wim Wijnveen stopt na meer dan 30 jaar (!) als wedstrijdsecretaris bij SSS. Vanaf het seizoen 2020/2021 wordt Wim opgevolgd door Bert ...
Lees meer
OefenwedSSStrijden: programma & protocol
Corona
De komende weken spelen alle teams van SSS oefenwedstrijden in aanloop naar de start van de competitie. Helaas is een SSStartdag dit seizoen niet ...
Lees meer
Beach clinic groot succes!
Jeugdbestuur
Dinsdag 25 augustus waren de kersverse Nederlands kampioenen Beachvolleybal Jasper Bouter en Ruben Penninga van Beachvolley bij SSS voor een ...
Lees meer
Protocol: CheerSSS (kantine, tribune en ...
Corona protocollen
In onderstaand protocol wordt uitgelegd wat de maatregelen zijn om gebruik te kunnen maken van CheerSSS, wat er van je verwacht wordt met bardiensten ...
Lees meer
Starten met trainen & coronamaatregelen
Corona
We mogen (bijna) weer volleyballen in De Meerwaarde. Wat ontzettend fijn dat we binnenkort weer mogen trainen, wedstrijden spelen en in de kantine ...
Lees meer

De avond waarvan je niet wist dat die niet zou komen

Vrijdag 27 maart, 21.15 uur, De Hokhorst. Stampensvol met toeschouwers om de derby der derbys te aanschouwen. Of zoals onze meest trouwe supporters c.q. vlagger c.q. teller ooit de legendarische woorden sprak: ,,Hier had je bij moeten zijn.’’

Dat had vanavond het scenario moeten zijn wat velen van ons groot in de agenda geschreven hadden, omcirkeld hadden, in groepsapps geplaatst hadden, op familieverjaardagen aangekondigd hadden: Renswouw Heren 1 tegen SSS Heren 2. Om het kampioenschap in de tweede divisie B. Wij zouden gisteravond op de training de wedstrijd gevisualiseerd hebben (ditmaal zonder chocoladeletter na afloop). Er zou een stoet van fietsers naar De Hokhorst trekken (en dan zonder anderhalve meter afstand te houden).
Wij zouden er vanavond staan. Wij zouden vanavond een aanval doen op de koppositie. Wij zouden de koppositie overnemen.

Wij zouden... Iedereen weet inmiddels dat dit scenario niet plaats zal vinden. Ook niet op een later moment dit seizoen. Laat ik voor de volledigheid - hoewel overbodig - schrijven dat het uiteraard niet meer dan logisch is dat de Nevobo de competitie heeft stilgelegd. Dat er momenteel ergere zaken zijn in ons land en de rest van de wereld. Dat het belangrijk is dat iedereen zich aan de maatregelen houdt, in de hoop de omvang van deze ramp in te dammen. In de hoop dat we elkaar in goede gezondheid weer eens in de sporthal kunnen treffen en elkaar dan niet met een elleboog hoeven te begroeten.

Sport is vandaag de dag niet meer dan de belangrijkste bijzaak van het leven. Maar het gevoel om deze sport te missen mag er ook zijn. Het gevoel van de ene persoon doet niets af aan het gevoel van een ander persoon; zolang je maar rekening houdt met elkaar. Zoals Huub van der Lubbe ooit zong:

Een man weet niet wat hij mist
Maar als ze er niet is
Als ze er niet is
Weet een man pas wat hij mist

In dit geval weet deze man nu wat hij moet missen: de sport, de strijd, het teamgevoel.

Dat gevoel is dit seizoen en op dit moment sterker dan dat het de afgelopen jaren zou zijn geweest. Zoals eerder gesteld, een ieder heeft zijn eigen gevoel; maar op dit moment had een gevoel van opwinding gecombineerd met zenuwen en enorm veel adrenaline door ons heen moeten gaan. Om ons heen kijkend naar een hoeveelheid toeschouwers die ik en vele teamgenoten van mij nooit voor mogelijk hadden gehouden en waarschijnlijk ook niet snel - of helemaal niet - meer zullen ervaren.

Dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat het kampioenschap op het spel stond, dat het een wedstrijd was tegen louter bekenden en ook nog eens om de hoek. Na de verliespartij in De Meerwaarde dachten velen dat de titelstrijd gespeeld was. Wij hadden immers twee nederlagen geleden, Renswouw nog geen enkele verliespartij.
Desondanks stonden wij met SSS Heren 2 lange tijd bovenaan, omdat wij twee wedstrijden meer hadden gespeeld dan Renswouw. En zoals een Heren TC-lid (uit het fantastisch presterende Heren 3) altijd zei: wij hebben de punten al en zij nog niet. Wat bleek. Na een goede eerste seizoenshelft vlamden wij door na de winterstop: met vijf overwinningen op rij en slechts drie verliespunten: 26 van de 30 punten in de tas. Heyendaal, Pegasus, VC Volt, SV Dynamo H3, BVC’73, Avior: stuk voor stuk werden de teams verslagen. Met of zonder vaste coach, met of zonder aanvoerder, zonder of met Thijs.
Daarentegen verloor Renswouw tweemaal en haalde het 28 punten uit een optie van 40 punten. Zodoende was de tussenstand twee weken geleden bij het stilleggen van de competitie na 17 wedstrijden op de teller: Renswouw H1 70 punten, SSS H2 68 punten.

Dat maakte de wedstrijd van vanavond natuurlijk al bijzonder, maar voor de schrijver dezes was het extra bijzonder. Hier had ik als speler en als Heren TC jaren naartoe had geleefd. Ik kwam elf jaar geleden naar SSS en in de afgelopen elf seizoenen heb ik tweemaal enige tijd om de bovenste plaatsen mogen strijden, al duurde die titelstrijd beide keren slechts tot de kerst.

Al die seizoenen hebben hun eigen verhaal, maar een kampioenschap voegt altijd iets extra’s toe aan een seizoen. Het geeft het verhaal een schitterend eind en verhalen schrijven doe ik graag. Het verhaal van dit seizoen begint eigenlijk al in het seizoen 2013/2014. Op dat moment begint een nieuw Heren 2-tijdperk met vier spelers als kern: Frank, Martin, Rinaldo en Gepko. Deze vier mannen spelen sinds het seizoen 2013/2014 onafgebroken met elkaar (een kort uitstapje naar het buitenland van Frank en Rinaldo daargelaten) in Heren 2.

Dat eerste seizoen is één van de mooiste seizoenen die ik heb gehad in de bijna 23 jaar dat ik nu op volleybal zit. Ook al behaalden wij slechts elf punten, wonnen wij slechts één keer en degradeerden wij kneiterhard uit de eerste divisie; het was een schitterend jaar. Waarom? Vanwege het teamgevoel; vanwege het sociale aspect. Dat is waar de sport om draait. Natuurlijk mis ik het volleyballen. Alleen maar hardlopen of op zolder een beetje opdrukken gaat ook vervelen. Laat mij, laat ons, maar een volleybal aanraken; door het veld springen en huppelen. Ik mis zelfs het lijnen tikken in de warming up van Kees Jan of de verdedigingsoefeningen bij Gert. Dat ik dat zeg, zegt genoeg.

Maar zoals gezegd is sport de belangrijkste bijzaak van het leven, het gaat om meer dan alleen het spelletje. We hebben niet voor niets een teamsport gekozen; we hebben niet voor niets voor SSS gekozen en niet voor niets groeit deze vereniging al jaren. Zoals Maarten van Garderen ooit vanuit Italië schreef: bij SSS is iedereen familie. Het sociale aspect; dat is waar het in de sport om draait, waar het bij een teamsport als volleybal om draait, waar het bij SSS om gaat. Dat is wat op dit moment niet mag voor het grotere belang. Dat begrijpen we allemaal, maar dat mag ook best een beetje pijn doen.

Het seizoen na de degradatie volgde jaar in, jaar uit een seizoen in de tweede divisie. Dan weer met een fantastische start, dan weer met een geweldige eindsprint. Nooit beiden tegelijk. Het waren mooie jaren - stuk voor stuk - maar niet zo bijzonder als dit seizoen. Dus kwam er een plan: een plan om terug te keren naar de eerste divisie. De Heren TC hadden achter de schermen een driejarenplan opgesteld: een jaar opbouwen, een jaar van proberen en een jaar van moeten. Dit jaar had het gemoeten en gekund om terug te keren naar de eerste divisie. Zelfs met een kampioenschap. Met in het kielzog van Heren 2 ook nog eens een promotie van Heren 3 (en van Heren 6).

Waarom schrijf ik dit? Omdat ik had gehoopt een voorbeschouwing te kunnen schrijven op de wedstrijd van het seizoen en de wedstrijd van mijn leven. Om het gevoel waarmee wij nu in het veld hadden willen staan, toch een verhaal te geven. Dat is immers wat sport doet: sport is emotie en sport levert prachtige verhalen op. Dit had een heroïsch verhaal moeten worden. Het

Het vertrouwen dat Kees Jan ons gaf was de basis voor de heroïek, want je moet er wel in geloven. Het feit dat we met twaalf spelers, twee trainers en een fantastische manager naar dit moment toewerkten. Bij het eerste treffen van het seizoen hadden we nog iets te veel ontzag voor de oudjes uit Renswouw; de tandem Paul-Bart was moeilijk te stoppen, maar wij hebben zelf bij een 1-1 stand halverwege de derde set de wedstrijd uit onze handen laten glippen en het bejaardenzweet te weinig op de grond laten vallen aan de overkant van het net.

Ditmaal zou het anders zijn: Michiel zou erbij zijn, Thijs zou weer meedoen, papa Berger was in bloedvorm en zou schitteren, Robin zou laten zien waarom hij de beste middenaanvaller van alle tweede divisies is en Sil zou laten zien dat ze op Papendal hem beter als passer/loper hadden kunnen scouten. Wij zouden daar met een 1-3 overwinning juichend van het veld stappen. Vlak voor het moment dat het winnende punt binnengeslagen zou worden door een ontketende Rinaldo, zou onze meest trouwe supporter Emiel door De Hokhorst schreeuwen tot zijn stem ermee op zou houden: HOEVEEL NOG?! Wij zouden daar winnen. Wij zouden de koppositie pakken. Wij zouden kampioen worden.

Natuurlijk zouden we ook kunnen verliezen. Dat gebeurt ook in de sport. Dit had ook een tragedie kunnen worden, maar in dit geval blijft het verhaal bij wat het had kunnen zijn. Zoals al vaker geschreven; de pen is macht en dan droomt deze schrijver liever van een heroïsch verhaal dan van een tragedie. Zeker in tijden als deze.

Bedankt voor het aanmoedigen dit seizoen. Wij wensen jullie als Heren 2 het beste toe voor de komende tijd en zien jullie graag volgend seizoen weer. Tot die tijd...

...let een beetje op elkaar.

0
0
0
s2smodern

Buikpijn: een wel en een wee bij Heren 2

De titel is niet echt hoopvol. U zult wel denken: wat is er toch aan de hand bij SSS Heren 2, aangezien de titel vorige week ‘ziek, zwak en misselijk’ was. In deze nieuwe aflevering over het wel en wee van heren twee zult u lezen dat de buikpijn zowel gaat over het wel als over het wee. Er zit namelijk een bijzonder Luchtje aan dit verhaal.

Als u op de website van de Van Dale zoekt naar de betekenissen van ‘wel’ en ‘wee’, kunt u alleen een uitkomst vinden voor ‘wee’.
Wee (het/de; o en v(m); meervoud: weeën)
1) pijn, verdriet
2) (m.n.) pijnlijke samentrekking van de baarmoeder kort voor het baren

Als er op het wereldwijde web verder gezocht wordt naar ‘wel’, vindt men: in orde, gezond. Laten we die definities maar even aanhouden in dit verslag.

Nick zat de afgelopen weken in de hoek van de ‘wee’. Daarmee bedoelen we de eerste betekenis van bovenstaande definitie; de tweede betekenis was in de afgelopen periode alleen van toepassing bij huize Berger. Gelukkig mocht Nick in de afgelopen week concluderen dat hij het kruisje bij het hokje ‘wee’ kon uitgummen en bij ‘wel’ kon aankruisen. Ongetwijfeld had hij vrijdagochtend weer even last van ‘wee’, maar het is mooi dat alles weer wel is met onze ploeggenoot en dat hij zaterdag ook weer enkele punten heeft kunnen spelen.

De trainingsweek was er ook één van wel en wee, zoals wel vaker bij Heren 2. Dan is het even zoeken naar het juiste ritme op de training. Dan weer wel, dan weer wee. Gelukkig konden we terugkijken op een goede start van het nieuwe jaar, want Heyendaal was immers met 4-0 verslagen. Toch? Of hadden we de laatste set nog verloren? We wisten het niet meer…

Desondanks reisden we als koploper met een volledige selectie af naar Nijmegen. Niet voor de return met Heyendaal, maar voor het treffen met Pegasus. Doel: opnieuw vijf punten binnenhalen, zodat we nog een punt zouden uitlopen op koploper Renswouw. Hoewel we laat aankwamen in de hal (o wee), liep de wedstrijd voor ons nog verder uit waardoor we nog rustig aan konden dan. Wel, dan maar even genieten van wat muziek in de kleedkamer en ons rustig paraat maken voor de wedstrijd. O wee, boom boom Sil is zijn box vergeten. Nee, niet de box waar hij als benjamin van ons team zichzelf soms in moet vermaken; maar de box waar meestal herrie - aldus de schrijver dezes - uitkomt.

Omgekleed en wel konden we het veld op en aan de wedstrijd beginnen. Heren 2 startte met hetzelfde team wat een week eerder de stadsgenoot van deze opponent puntloos huiswaarts had gestuurd. Het leek er in de eerste set echter vooral op dat SSS zichzelf ditmaal puntloos huiswaarts wilde sturen. Fout, na fout, na fout, etc. Dan wordt het een lastig verhaal om te winnen. Dat gebeurde dan ook niet in de eerste set.

Wel, dan maar uit een ander vaatje tappen. Minder fouten maken én Pegasus meer fouten laten maken. Daarnaast hoopten we wat meer snelheid in het spel te krijgen, want Pegasus probeerde bij ons zo lang mogelijke pauzes te creëren tussen de weeën in. Daar wilden we wat aan doen. In plaats van dat wij moesten puffen, even doordrukken en het tempo ophogen.
Sander - onze-aanvoerder-binnen-de-lijnen-als-de-echte-aanvoerder-even-voor-de-libero-buiten-de-lijnen-is - vroeg daarom even aan de goed-leidende-pief-op-de-stoel-met-een-fluit-in-zijn-mond of hij wat meer wilde letten op het tempo tussen de rally’s. Het is immers een mannenwedstrijd en geen treffen tussen vrouwenteams, waarbij na elk punt even bij elkaar gekomen moet worden of het nu wel of wee is.

De foutenlast ging bij SSS omlaag, de frustratie ging bij Pegasus omhoog nadat de scheidsrechter de jongelingen er even op had geattendeerd sneller klaar te moeten staan tussen de rally’s. Over het vervolg van de wedstrijd kan de schrijver dezes dan ook kort zijn. De tweede set werd makkelijk gewonnen en het lek leek dus boven te zijn bij SSS.

Met enkele wijzigingen in de ploeg bleef SSS ook in de derde en vierde set oppermachtig. Een enkel moment was er sprake van ‘o wee’, maar het grootste deel van deze sets was het vooral ‘wel, wel, wel’. Alleen voor onze Buchov was er nog wel sprake van een wee. Al weet zelfs de schrijver dezes niet goed hoe deze buikpijn te benoemen is: als een weeënde wel of als een wellende wee. Hij liet zich in de derde set in ieder geval vervangen; tot grote teleurstelling van een klein gedeelte van het publiek. Zoals in de inleiding al gesteld… daar zit een Lucht aan.

Conclusie? Wel, drie sets ruim gewonnen (17-25, 12-25 en 17-25) na een wee van een eerste set. Dus wel gewoon vier punten binnengehaald en zodoende het verschil met nummer twee Renswouw op vijf weten te houden (#wijhebbendepuntenal #zijnogniet). Daar mochten we natuurlijk na afloop op proosten na negen punten in acht dagen tijd op twee Proosten. Dat proosten deden we wel heel erg goed dat er bij de betaling even sprake was van een fikse wee. Gelukkig waren er een paar prinsen uit Renswouw om toch nog mee te delen in de kosten.

Binnenkort weer een nieuwe aflevering over het wel en wee van Heren Twee. Misschien neem ik dan wel het verhaal over de groepsafbeelding mee. Eerst maar eens met de wedstrijdspanning van vandaag omgaan en #notsodryJanuary goed afsluiten tegen VC Volt. 16.00 uur, De Meerwaarde.

0
0
0
s2smodern

Ziek, zwak en misselijk

Haalt ie de kerst of niet? Dat was 112 dagen geleden de vraag. Gezien de radiostilte van de afgelopen maand, verwacht u mogelijk dat het ook letterlijk een 112-situatie was. Hierop kan ik niet zeggen 'niets was minder waar', maar wel in tweevoud een samenvatting geven: 1) ziek, zwak en misselijk; 2) WIJ STAAN BOVENAAN.

Afgelopen zaterdag stond de eerste wedstrijd van 2020 op het programma. U zou verwachten dat we na een goed winterstop uitgerust zijn en allen fris op de training konden verschijnen. Op de generale repetitie voor het treffen met Heyendaal waren daarom ook maarliefst zes spelers van Heren 2 aanwezig. Gelukkig had de Heren TC nog wat meetrainers opgetrommeld, zodat er alsnog met twaalf man een voorbereiding getroffen kon worden.

Waar was de rest van de ploeg aanwezig? Ziek, zwak, misselijk. Op de latten: liggend op een matras of staand op ski's. Dat was niet ingecalculeerd door de trainer, die namelijk eind november nog verkondigde dat november de maand was waarin we extra goed voor onszelf moest zorgen en het risico op blessures groot was.
Een minpuntje voor de meestervoorspeller, wat uiteraard mee werd genomen in de evaluatie richting de kerstdagen. Toen bleek immers dat in december de malaise - letterlijk en figuurlijk (voor de taalkundigen onder ons) - was ingezet.

Zo bleken we het tijdens de topper van het seizoen het te moeten stellen zonder de aanvallende kwaliteiten van Michiel. Onze krachtpatser. Onze hoop in bange dagen. Onze Michiel van de Peupel. Dat hadden we niet in onze visuele chocoladeletter exercitie meegenomen. Zo was er toch nog sprake van een visuele executie.

Desondanks speelden we voor het oog van ruim 120 man publiek een mooie pot volleybal tegen de kleine broer uit Renswoude. De blauwe boeren pakten aan de hand van Freek in het Wild (alias tegenwoordig Freek aan de Zuurstof) de eerste set.

Daarna liet SSS H2 zien een meer dan terechte koploper zijn door anderhalve set de bovenliggende partij te zijn en de stand gelijk te trekken. Helaas beloonde de ploeg zichzelf niet, waarop de tandem Van Garderen-Van Roomen (vult u zelf maar in om welk van de broers het gaat) de winst - maar niet de koppositie - veilig stelde voor Renswouw. Oftewel, SSS H2 - oud SSS: 1-3.

Er was geen tijd om te treuren. Vooral beseffen dat we beter konden dan we hebben laten zien en Renswouw door onze groene vingers hebben laten glippen.
Daarnaast stond er nog een treffen op het programma. Op naar Duitsland om vijf punten en een paar gestolen fietsen op te halen. Inzet: Herbstmeister worden.

Mogelijk hoorde u in de wandelgangen geroezemoes dat het voor KJ KO was na deze nederlaag zo vlak voor de kerstdagen. Hij werd immers niet maar waargenomen in De Meerwaarde. Geruchten gingen dat hij in het vliegtuig de Noordzee was overgestoken om daar zijn volleybalgeluk te beproeven.

De geruchtenstroom werd heviger toen ene Mark van Roekel als adje interim werd aangesteld voor de uitwedstrijd in Duitsland. Wat een succes TC: één nederlaag, coach eruit; vervolgens de coach van het derde (zij stonden immers bovenaan sinds vrijdagavond, waar Heren 2 op hetzelfde moment deze positie voor het eerst na 76 dagen - 12 dagen voor kerst - moest afgeven aan Renswouw).

De geruchtenstroom over gedoe in de ploeg werd heviger toen twee spelers op donderdag niet op trainen verschenen. Nick ging zelfs niet mee naar DIOS. De Telegraaf richtte de pijlers van Ajax op SSS H2 en wist te melden dat Hebing uit de selectie was gezet omdat hij aan het klieren was. En dat Sil mishandeld was vanwege zijn muziekkeuze in de kleedkamer, waarbij de aanvoerder de opdrachtgever zou zijn geweest voor deze stuitende situatie.

De wedstrijd leek bijzaak te zijn geworden, zo meldde de roddeljournalistiek. SSS H2 gaf in eerste instantie geen krimp op het Dinxperlose veld en kwam op een 0-2 voorsprong. Toen het even dreigde mis te gaan, stonden de echte mannen op en klommen de journalisten in hun pen om met de waan van de dag te noteren hoe SSS 2 met een ware houdini act Herbstmeister wist te worden. Niets was minder waar. Want na de ommekeer in de derde set, gaf het een bonuspunt en het wintetkampioenschap in de vierde set uit handen.

Niets was minder waar. Dat is ook het geval bij bovenstaande roddels. KJ verscheen namelijk enkele dagen later weer gewoon op trainen en leidde ons de kerstvakantie in op een prachtige tweede positie in de tweede divisie B. De winterstop kwam als geroepen om spelers rust te geven aan hun schouder, stuitje, klieren of om even vader te worden.

Na twee weken rust stond er in het nieuwe jaar direct een oefenduel gepland. Doel: vertrouwen kweken. Eerste divisionist Woudenberg mocht de eerste set vertrouwen opdoen. Wij de laatste drie sets, mits we een vijfde set gespeeld zouden hebben.

In ieder geval waren we wel weer compleet toen we zaterdag tegen Heyendaal onze eerste officiële wedstrijd van het seizoen speelden. KJ als coach, tien fitte spelers en gelukkig met Nick erbij. Hij had zijn jasje wel aan gedaan, omdat hij in de maand ervoor een paar jasjes uit had gedaan.

Over de wedstrijd tegen Heyendaal kunnen we kort zijn. Een zakelijke, strakke 4-0 winst. Verdere info geven we niet prijs. Daar heeft de schrijver dezes ook geen tijd voor, omdat over 45 minuten alweer het volgende treffen op het programma staat.

P.S.: WIJ STAAN BOVENAAN

0
0
0
s2smodern

Heren 2 niet tevree, toch vier punten mee

Trippel trappel trippel trap
SSS Heren 2 ging zaterdag op stap
Vlippel vlappel vlippel Vlinder
De Barnevelders pakten vier punten daarginder

In wagens gingen ze naar Wageningen
Om op hoop van zegeningen
Het monster Scylla bestrijden
En weer met een zege naar huis te kunnen rijden

De koploper moest zijn kop erbij houden en niet zoekraken
Om Scylla zes koppen kleiner te maken
Dan zou deze zeenimf wel een toontje lager zingen
Scylla, bijzondere naam eigenlijk voor het zeeloze Wageningen

De voorbereiding op het treffen
was niet geheel effen
Een zaterdag geen wedstrijd lijkt misschien boffen
Maar sommige spelers hadden wat pijntjes getroffen

Wie dat zijn, geeft dit verslag niet prijs
Met Renswouw als komende opponent is dat niet wijs
Om die blauwe boeren info te geven
Ze zullen het zaterdag allemaal gewoon moeten beleven

Even terug naar novembers laatste dag
Waar Heren 2 hoopte te winnen met wimpel en vlag
De vier punten doen dat ook zeker vermoeden
Al was het soms even voor puntverlies behoeden

Tijdens de big points waren het grote mannen
Die als pieten op de dakpannen
Cadeautjes laten belanden in haarden
Het klusje even klaarden

Boven de twintig was het dus genieten
Maar Heren 2 was niet alleen actief als pieten
Het gedroeg zich ook als Sinterklaas
De vierde set was een cadeau voor de Vlinderbaas

De conclusie van dit dichterlijke verhaal
Is dat Heren 2 vier punten pakte in de Vlinderzaal
Het fladdert nog zonder flater bovenaan
De koppositie wil het zeker niet afstaan
Renswouw komt dan wel iets dichterbij,
Dichterbij is echter niet dicht en ook niet langszij
Wij hebben de punten al en zij nog niet
Luidt het gezegde van Positivo Piet

Zaterdag staat de topper in het grote boek
Dat krijgt de groene top de blauwe subtop op bezoek
SSS Heren 2 hoopt dan dat alle kippen lachen
En dat Renswouw zich huilend in slaap zal wiegen

Kom dat zaterdag aanschouwen
Hoe deze twee kemphanen in de touwen
Elkaar sportief zullen bestrijden
Waar het draait om lijden en leiden

0
0
0
s2smodern

Heren 2 laat tegenstander bot vangen

SSS Heren 2 is boven zichzelf uitgestegen, cirkelde boven zijn prooi en verslond met de macht van een adelaar opnieuw zijn tegenstander. De koploper van de tweede divisie B nam met zijn de klauwen zijn buit in ontvangst en zorgde ervoor dat de tegenstander slechts bot kon vangen.

Er stond een mooie thuiswedstrijd op het programma voor SSS Heren 2. De Barnevelders verheugden zich op dit duel, ook al wisten ze dat het een zware wedstrijd zou worden. Het was immers een geduchte tegenstander, maar toch was de selectie ervan overtuigd dit varkentje te kunnen wassen.

De coach had iedereen in aanloop naar het treffen nog verteld dat zo’n wedstrijd niet alleen voor de gezelligheid is, maar dat het ook gaat om verbeteren en succesvol zijn. Dat kon KJ wel aan zijn team toevertrouwen. Waar nog wel werk aan de winkel is voor dit team, is om uniform gekleed door het leven te gaan. We hebben allemaal een groen hart, maar het is in de kledingkast - en op onze borden - soms nog wel even zoeken naar wat groens.

Een ander verbeterpunt is om op tijd te komen. Een boetepot is een maatregel uit het vorige decennium of als je gelooft in het principe van straffen en belonen. Wij vinden het rib uit ons lijf en vertrouwen erop dat iedereen zijn stinkende best doet op tijd te komen. Daarnaast vertrouwen wij al genoeg geld toe aan onze penningmeester.

We snappen ook wel dat niet iedereen zich aan de aanvangstijd hield. Bij de laatste wedstrijd was half acht immers ook geen half acht. Voor de prestatie blijkt het dit seizoen weinig uit te maken. Dus toen iedereen goed en wel binnen was, ging men direct volle bak aan de slag om de tegenstander te verslinden. Zoals wel vaker de laatste weken had Heren 2 er weinig tijd voor nodig wat voor vlees men in de kuip had; de eerste set was in een mum van tijd voorbij en ging glansrijk naar de Barneveld. Onze jonge hond Sil leverde de grootste bijdrage in deze set.

De oplettende kijker moet nu denken: Sil speelde toch helemaal niet in de eerste set?! Dan heeft u waarschijnlijk een andere wedstrijd voor ogen. Wij hebben het over onze thuiswedstrijd in De Hebberd, waar SSS Heren 2 de uitdaging van onbeperkt spareribs aan ging. Sil ging direct vol in de aanval en leidde na de eerste ronde met Gepko in zijn kielzog. Frank had een paar verkeerde keuzes gemaakt, maar zou zich later op de avond als een dieseltje terugvechten.

Aan de overkant van de tafel ging de topfavoriet ook goed van start, al wilde hij niet zozeer over zijn prestaties opscheppen dan wel grote hompen vlees opscheppen. Zijn naam: Nick Hebing. De mannen van ‘de generatie Bram Wildekamp’ - sommigen van ons zijn inmiddels zo oud en burgerlijk dat we over een generatie mogen spreken - kunnen zich er wel iets bij voorstellen als we stellen dat de eetlust van onze diagonaal groter is dan deze legendarische middenman met blokjes in het achterveld. Als iemand na twee McDonald’s-menu’s twintig minuten later uitkijkt naar een nieuwe McDonalds’s langs de snelweg; dan zegt dat genoeg.

SSS Heren 2 denderde door en had ook de tweede set in een hoog tempo binnengehaald. De blokken vlees werden uit de schalen gegrepen met de grote blote mannenklauwen. Dat was overigens niet het geval bij onze staf, die hierboven bleef staan. KJ genoot rustig van de spareribs, al kan zijn niet-gulzige eettempo ook te maken hebben met het feit dat de penningmeester in aanloop naar het treffen over een potentiële afscheidspremie sprak. Daarnaast was er ene Christien Timorason - let op de klemtoon als u dit in uw hoofd uitspreekt - die tot de patatgeneratie behoort en als een manager ervoor zorgde dat er ook genoeg gefrituurde aardappels op tafel verschenen.

Het is in een wedstrijd vooral zaak om in de derde set niet te verzwakken. De tussenstand zag er gunstig uit; al bleken sommigen wel aan het rekenen hoeveel botjes er nog te vangen waren. Zoals gezegd was Frank net op stoom geraakt en hij sloeg zijn slag om de koppositie van Sil over te nemen. Die koppositie bleek van korte duur te zijn, aangezien Wilco ergens uit het struikgewas nog een half botje toverde en tijdelijk de leiding nam. Dat was dan wel een koppositie waarbij de ontelbare stapel van Nick even buiten beschouwing werd gelaten.

Tijdens een wedstrijd is het de taak van de coach om de ploeg scherp te houden. Om de intrinsieke motivatie van de spelers aan te behoren. Vanuit de zelfdeterminatietheorie is het vooral belangrijk voor een coach om ervoor te zorgen dat de drie essentiële psychologische basisbehoeftes vervuld kunnen worden: autonomie, betrokkenheid en competentie (ABC). Wanneer deze behoeften vervuld zijn, zijn spelers kwalitatief goed gemotiveerd, voelen ze zich goed in hun vel en presteren ze beter.
In dat geval was zo’n donderdagavondwedstrijd een goede gelegenheid om de spelers in deze behoeften te voorzien: een ieder voelde vanuit de coach het vertrouwen om zelf te bepalen hoe competent een ieder was om de prooi te verslinden. Daarnaast spraken we bemoedigende en bewonderenswaardige woorden uit naar elkaar. KJ testte ons af en toe door het gespreksonderwerp te veranderen, maar de spelers bleven goed geconcentreerd en slaagden erin na drie gewonnen sets ook de vierde set nog gefocust te ontvangen.

In deze vierde set sloeg bij een aantal spelers de vermoeidheid toe; desondanks werden er geen kruimels achtergelaten en kon SSS Heren 2 concluderen de punten in eigen huis te hebben gehouden. Het was nog wel even achterhalen wie de topscorer van de avond was. In het team zit een aantal spelers die sowieso goed zijn in hun botten kunnen tellen. Enigszins verrassend, maar zeer overtuigend was Sil op maar liefst veertig ribben geëindigd. Daarmee wist hij op de bovenste trede naast Nick plaats te nemen.
Terwijl Sil echter vol trots in de trein samen met Arno een gezellig ritje richting het Westen van het land nam, was een deel van het team nog aan het naborrelen en werd het verlossende bot nog gevonden: Nick bleek toch de winnaar van de avond te zijn. Al was het team natuurlijk de morele winnaar. Daar blijkt overigens een goede verklaring voor te zijn: Nick is geboren in 1999 en sinds dat jaar staan spareribs ook op het programma bij De Hebberd. Da’s logisch.

Werd er dan helemaal niet gevolleybald? Jazeker wel, maar de schrijver dezes werd door zijn muze geïnspireerd voor een variatie in de verslaglegging. Om dan toch nog even bij de feiten te blijven: Aetos kwam, zag en verloor. SSS Heren 2 domineerde in de eerste twee sets, struikelde even in de derde set maar richtte zich op na het eerste setverlies in eigen huis om de ongeslagen thuisstatus te behouden.

SSS Heren 2 sluit na september en oktober ook november af als koploper, al moet er nog wel een wedstrijd gespeeld worden op slotdag van de voorlaatste maand van het jaar. Er staat een wedstrijd tegen andermaal een ploeg met een Griekse naam - Scylla - op het programma. Komt dat zien: 30 november, 18.30 uur in Wageningen.

0
0
0
s2smodern

Jantje heeft veel dopamine, Jantje heeft weinig dopamine

Testosteron, dopamine, adrenaline, … . De hormonen gieren door de goddelijke lichamen van SSS Heren 2 en dat was zaterdag tegen Avior zeker het geval. Van ‘jij moet niet huilen’ tot ‘lachen om het puntverlies van de concurrent’ en van ‘pijn bij Harry Potter’ tot ‘het vreugdegevoel bij een nieuwe zege’. Wilt u snappen hoe de emotionele 1-3 zege van SSS Heren 2 bij Avior tot stand is gekomen? Gaat u er dan eens even goed voor zitten en laat de endorfine in uw lichaam toenemen.

Voordat de week in aanloop naar onze zevende wedstrijd beschreven wordt, wil de schrijver dezes graag even een dankwoord uitspreken naar de feedback die hij krijgt op de wedstrijdverslagen. Aangezien niet alles altijd te begrijpen is, is het belangrijk dat voor dit verslag even een korte biologieles gegeven wordt.

Sport is emotie. Die uitspraak moet u als liefhebber van SSS Heren 2 en de volleybalsport niet vreemd zijn. U kunt zich ongetwijfeld de emoties bij een aantal memorabele sportmomenten voor de geest halen: de vreugde bij de gouden volleyballers in 1996, de woede van Sven Kramer na de foute wissel of de tranen van Daphne Schippers na het verliezen van goud in Rio.

Deze emoties - die niet alleen de sporters zelf, maar u en ik als toeschouwers voelen - worden aangestuurd door hormonen. Een hormoon is een stof die wordt afgescheiden door klieren en die van groot belang is voor het organisme. Via de bloedbaan geven hormonen signalen af in het hele lichaam en regelen hoe je je voelt: blij, verdrietig, vreugdevol, agressief, opgewonden, etc. In dit verslag komt naar voren hoe hormonen in ons team een grote rol spelen en hoe de één daar beter dan de ander mee om weet te gaan.

Na de 4-0 zege op BVC’73 en het consolideren van de koppositie was het zaak om de hormonen weer te reguleren en tijdens een nieuwe trainingsweek de focus op de uitwedstrijd tegen Avior te leggen. Het zou een latertje worden, want we moesten pas om half acht aantreden in Schalkhaar. Hoe laat? Half acht. Hoe laat? Half acht. Hoe laat? Half acht. Wist u dat pubers - zoals onze jongste dakdekker in het team - een stortvloed aan hormonen ervaren en het is soms best moeilijk van hen daar mee om te gaan; dat kunnen we hen niet kwalijk nemen.

Bij de maandagtraining moest er weer veelvuldig gedoken worden. Het lichaam is er inmiddels gewend aan geraakt dat er op de maandag- en donderdagavond extra endorfine aangemaakt moet worden om de pijn te onderdrukken. Vanuit de hypofyse wordt dit hormoon ook aangemaakt vanuit een soort beloningssysteem. Het is heel simpel: op maandag en donderdag pijn lijden en op zaterdag belonen we onszelf met een extra portie endorfine in combinatie met wat dopamine.

De donderdagtraining moest een aantal individuen ook al wat extra endorfine aanmaken, want er was sprake van een hoog sjemgehalte. Er waren maar liefst drie slachtoffers van de broederliefde in ons team. Hoewel broederliefde; van oxytocine was weinig sprake bij twee van de drie sjems. De Struiksjem op Hebing was een samenstelling van testosteron, adrenaline en onhandig blokkeren. Bij de andere twee was er hoogstwaarschijnlijk sprake van een shot vasporessine, waardoor Buchov EIN-DE-LIJK een keer erin slaagde Sander te sjemmen en Beek met een prachtige traptechniek Franks hoofd aan de zijkant schampte. Spoiler alert (dat betekent: ‘pas op: onthulling’): dat zou niet het enige beschadigende effect voor Franks zijn knappe koppie zijn in deze volleybalweek.
Het leek overigens happy hour te zijn wat betreft de shotjes vasopressine. In één vloeiende beweging verspreidde het hormoon zich door het lichaam van Gepko, wat zich uitte in een agressieve uiting jegens het net. Kees Jan kon hierop niet achterblijven en nam eveneens een dosis van vasopressine (ook wel antidiuretisch hormoon (ADH) genoemd) en liet zien wie er nog altijd bovenop the monkey rock van Heren 2 staat.

Dan de zaterdag. Op zaterdag is er bij de mannen van Heren 2 automatisch een verhoogde dosering van endorfine, dopamine en oxytocine aanwezig. Dat heeft natuurlijk te maken met het weekendgevoel. Daarnaast hebben we er natuurlijk altijd zin in om een potje te volleyballen. Zeker omdat we al zes weken de koppositie in handen hadden. Zaterdag moesten we wel waken voor het aanmaken van melatonine met een avondwedstrijd voor de boeg. Nu hebben we met onze Beek een speler met eredivisietijdenervaring in ons team en hebben we het geluk dat bij pubers als Sillie en Buchov melatonine sowieso wat later op de avond wordt aangemaakt, maar met een starttijd van half acht (half acht? ja, half acht) moest ons bed voorlopig nog even op ons wachten en moesten we ons hormonale systeem zo regelen dat de melatonine voorlopig nog niet aangemaakt hoefde te worden.

Bij zo’n eredivisiestarttijd heb je een ruime aanloop. Iedereen kon zijn zaterdag fijn invullen, was op tijd in de hal aanwezig, zorgde voor wat te eten en in de auto kon alvast de wedstrijd en het diner na afloop (na de IJssel links, maar vanaf Schalkhaar gezien voor de IJssel rechts) voorbesproken worden. Er kwam nog wel even een appje vanuit Bilthoven, aangezien een zekere benjamin de flessen vergeten was. Dat is hem vergeven: zoveel hormonen waar je mee om moet leren gaan en dan ook nog de flessen meenemen… Het vergeten van de ‘boom box’ (vrij vertaald: gedreun doos) komt hem (lees: de pinpas van zijn vader) op een kannetje te staan.

We bleken mooi op tijd aanwezig te zijn in Schalkhaar en er was ook nog eens support! Papa Buchov had zin in de McDonald’s en dacht: laat ik dan weer eens bij mijn zoon komen kijken als excuus. Ene Zwets begeeft zich graag over de IJssel en nam nu eens een andere afslag. Daarnaast nam onze coach (weer eens, maar dat vertellen we niet verder…) een vrouw mee. Zij bekeek de wedstrijd aandachtig van een tablet (vrij vertaald: gedenkplaat) en kon zodoende beelden maken van het sterrenteam genaamd SSS Heren 2.

Hoe laat zouden we ook alweer starten? Half acht? Hoe laat Sil? Half acht. We startten uiteindelijk om exact 20.08 uur. Hierdoor was het belangrijk dat we ons hormonale systeem goed wisten te reguleren: de shotjes melatonine moesten nog langer uitgesteld worden, maar dat geldt ook voor het niet te vroeg pieken met de testosteron, dopamine en adrenaline. Onze aanvoerder wilde een extra dosering dopamine laten ontstaan bij zijn teamgenoten door drie kannetjes bier in het vooruitzicht te stellen bij een 0-4 overwinning.

Wat valt er dan over de wedstrijd zelf te vertellen? Aangezien adrenaline en cortisonen een rol spelen in het verwerken en onthouden van situaties en in hoge concentraties aangemaakt worden tijdens spannende situaties, zijn het vooral deze momenten die bijblijven en in het verslag verwerkt kunnen worden.

De eerste set wisten we onze hormonen nog goed te reguleren en hoefden we nog geen aanspraak te doen op extra shotjes adrenaline (ook wel epinefrine te noemen). Sander wist bij zichzelf wel een aantal concentratieverhogingen dopmine door te voeren met enkele succesvolle doortikballen. Er was vooral sprake van veel oxytocine in de lichamen: veel knuffelen omdat we de eerste set wonnen.

In de tweede set nam de ADH toen in het team. We stonden meer onder druk en kwamen op achterstand. Met een aantal wissels probeerde Kees Jan de ploeg weer te stimuleren. Gelukkig bezit onze coach over een goed systeem om gamma-aminoboterzuren aan te maken en zodoende niet te snel in paniek te raken; als ook om de rust in de ploeg te bewaren. Zo’n dubbele wissel zorgde bij Frank overigens voor extra endorfine; hij was niet alleen blij om het veld in te mogen maar wist zichzelf ook een Harry Potterverwonding toe te brengen.

We kwamen terug in de set en leken deze zowaar te winnen. Buchov was niet te stoppen en had het winnende punt in zijn hand liggen. Voor een puber is het soms nog moeilijk om de juiste dosering hormonen toe te laten in je bloedbaan en daardoor is het ook te verklaren dat de combinatie van testosteron, ADH en adrenaline voor een net iets te hoge concentratie zorgde; waardoor Buchov niet alleen de bal binnen timmerde, maar ook het net eigenhandig een meter verlaagde. Of was het de shot dopamine met het vooruitzicht van drie kannen bier die Buchov te veel werd? In het vervolg kregen we nog een aantal kansen, maar uiteindelijk kregen we vooral de deksel op onze neus. Helaas, geen extra shotjes dopamine voor de ploeg.

In het vervolg bleek de ploeg zichzelf de juiste dosering gamma-aminoboterzuren en nam SSS Heren 2 gewoon weer de leiding in de wedstrijd. De aanvoerder deed het dopaminegehalte toenemen met een aantal blokjes, Arno sprak de adrenaline in zichzelf aan en veegde door het achterveld en Beek wist de ADH om de juiste hoogte toe te laten en vanuit zijn natuurlijke hoge concentratie serotine het team op sleeptouw te nemen.

De derde en de vierde set gingen overigens zeker niet zonder slag of stoot naar SSS Heren 2; volgens het publiek ook niet zonder tranen (iets met ‘jalalalalalalalala, iets met huilen’) als we ons beklag deden bij de arbitrage. Terwijl wij langzaamaan wegliepen bij Avior probeerde de thuisploeg onze productie van melatonine al te stimuleren door tijd te rekken, maar de juiste hoeveelheid gamma-aminoboterzuren zorgde ervoor dat Heren 2 rustig bleef.

Uiteindelijk was het Beek die bij een 1-2 voorsprong onze naar een het matchpoint serveerde en bij een 19-24 stand opnieuw aan slag stond. Bij het opgooien van de bal en het zetten van de juiste passen kwam de perfecte combinatie van endorfine, dopamine en adrenaline vrij, waarbij de serotine zorgde voor het uitspreken van de legendarische woorden ‘o, lekker zeg’ nog voordat de bal de grond raakte en als een ace voor Heren 2 de wedstrijd won.

Oxytocine, endorfine en dopamine gierden door de lichamen. Oftewel, knuffelen, juichen en zingen (iets met ‘jalalalalalalalala, iets met huilen’). Dat bleef nog een aantal uur zo, terwijl we met de alcohol voor een ADH-tekort zorgden, lieten we de andere hormonen onze emoties bepalen. Dat we nog eens extra lachten en het produceren van ADH verder lieten dalen toen het puntenverlies uit Renswouw bekend werd, zeggen we natuurlijk niet hardop.

Daarna was het nog noodzakelijk om te luisteren naar de aanmaak van ghreline, die bij Nick een ongekende en oneindige productie lijkt te hebben, en onze honger te stillen vlak voor de IJssel rechts. Daar werden onze pubers aanschouwd als bijzondere verschijningen en genoot papa Buchov extra van al het lekkers in de McDonald’s. We sloten de dag af met een prachtige boodschap van Sil, die een grote hoeveelheid oxytocine door zijn lichaam met stromen: ‘Ik versta geen haat.’

Wij hebben deze week weer onze hormonale structuur op orde gekregen om ons voor te bereiden op een nieuwe topwedstrijd. Vanmiddag komt AETOS op bezoek in Barneveld. Oftewel, een strijd tussen de nummers één en drie van de ranglijst. Komt u ook uw benodigde portie dopamine behalen en genieten van deze topper?!

N.B.: bovenstaande prestaties zijn behaald op basis van natuurlijk aangemaakte hormonen.

0
0
0
s2smodern

Netjes kijken

Het is toch om je ogen uit te kijken: opnieuw een overwinning voor SSS Heren 2. De mannen in het groen gaven BVC’73 het nakijken: 4-0. SSS H2 ziet vijf punten bijgeschreven worden, ook al lieten ze tijdens de wedstrijd slechts bij vlagen het achterste van hun tong zien. De vijf punten betekenen een versteviging van de koppositie; het ziet er nog altijd goed uit. In dit verslag geven we een klein inkijkje in het geheim van de smid. Of beter gezegd in het geheim van de opticiën. Het draait immers allemaal om netjes kijken.

Wie de stand van de tweede divisie B bestudeert ziet SSS H2 al vanaf zaterdag 28 september bovenaan staan. De mannen voelen aan hoe de concurrentie met schele ogen naar de resultaten in Barneveld kijkt, hopend op een misstap. Zonder er zelf maar iets voor te hoeven doen, zag Heren 2 de maand oktober aflopen met de koppositie in handen. De ploeg zag dat het niet in actie hoefde te komen tijdens het laatste speelweekend van oktober.

Je zou denken dat de ploeg te lui was om uit zijn ogen te zien, maar niets was minder waar. Een grote grap ruilde de volleybal om Jeu de Boules-ballen te bezichtigen, weer een ander ging ergens volleybal kijken (of dacht dat te gaan doen), er zitten klussers bij die een huis er steeds meer parnas uit laten zien en sommigen keken over een zandvlakte en de zee uit om ‘lekker uit te waaien’. Na een zondag van rust kon iedereen weer naar de trainingsweek uitkijken en werd de blik op een nieuwe speelronde gelegd.

Op de attendance sheet werd de afwezigheid van Gert gespot, waarop Kees Jan twee trainingen voor zijn rekening nam. Waar lag de focus op in de trainingen deze week? Kijken, kijken, kijken: netjes kijken, de vloer bekijken, de bal bekijken. Er was geen omkijken naar meetrainers; Kees Jan hoefde alleen de acties van de elf mannen van SSS Heren 2 te bestuderen.
Wat is de conclusie die opgemerkt kan worden na deze trainingsweek? De meeste knieën zagen eruit als de dood van Ieper, bij het blokkeren moet je netjes kijken, Michiel bekijkt een knoop van Buchov en de peripheral vision is bij niet iedereen was het zou moeten zijn. Meer laten we er niet over kwijt; we willen ons immers niet te veel in de kaart laten kijken.

We zagen het treffen met BVC’73 met vertrouwen tegemoet, al bleef het enigszins de vraag wie we nou precies in de ogen zouden kijken. De ploeg zag Frank in ieder geval niet in de sporthal verschijnen; er kwam een kruisje achter zijn naam in de attendance sheet, omdat de betonspecialist aan het wark was bij het bedrijf dat Abraham had gezien en mensen achter de schermen liet kijken. Het is een hal om je ogen in uit te kijken; misschien wel iets voor SSS Heren 2. Frank probeerde nog aan te sluiten bij de ploeg, maar wat baten kaars en bril als de Bosch-uil niet zien en lezen wil.

Een tiental SSS’ers staarde de tegenstander uit Barchem in de ogen, waaronder Sander die zijn kans schoon zag en die liet graag zijn tanden zien. De eerste set zette Michiel de tegenstander onder druk en gaf de tegenstander een gevoel van verdrinken eer men water gezien heeft. SSS keek echter niet goed uit zijn doppen en liet BVC prompt terugkomen. Michiel moest andermaal in actie komen aan het einde van de set: kwam, zag en overwon.

In de tweede set ging het licht uit: eerst bij de scheidsrechter, daarna bij Barchem. Het was niet best gesteld met het de peripheral vision van de tweede, die keek als een hard geschilde aardappel. In plaats van horen, zien en zwijgen, attendeerde SSS de eerste scheidsrechter erop dat ene Emiel Sennema deze rol zou kunnen overnemen. Daarmee zag Heren 2 Emiel naar de ogen en was zijn debuut als scheidsrechter bij Heren 2 een feit. Emiel zag niks door de vingers en floot een puike wedstrijd.

Zoals gezegd ging kort daarna ook het licht uit bij BVC. Onze Buchov zag zijn kans schoon om te stijgen in de servicecup en serveerde zijn team van 10-10 naar 23-10. Uiteindelijk keek hij enigszins zuinig toen hij vervolgens zijn kans om de set uit te serveren als sneeuw voor de zon zag verdwijnen.

Als oude honden blaffen, is het tijd om uit te zien. Toch zag het publiek dat het een stuk moeizamer ging in de derde set. In plaats van te domineren, hanteerde SSS poppetje gezien kastje dicht. Gelukkig deed Sil het licht een aantal keer uit bij de tegenstander met zijn blokkering en zag ook Wilco zag kans schoon om punten mee te pakken.

Hoewel SSS niet het achterste van zijn tong liet zien, was de overwinning een feit en ging de ploeg op jacht naar het bonuspunt. Dode honden bijten niet, maar dan moet je zelf niet de kat uit de boom blijven kijken. De toeschouwers - met een kennersblik kijkend of voor het eerste Heren 2 bijwonend - zagen desondanks dat ook de vierde set niet in gevaar kwam. Gepko dacht even gezien te mogen worden door het laatste punt te maken, maar het was uiteindelijk Michiel die over het netje keek en netjes keek: 25-20.

Vijf punten erbij en hierdoor laat SSS Heren 2 nog steeds de rest van de competitie zijn hielen zien. Natuurlijk moeten we de zaak nog eens aankijken, maar men mag een gegeven paard niet in de bek kijken. We blijven kijken hoe de hazen lopen. Het is koffiedik kijken hoe het verder verloopt, maar we zien Avior in ieder geval alvast aankomen.

0
0
0
s2smodern

Contact

Algemene zaken:
Paul Boshuis
E-mail: algemeen@sss-barneveld.nl
Telefoon: 06-52323862

Jeugd TC:
Bert Glismeijer
E-mail: jeugdtc@sss-barneveld.nl

Dames TC:
Henk-Jan Ebbers
E-mail: damestc@sss-barneveld.nl
T
elefoon: 06-12079483

Heren TC:
Gepko Hahn
E-mail: herentc@sss-barneveld.nl

Secretariaat Volleybalvereniging SSS:
Schoutenstraat 72G
3771 CK Barneveld
Telefoon: 06-22667983
Email : secretariaat@sss-barneveld.nl

Inloggen (mobiel)