Laatste nieuws

SSSinterklaasactie bij Rijnders Sport
SSS nieuws
Rijnders Sport heeft een Sinterklaasactie opgezet voor alle SSS-leden. Gratis je naam laten drukken op je gekochte shirt, jas of tas.
Lees meer
Trainingen voor seniorenteams vanaf 19 november
Corona nieuws
Vanaf donderdag 19 november is het voor volwassenen weer toegestaan om in viertallen te sporten, waarbij zij wel altijd 1,5 meter afstand moeten ...
Lees meer
SSSpeeltuin voor 3-5 jaar
Jeugdbestuur
Vanaf 28 november gaat SSS Barneveld starten met een pilot voor een eigen volleybalspeeltuin! Elke week zien wij veel broertjes, zusjes, vriendjes, ...
Lees meer
VerrassingstasjeSSS voor de Rozelaar: help jij ...
Hoofdcategorie
Een beetje op elkaar letten: het is al vaak gezegd de afgelopen tijd, maar daarom niet minder waar. Om anderen een (groen) hart onder de riem te ...
Lees meer
Bericht van het bestuur (7 november)
Bestuur
Het seizoen 2020/2021 zou in volle gang moeten zijn, maar in plaats daarvan ligt de competitie stil, kunnen de seniorenteams niet trainen en is de ...
Lees meer
Nevobo: geen wedstrijden meer in 2020
Wedstrijdsecretariaat
De Nevobo heeft vandaag (vrijdag 6 november) kenbaar gemaakt dat de competities voor Topdivisie en lager niet meer in november of december hervat ...
Lees meer

Een laatste verslag, een laatste groet

Een laatste verslag, een laatste groet aan jou, dag lieve Bert.

“Goed weekend en tot volgende week!” Nooit verwacht op die tiende dag van oktober dat dit onze laatste gesproken woorden zouden zijn. Nooit gedacht dat dat ons afscheid was.

Dat we elkaar even niet zouden zien, dat voelden we wel aankomen. Met de sterk oplopende coronacijfers verwachtten we allemaal dat het volleybal wel weer stilgelegd zou worden, en dat die zaterdag 10 oktober in Nieuwleusen voorlopig onze laatste wedstrijd zou zijn. Nooit verwacht dat het de laatste keer was dat we je zouden zien. Nooit gedacht dat dat jouw allerlaatste wedstrijd was.

Op 12 oktober lekte inderdaad uit dat teamsporten hoogstwaarschijnlijk weer tijdelijk stilgelegd zouden worden. Die maandagavond trainden we - zonder Bert, want op maandag verzorgt Jeffrey onze trainingen - voorlopig voor de laatste keer. Nog onwetend of we in 2020 wel weer zouden mogen volleyballen. Niet wetend dat de volgende keer dat we het veld betreden met een groot gemis gepaard zal gaan.

“Ongeslagen de lockdown in” appte Bert die maandag nog, iets waar we trots op mochten zijn. We waren inderdaad lekker van start gegaan dit seizoen. Drie wedstrijden, drie overwinningen. Of nouja, eigenlijk zelfs vier. Onze allereerste wedstrijd was namelijk onderdeel van de nationale bekercompetitie. Door naar de volgende ronde, wat waren we blij! Nog onwetend dat die volgende bekerronde op 24 oktober niet gespeeld mocht worden. Niet wetend dat 12 september jouw allerlaatste bekerwedstrijd was.

Een ‘gewone’ volleybaltijd bij SSS had Bert niet. Zijn eerste SSSeizoen werd in maart abrupt afgebroken vanwege corona, en ook het begin van zijn tweede jaar in Barneveld was daardoor alles behalve zeker. Zoiets had niemand ooit meegemaakt, zelfs Bert niet - en die had toch echt al wel het een en ander beleefd. We vroegen ons gelijk af: zou deze gebeurtenis dan misschien bijzonder genoeg zijn om genoemd te worden in het boek dat Bert over zijn leven schreef? Hij had ons immers vaak genoeg op het hart gedrukt dat je daar niet zomaar in zou komen..

Of ze nou in het boek terecht zouden zijn gekomen of niet, bijzonder waren de afgelopen maanden in ieder geval wel. Gelukkig wisten we al onze extra vrije tijd door de coronacrisis nog wel aan nuttige dingen te besteden, zoals aan het sturen van veel te flauwe plaatjes (de meeste kwamen uiteraard van Bert) en aan het maken van een filmpje waarin we lieten zien op afstand met elkaar te kunnen volleyballen via wc-rollen. Het closetrollen-slotspektakel (spreek dat maar eens 3x achter elkaar uit..) van Bert voor dit filmpje liet destijds overigens even op zich wachten, aangezien zijn siësta zodanig was uitgelopen dat het inmiddels buiten te donker was om nog te filmen. Maar het was het wachten meer dan waard. Wat een slotstuk.

Maargoed, na een paar weken ben je ook wel uitgekeken op die wc-rollen. Wat was het fijn dat we in augustus eindelijk de zaal weer in mochten. Of nouja, fijn... Bert had van tevoren al aangekondigd “een acceptabele startconditie” van ons te verwachten bij aanvang van het nieuwe seizoen; nou daar was blijkbaar niets van gelogen. Nu houdt de gemiddelde volleyballer sowieso niet zo heel erg van conditietraining, maar na een verplichte volleybal-stop van dik vijf maanden verwacht je toch wel enigszins rustig van start te gaan. Hoewel Bert - in hart en nieren toch wel een echte mannentrainer - nogmaals benadrukte dat hij toch echt duidelijk had aangegeven dat we onze conditie hadden moeten bijhouden, zou hij ons dan toch iets ademruimte geven. Iets dan hè, niet te veel - we moesten immers wel gaan knallen dit seizoen.

Het harde werken in de voorbereiding betaalde zich uit. Driemaal winst uit drie wedstrijden. Kan slechter toch? Oké, aan die verrekte vierde set moesten we nog even werken, maar wat was Bert blij en trots met zo’n seizoensstart. Waar wij als speelsters na deze drie wedstrijden steeds ontzettend baalden dat we de laatste set hadden verloren, benadrukte Bert juist dat we de overwinning moesten vieren en dat we goed op weg waren. Bert begon zich langzamerhand te beseffen dat het nog wel eens wat zou kunnen worden dit seizoen…

Een seizoen dat trouwens vrij gedenkwaardig van start ging. Het was 19 september 2020, de Bevers waren in opstand, de coach was boos, de toezichthouder dapper, er was een onoverwinnelijke vloot en … een SSStorm. Op deze dag, die ook wel bekend staat als de dag waarop de Barneveldse vloot de Lemelerveldse Armada versloeg in de Slag om de Punten, gaf Bert een van zijn beste toneeloptredens die we tot dan toe hadden mogen aanschouwen. Zelfs Jeffrey trapte erin toen hij de stoom uit Bert z’n oren zag komen. “Maar ik ben niet echt boos hoor, ik speel theater weet je.”

Hoewel dit seizoen totaal niet ‘normaal’ - of nouja, eigenlijk juist volgens het ‘nieuwe normaal’ - verliep, waren sommige dingen gelukkig nog altijd hetzelfde. Nog steeds vertelde Bert vol passie allerlei grootse (en grote..) verhalen over vroeger. Nog steeds deelde hij maar al te graag zijn wijze levenslessen met ons. Nog steeds had hij zijn gehoorapparaat nooit in. Nog steeds sprak hij altijd vol lof over zijn Tineke. Nog steeds speelde hij graag een beetje theater langs de lijn. Nog steeds liep hij altijd rond met zijn zwarte notitieboekje. Nog steeds ging hij altijd voor de winst. Nog steeds was hij een levensgenieter. Nog steeds praatte hij maar al te graag over zijn slimme consumptiebonnen-deal. Nog steeds maakte zijn telefoon altijd allemaal geluidjes onder de training. Nog steeds was hij overduidelijk een apetrotse opa. Nog steeds had hij moeite met het onthouden van onze namen. Nog steeds hield hij van de meest flauwe grappen. Nog steeds hield hij van zowel grootse gebaren als van de kleine dingen in het leven. En nog steeds was zijn glas altijd halfvol - en het liefst gevuld met wijn. Proosten kon je volgens Bert immers nooit genoeg.

Dus laten we proosten op jou, lieve Bert. Van het ene op het andere moment zijn jouw verhalen veranderd in onze herinneringen. Herinneringen die we voor altijd zullen koesteren. Want wat je in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt.

Dag lieve Bert, rust zacht. Voor altijd in ons groene hart.

0
0
0
s2smodern

Mondkappen nou!

Afgelopen zaterdag stond onze tweede wedstrijd op het programma. Dit was eerder uitzondering dan regel, aangezien twee andere wedstrijden uit onze poule waren uitgesteld. Het schijnt dat The ‘Rona weer zo nodig op de voorgrond moest treden. Heeft zij haar ‘shine’ nu inmiddels niet gehad? Maargoed, wij mochten ons gelukkig prijzen en weer over het veld dartelen.

Voordat wij aan onze nieuwe, zeer gestroomlijnde warming-up konden beginnen, kregen wij eerst nog een toevoeging aan ons tenue #mondkappennou. Joke stond als Oprah de nieuwe vers-van-de-pers SSS-mondkapjes uit te delen: “You get a mondkapje, you get a mondkapje, and you get a mondkapje!” Weer een uitgelezen moment natuurlijk voor onze ware teaminfluencer Charlotte om deze nieuwe toevoeging aan ons tenue vast te leggen. Allemaal lachen!! Oh nee, dat zie je niet…

En ja, u las het al goed: een nieuwe warming-up. Jeffrey had weer goede ideeën en ineens liepen we allemaal gestroomlijnd in een kaarsrechte lijn naar het net en weer terug. Voeg daar wat hakken/billen, een beetje kruispas, lopen op de teentjes en zwaaien met die armen aan toe en je hebt een leuke choreografie waar je me toch een potje warm van wordt.

Ook niet geheel onbelangrijk te vertellen is voor wie wij ons aan het klaarstomen waren. Kerkemeijer/Gemini Dames 1 uit Borculo was onze gelukkige tegenstander. Dit team zat vorig jaar niet bij ons in de poule, dus het was een verrassing wat wij voorgeschoteld zouden krijgen. Na ons te hebben klaargestoomd voor de wedstrijd was het tijd om ons lijnrecht tegenover elkaar op te stellen op de driemeterlijn om elkaar een prettige wedstrijd te wensen; smile and wave girls, just smile and wave… LET THE GAME BEGIN!

Vlak voor onze eerste wedstrijd vergeleek Bert ons met de Spaanse Armada. Iets met een onoverwinnelijke vloot, remember? Die vergelijking beviel ons prima. Het leek ons daarom ook een goed idee om daarop voort te borduren in onze strijd tegen de troepen uit Borculo. Onze vloot bleek wat kanonnen in huis te hebben; de kogels vuurden wij in de eerste set één voor één af op Gemini. Zo stond het al gauw 25-9. Wow.

Dat was een leuk begin. Maarja, zie dat maar eens vast te houden. Je raadt het al, dat lukte niet… Onze afgevuurde kanonskogels uit de eerste set veranderden in de tweede set in wat losse flodders. Gemini ging steeds beter spelen en wij hobbbelden er een beetje achteraan. In de slotfase lieten wij weer zien wat we waard zijn en pakten we de set uiteindelijk met 25 - 21.

Een 2-0 tussenstand is een fijn uitgangspunt voor die o zo gevreesde derde set. Met deze gedachte in ons achterhoofd betraden we het veld. En we gingen als een speer. De kogels werden weer netjes en gericht afgevuurd en we voegden wat leuke surprise-effecten in onze aanvallen toe. We hoorden ‘prima, prima, prima’, vanaf de kant. Dit gaf de burger moed en binnen no time stond er 25-12 op het scorebord genoteerd!

Alleen nog ‘ff’ die laatste set pakken en alle punten blijven Barneveld. Of toch niet? We wisten ineens niet meer zo goed hoe we een set moesten winnen. De dames van Gemini hadden hun verdediging ineens op orde en het leek wel alsof we daardoor wat overrompeld waren. Of, wist ons lichaam soms al dat maandag een ietwat intensievere training dan normaal op het programma zou staan en wilden we onze krachten sparen? Waarschijnlijk is dit het geval geweest.

Het is maar goed dat de spierpijn in ieder geval niet in onze vingers is gaan zitten, anders had dit verslag wellicht niet tot stand kunnen komen. Oh ja, en die laatste set ging dus naar Gemini met 15-25. Ondanks deze domper wel mooi 4 punten binnengeharkt, bruut!

Aanstaande zaterdag gaat onze vloot voor het eerst de weg op voor een uitwedstrijd - spanning en sensatie! Dit keer gaan we een keer naar het noorden i.p.v. naar het oosten, naar de geboortegrond van Manon Flier: Nieuwleusen. Mondkapp’n op ‘n goan!

0
0
0
s2smodern

De Slag om de Punten

Vorige week zaterdag was het dan eindelijk zo ver: onze allereerste competitiewedstrijd van seizoen 2020/2021. Woohoo!

Op bezoek kwamen de Bevers uit Lemelerveld. Normaalgesproken zijn bevers erg schuwe dieren en eigenlijk alleen een gevaar voor de mens door half afgeknaagde bomen achter te laten. In zeldzame gevallen wil een bever echter nog wel eens agressief worden als hij of zij in paniek raakt, bijvoorbeeld wanneer het knaagdier iets te vroeg arriveert bij een sporthal en vanwege het coronaprotocol nog even buiten moet wachten. Over één ding zijn we het in ieder geval eens: no one likes The ‘Rona.

Bert besloot ons maar even af te leiden, en hoe kan je dat beter doen dan door te beginnen over de Spaanse Armada, right? Ja, je weet wel, die uit je geschiedenisles van vroeger. Jeffrey probeerde de overhoring nog slim te omzeilen door nèt iets te laat binnen te komen, maar zo makkelijk kom je er echt niet van af. Het was september 1588, het volk was in opstand, de koning was boos, de koningin dapper, er was een onoverwinnelijke vloot en … een storm.

Gesterkt door de historische voorbespreking was het tijd voor de infanterietroepen van SSS dames 1 om zich voor te bereiden op de invasie van de Bevers om vijf punten van ons te veroveren. Warmlopen, stretchen, inspelen, inslaan - samen maakten de manschappen de vloot gevechtsklaar.

Om 17.00 ging de invasie van start. De eerste set ervaarde de Barneveldse vloot vrij veel tegenwind en kwam het maar langzaam op gang. De voortgang was tergend traag. De Lemelerveldse Armada werd weinig onder druk gezet en kon de aanval inzetten. De Eerste Slag ging met 20 - 25 naar de Bevertroepen.

Met het wisselen van kant kreeg de Barneveldse vloot de wind wat meer in de rug waardoor het tij leek te keren. De SSSoldaten hielden beter stand tegen de Bevers. De strijd verliep nog steeds niet helemaal zonder horten en stoten, maar de Slag om Set Twee werd gewonnen door de Barneveldse infanterie: 25 - 21!

De strijd ging gelijk op; de legers waren aan elkaar gewaagd. De troepen waren inmiddels weer gedraaid van kant, waardoor de Barneveldse vloot opnieuw tegenwind kreeg. Dit keer leken ze daar echter beter mee om te kunnen gaan. Het ging nog steeds niet van een leien dakje, maar de zeevaarders van SSS waren ook in de Derde Slag om De Punten net iets sterker: opnieuw 25 - 21. Hoezee!

Nu was het alles of niets. Zou het Barneveldse leger deze strijd winnen en de Lemelerveldse Armada verslaan? Aye aye kapitein! Vol gas denderden de troepen van SSS door en wonnen ook de vierde en daarmee Finale Slag met een overduidelijke stand van 25 - 16. Het was september 2020, de bevers waren in opstand, de coach was boos, de toezichthouder dapper, er was een onoverwinnelijke vloot en … een SSStorm.

0
0
0
s2smodern

SSS dames 1 versus ...

Lieve fans en volgers, na een radiostilte van ruim een half jaar (what just happened?!) zijn de razende reporters van dames 1 weer terug! Ein-de-lijk kunnen we weer in de pen klimmen en verslag doen van onze competitie, die op 19 september van start zou gaan. U leest het goed; ZOU gaan…

Op vrijdag 18 september zo rond half negen in de avond – alle speelsters natuurlijk vol zenuwen al in bed vanwege de wedstrijd – kwam namelijk het bericht dat onze wedstrijd de dag erna helaas niet door kon gaan. Shit happens tegenwoordig. Wat waren we graag naar Ootmarsum gegaan (of nouja, wat hadden we graag een wedstrijd gespeeld..)

Je weet wat De Jeugd Van Tegenwoordig zegt: een goed begin is het halve werk. Maar ook, een goed begin is maar de helft. Geen zorgen dus. Of nouja, misschien een klein beetje zorgen. Want weet je wat wij niet zo gewend zijn? Ineens een vrije zaterdag hebben. Wat moet je daar nou mee? 

Fanatiek als we zijn pakten we die vrije zaterdag uiteindelijk toch met beide (uiteraard gedesinfecteerde) handen aan en maakten we er alsnog allemaal op onze eigen manier een wedstrijddag van, alleen dan dit keer buiten het veld.

Over fanatiek gesproken, laten we beginnen met Geralde. Geralde Bouw tegenwoordig dus hè. De wittebroodsweken zijn voorbij, dus dat betekent dat ook de badkamer gewoon weer eens geschrobd moet worden. Een typische klus voor de zaterdagochtend, waar Geralde nu extra tijd en energie in kon stoppen. Het feit dat Geralde hier op zaterdagochtend speciaal voor uit bed kwam, gaf haar al een 1-0 voorsprong. Vol vertrouwen veegde ze vervolgens de vloer aan met… de vloer: 2-0. Een doekje hier, een veegje daar, alleen dat ene hoekje nog en dan was Geralde klaar. Na een 3-0 voorsprong ligt echter altijd verslapping op de loer; voor vele teams waarschijnlijk een herkenbaar gevaar. Waar Geralde sterk en scherp aan de wedstrijd begon, liet ze aan in dat laatste hoekje toch wat steken vallen. De klus maar mooi geklaard met een mooie 3-1 als eindresultaat.

De vrije zaterdag van Mylène was ook niet echt helemaal vrij te noemen met vanaf 7 uur in de vroege ochtend een extra baby erbij in huis om de hele dag op te passen. Tja, is de stand Mylène vs babies daarmee dan 2-0 of 0-2, of 1-1? Dat laten we maar even in het midden. Door alle drukte kon Mylène pas om 14.30 reageren op haar whatsappjes; puntje erbij voor babies. 2-1, 1-2 of 0-3 dus. Fantastische moeder als Mylène is, slaagde zij er vervolgens in om de dag verder zonder kleerscheuren door te komen met twee uiterst tevreden babies. Wel was ze natuurlijk veel te moe voor nog een vijfde beslissende set, waardoor de eindstand neerkwam op 3-1, of 1-3. Het is maar net hoe je het bekijkt.

Joke besloot haar vrije tijd zaterdag te besteden aan een poging haar meest fluffy pancakes tot nu toe te maken. Net als in het volleybalveld, bereid Joke zich ook in de keuken het liefste voor onder genot van wat goede muziek. Oftewel, ABBA’s Greatest Hits aan. 1-0 voor Joke. Tijd voor het meest fluffy beslag ever. Om dit te bereiken, is volle concentratie vereist. Het volume ging dus nog een tandje hoger - here we go again - terwijl Joke zich zorgvuldig op het maken van het beslag stortte. HO, time-out: dancing queen kwam langs, daar móet op gedanst worden. Na de time-out verliep het maken van het beslag zonder problemen; 2-0. Super (trouper)! Ook het bakken van de pannenkoekjes verliep aanvankelijk zoals gehoopt. Joke verloor echter haar grip op pannenkoek numero 8 waardoor deze dwars kwam te liggen - SOS! Een kleine tegenslag bracht de tussenstand op 2-1. Finally facing her Waterloo? Nee, Joke wist zich te herpakken en bouwde een heerlijke stapel fluffy pancakes. Thanks for all the joy they’re bringing; 3-1!

Rachels vriend was jarig, tijd voor een feestje dus! De appels in de fruitmand dachten nog ‘maak alsjeblieft cheesecake, maak cheesecake’. Helaas, appeltaart it is; 1-0 voor Rachel. Het schillen kon beginnen. De eerste appel werd van kant gemaakt, terwijl de andere appels moedeloos toekeken. Stand: 2-0. Rachel had de smaak te pakken en de rest moest er ook aan geloven. Appel na appel werd meedogenloos verlost van zijn schil: 3-0. In de eindfase kreeg Rachel kramp; time-out. Een slimme zet, want na deze rustpauze werd de laatste appel binnen no-time ook geschild. Een dikke 4-0 voor Rachel én een heerlijke appeltaart waren het resultaat.

Maartje moest even wennen aan het idee van een vrije zaterdag, en had dan ook geen plannen. 1-0 voor De Verveling. Dus dan help je je moeder maar met de grote wekelijkse boodschappen, oftewel, genieten in de Albert Heijn: 1-1. Maartje besloot ook haar kamer grondig op te ruimen; stofzuigen, stof aflappen, je weet het wel. Erg leuk. Je moet wat tegen De Verveling doen. Stand: 2-1. Het was prachtig weer, dus de rest van de dag besloot Maartje te genieten van de zon door een rondje Barneveld City te doen en er een bbq’tje achteraan te knallen. Eindresultaat: 3-1 voor Maartje!

Deze vrije zaterdag kwam voor Charlotte niet als overbodige luxe. Volgens Piet Paulusma was dit het lêste sinnige wykein. Ze heeft het genomen van deze lêste zonnestralen. De intensiteit van smeren en keren komt zeer dicht in de buurt van een wedstrijd spelen. Na een inspanning van zo’n kaliber begint de maag om aandacht te vragen. Hierdoor kwam Charlotte al gauw op een 0-1 achterstand. Tijd voor actie; een voedzame maaltijd moest worden bereid. Dan denk je natuurlijk snel aan pizza. Alleen al bij deze gedachte waande Charlotte zich als winnaar. Let's make it happen. Simpele salami volstaat niet; om deze honger te stillen moeten er ingrediënten van topkwaliteit worden gebruikt. Carpaccio werd tevoorschijn getoverd. Dit kan niet anders dan voor een 1-1 tussenstand zorgen. Kaas, pesto, rucola en pijnboompitten werden rijkelijk gestrooid. Wat een fanatisme, 2-1. Deze bijna perfecte pizza kostte tijd en de knorrende maag kwam om de hoek kijken: 2-2. Charlotte had nog een laatste troef in handen: truffelmayo. Daarmee was de pizza compleet! Ff wachten...PIZZA! De knorrende maag droop af, 3-2 voor Charlotte.

Na wat schoongemaakt te hebben in huis besloot onze echte fitgirl Laurette maar eens wat te gaan sporten. Iets met ontwenningsverschijnselen zonder sport op zaterdag? Gooo Laurette, 1-0! Of nog een bonuspunt erbij voor de motivatie en discipline om te gaan sporten op je vrije zaterdag? Jep, 2-0 voor Lau. Daar ging ze, in de achtertuin. Voelt toch wat anders dan een sporthal, maar goed voor de afwisseling. Als een echte libero ging ze vol voor de squats, maar ook de bridge en de wallsit werden niet vergeten. Stand: 3-0. De zon bracht Laurette echter in de verleiding om haar sportactiviteiten vroegtijdig te staken; ze zag zichzelf al zitten met een wijntje in de zon.  Maar dapper als ze is, zette ze door. Armoefeningen konden niet achterblijven als een echte volleybalster, wat een discipline! Daarna dik verdiend tijd voor een wijntje, in de zon. 4-0 voor Laurette.

Toen Jaleesa in haar keukenkastjes keek dacht ze: ‘Dat ziet er opgeruimd uit’. Deze blijdschap was echter van korte duur. Op de een of andere wonderbaarlijke manier was de inhoud ineens verplaatst naar het aanrecht. 0-1 voor de afwas. De motivatie is een tijdje uitgebleven, maar Jaleesa geeft zich niet snel gewonnen. Zo gezegd zo gedaan, de afwasborstel begaf zich al in haar rechterhand: 1-1, dit ging de goede kant op. De wasbak liet zich vollopen met warm water. Even voelen: temperatuur bitterbal net uit het vet. Kleine tegenslag: 1-2. Jaleesa liet zich niet uit het veld slaan en voegde een koude straal toe. Perfecte temperatuur werd bereikt. Glazen, vorken, messen, lepels en snijplanken gingen als makke schaapjes door de wasstraat. Dit resulteerde in een spannende 2-2. De eindfase brak aan. Het was nu of nooit. Toen kwam daar een waterkaraf om de hoek kijken. Deze zijn niet gemaakt voor afwasborstels… Er werd een time-out genomen om even tot rust te komen. Hierna werd met flink fanatisme het gewenste resultaat toch bereikt! Alles weer schoon: 3-2 voor Jaleesa. 

Claude besloot op haar vrije zaterdag een goede vriend te zijn en haar Voorthuizense Kievitenvrienden aan te gaan moedigen op het voetbalveld. Beter een goede vriend, dan een verre buur, toch? Of was het nou andersom? We weten het soms ook niet meer. Claudes aanwezigheid heeft zijn vruchten afgeworpen want de Voorthuizense ploeg heeft met maar liefst 6-0 (!) gewonnen, 1-0 voor Claude. Zou de aanwezigheid van Claude magisch werken dan misschien? Hopelijk geeft dit voor ons ook goede resultaten met Claude als nieuwkomer. Toch was niet alles koek en ei. Zo ergerde Claude zich zo groen en geel als een kievit aan een aantal luidruchtige supporters. 1-1 dus. Tja, bewijst maar weer dat er geen sport - en geen supporters - zich kan tippen aan het mooie SSS. Toen Claude zich weer naar de goede kant van het spoor begaf en de zon ineens weer scheen, stond het dan eigenlijk ook al meteen 2-1 (sorry Rachie). Eenmaal thuis besloot Claude lekker te gaan eten en wat tijd met haar familie door te brengen, zeker ook belangrijk! 3-1 winst voor Claude dus.

Romee begon deze onverwachte vrije zaterdag lekker rustig. Van dat rustig aan doen krijg je natuurlijk trek. Romee had echter geen zin in een saaie lunch en ging deze strijd aan. Hit the road for something delicious! Boterhammen werden ontweken en de melk bleef in de kast. Een goed begin: 1-0. Kromme Hoek te Scherpenzeel werd het eindpunt. Al snel werd het favo drankje van Romee, 7up, gepresenteerd: 2-0. Dit verliep te makkelijk. Na eenmaal de menukaart te hebben ontvangen begon het lastig te worden. Zalm of carpaccio? Carpaccio of zalm? Keuzestress kwam om de (Kromme) hoek kijken. Het zweet begon te druipen, time-out. Na even op adem te zijn gekomen werd een meesterplan uitgevoerd. Surf en turf die handel, broodje zalm/carpaccio: 3-0. De honger was nog niet gestild. Deze lunch moest afgetroefd worden met een toetje. Zo gezegd zo gedaan. De ober kwam al snel door met de famous witte chocolademousse. Tevreden en tonnetje rond ging Romee naar huis met 4-0 winst. Zoals het hoort!

! Let op: in de komende alinea kan Vlaams taalgebruik voorkomen. Allee, het klinkt natuurlijk te zot voor woorden, maar onze nieuwe volleybalinstructeur Jeffrey speelde afgelopen zaterdag zelf ‘n oefenpotske tegene de mannekes oet Tectum Achel. Jep, dat ligt zeker en vast in België. Da’s weer eens een ander paar mouwen. Efkes rap de volleybalschoenen aansteken ginder in het Omnisport, en daarna was het tijd om lekker te gaan bougeren. Alleman had er goesting in! Jeffrey ontweek den zetel in de eerste drie sets en speelde bangelijk! Nu willen we niet stoefen, maar met een scoringspercentage van 83 procent was Jeffrey feitelijk wel den krak van den match hoor, heel graaf! Of den mannekes oet Achel van tevoren een dikke nek hadden, weten we niet. Maar het was in ieder geval ook niet terecht geweest, want de mannekes oet Apeldoorn wonnen de oefenmatch dubbel en dik met 4-1. 

Tot slot: coach Bert. Als Bert niet bezig is met volleybal geniet hij graag met zijn vriendin Tineke van een wijntje op de bank. Tot hun grote verdriet zijn hierdoor vlekjes ontstaan op de bank. En laten ze die bank nu net willen gaan verkopen... Bert ging dit varkentje dus even wassen. Alles voor zijn Tineke. Emmers met sop werden gepakt en het boenen kon beginnen. Dit bleek niet te helpen; 0-1 voor de bank. Bert gaf zich niet zo snel gewonnen en begon vol goede moed aan een tweede poging. De vlekken kregen het al moeilijk en begonnen te vervagen, maar zij trokken alsnog aan het langste eind. Tussenstand: 0-2. Poging drie… De vermoeidheid sloeg echter toe; time-out. Een nieuw strijdplan werd bedacht; Bert besloot zijn joker in te zetten, oftewel, de tapijtreiniger. De vlekken zagen dit niet aankomen en een aantal gaf zich gewonnen; 1-2. Dit smaakte naar meer. Bert boende door tot een stand van 2-2 was bereikt. Nog één keer en Bert had de strijd gewonnen. Vastbesloten als hij was om Tineke blij te maken, trok hij een laatste sprintje met de tapijtreiniger en de vlekken waren verdwenen als sneeuw voor de zon. Tevreden plofte hij - uiteraard met een wijntje en Tineke - neer op de bank. Eindstand: 3-2.

Wat een dag zeg, en wat een overwinningen! Aanstaande zaterdag wagen we een tweede poging om het seizoen 2020/2021 officieel te openen. En waar kun je dat beter doen dan lekker thuis in de Meerwaarde? Om 17.00 vangen we aan tegen de Bevers uit Lemelerveld. De wedstrijd zal te volgen zijn via de livestream van SSStv: https://www.youtube.com/channel/UCdm2fcd9qLN55fKhpiXxVxQ/featured. Hopelijk tot dan!

0
0
0
s2smodern

Ei ei ei

Op een zonnige dag vertrokken we zaterdag weer eens richting het oosten. Ditmaal gelukkig niet naar Twente, waar sprookjes sterven. Nee, ditmaal mochten we naar de Achterhoek. Even spannend was het wel, toen we het Twentekanaal over moesten steken. But we made it! Eibergen werd bereikt.

Eenmaal aangekomen bij de hal viel het allereerst op dat de sneeuwpop die we vorig jaar bouwden, helaas niet meer onder ons is. En jullie weten wat we doen als we verdrietig zijn. Eten. De broodjes, rijst, salades en pasta’s werden uit de tassen getoverd. De meest verrassende groente van zaterdag was Bonduelle’s Mexico Melange. Een opmerkelijke maar overigens prima keuze om het energielevel voor de wedstrijd op peil te brengen.

Tegen een uur of 17.00 bewogen we ons richting de kleedkamer die klaarblijkelijk niet voor ons bestemd was. Toen we vervolgens de zaal betraden, leek het alsof we daar ook niet zo gewenst waren #doorlopen. Anyhow, we waren vastberaden om de vloek van Twente niet ook de Achterhoek te laten binnendringen. Wat ons betreft was er – met uitzondering van de nieuwe N18 dan – geen doorgang tussen deze twee regio’s. Zou het een eitje worden voor de Barneveldse kippen in Eibergen?

De scheidsrechters hadden waarschijnlijk geen plannen verder die avond, aangezien ze lekker rustig aan deden. Zo tegen 17.50 liepen wij inmiddels wel een beetje op eieren. Om 18.00u spelen in de Achterhoek betekent dat je sowieso al laat thuis bent; dan wil je in ieder geval op tijd beginnen. Gelukkig stond de scheids open voor feedback en vond hij dat het om 17.50 inderdaad wel eens tijd was om te gaan inslaan. De eerste scheids was nog even gezellig aan de klets, dus het tossen kwam later nog wel. Juist. Misschien moest hij gewoon nog even zijn ei kwijt. Adem in, adem ei…uhh uit.

Met de haren strak in model (waaronder een prachtige vissengraat) stonden we langs de witte lijn, klaar om een potje te gaan ballen. En nee, we waren niet benieuwd. We keken het ei niet uit het gat. Gewoon, zin in!

De eerste set begonnen we zwak. We liepen achter de (f)eitjes aan. Het lukte ons niet om de foutenlast aan eigen kant laag te houden. En laat dat nou net het hele eiereneten zijn. We verloren de set met 12 – 25. Maar je weet wat ze zeggen, een wijze hen legt ook weleens een ei in de brandnetels.

Ondanks het ruime verlies van de eerste set, kozen we geen eieren voor ons geld. We wilden met vier of vijf punten terug naar Bareveld, dus we wisten wat ons te doen stond. De tweede set gingen we al een stuk beter van start. Het ei wil wijzer zijn dan de kip, maar vanaf de tweede set bleken de kippen uit Barneveld het wijst te zijn. Dit resulteerde in 25 – 13 winst voor ons.

Het ei van Columbus was gevonden. Onze passing en verdediging waren een stuk beter op orde en met onze aanval wisten we de zwakke plekken bij onze tegenstander te vinden: eggcelent! Ook in de derde set was alles koek en ei. Het werd geen een keer echt spannend en we pakten de set met 25 – 18.

Één ei is geen ei, twee ei is een half ei, drie ei is een heel ei. En omdat met een half ei naar Barneveld terugrijden ook zo gaat stinken, gingen we voor het hele ei via drie gewonnen sets (en nee, liever niet in de vorm van een vijfsetter). En dat lukte! We wonnen ook de vierde set, met 25 – 13. Ei goed al goed.

Met vier i.p.v. vijf punten in tha pocket stapten we met een dubbel gevoel weer in de auto’s naar huis. Maar je weet wat ze zeggen: men kan geen omelet maken zonder eieren te breken. Van twaalf eieren kwamen dertien kippetjes. Een meevaller dus.

Hoewel er zaterdag wel een vissengraat aanwezig was, ontbrak het ons aan een ruggengraat. We eindigden zonder nadenken wederom bij de gouden M. Ditmaal in ons stamrestaurant bij Apeldoorn-Zuid. Nadenken over wat we wilden eten hoefden we ook niet #reddeplofkip #v(egg)ie. Alsof nog niet iedereen er helemaal aan kan wennen, was het overigens wel opmerkelijk dat de MacVega’s aan een apart tafeltje plaats moesten nemen. Wat dat nou weer te betekenen had…

Maargoed, het ei is uit. We kunnen geen eieren meer zien. Komende zaterdag spelen we tegen eieren die uit andere kippen zijn gebroed. Dan spelen we namelijk de tweede ronde van de nationale beker tegen Zaanstad (eerste divisie) en Veracles (topdivisie). Komt dat zien! Laat de kippen vliegen!

0
0
0
s2smodern

Heet, heter, heetst

Nieuwe week, nieuwe kansen. Dat was ons (niet-Twentse) motto na de nederlaag van vorige week. Hebben jullie het goede nieuws trouwens ook vernomen? De NS is een proef gestart om ook in het Twents te gaan omroepen!! Dat wordt over een maandje met de trein naar Borne dus. ‘Beste leu en wichter, goeiendag!’

Na onze tweede fotoshoot dit seizoen (bedankt Jeroen!) volgde dinsdag een uitgebreide teamsessie om de wedstrijd en het verloop van het seizoen te bespreken. We blijven vrouwen hè. Nadat iedereen zijn zegje had gedaan, was het tijd om nog even een half uurtje te trainen: niet lullen, maar poetsen (of toch allebei?).
Na een fanatieke training op de donderdag waren we klaar voor zaterdag: matchday! Met dank aan de analyse van Joost op vrijdagavond wisten we wat ons te wachten zou staan tegen VoCASA. Nummer 4: linkshandig. Check! Nummer 3: slaat alles naar linksachter. Check! Setter: heeft een hekel aan duiken. Check! Een goed begin is het halve werk.

Toen iedereen omgekleed en uitgeteld (nee niet moe, gewoon klaar met tellen) was, konden we van start gaan. De warming-up vond plaats onder het genot van wat gezellige Oktoberfest-gerelateerde plaatjes. Zo voelde het toch alsof Paul er ook even bij was #bier! En kon een aantal van ons alvast in de juiste stemming komen voor later die avond #bier! Gelukkig was er goede vervanging voor Paul geregeld; assistent-coaches Luuk en Jort waren van de partij #bi..ehm..jzondergoedeminisvandeweek! Toppers!

Hoewel we vorige week het een en ander aan te merken hadden op de sporthal in Denekamp (grijze lijnen, harde muziek etc.), moeten we toegeven dat het ditmaal ook niet echt een pretje was om in onze eigen hal te spelen. Enige reflectie is op zijn plaats dus. Met 27 graden op de thermometer nam de temperatuur in de Meerwaarde tropische waarden aan. Een Meer-tropische-waarde. Een Tropische Meerwaarde. Nou, u begrijpt het wel. Het was warm. En daarom willen wij alle aanwezigen – die met de parels op het voorhoofd op de tribune zaten – een extra warm applaus geven.

Tijd voor wat inhoudelijk verslaggeving. Om te beginnen bij het begin, vangen we aan met het slechte nieuws: de eerste set. Na twee prachtige serves van Luuk en Jort, vond een matige, langzame start plaats aan onze kant. VoCASA kon hierdoor lekker in het spel komen en wij liepen een beetje achter de feiten aan. Halverwege de set wisten we bij te komen en zelfs hier en daar een puntje voor te staan. Dit mocht helaas niet baten; wij trokken aan het discutabele kortste eind (25 – 27).

Niet getreurd, er waren nog meer sets te gaan. Na, voor zover dat mogelijk was, weer iets afgekoeld te zijn na de opgelopen gemoederen eind eerste set, maakten we ons op voor revanche. En zo gezegd, zo gezweet, zo gedaan! Alsof het niets was, pakten we een 11 – 2 voorsprong. Huh? Hoe je de ene set nipt kan verliezen om de volgende vervolgens dik te winnen is ons nog steeds een raadsel. Maar het gebeurt vaker in het volleybal. Bij de Oranje dames bijvoorbeeld. En zo ook bij ons (hier zijn wel meer overeenkomsten te zien natuurlijk..). Anyhow, we wonnen de tweede set met 25 – 12. Bruut!

Ook in de derde en vierde set kwamen we niet echt in de problemen. Al kwam de winst ons niet zomaar aanwaaien, we moesten hard werken. En dat deden we dan ook. Onverwachte ballen toch nog pakken, kunstjes zoals de bal hooghouden via je rug, je moet het maar kunnen. Onze vechtlust werd beloond met 25 – 21 en 25 – 13 winst. Dat betekende helaas geen rondje van Joost, maar wel vier punten. Hoera!

De avond ging van heet, heter, heetst naar kort, korter, kortst (of geldt dat eerste dan nog steeds?) Gelukkig zijn volleybalbroekjes ook uitermate geschikt om verrassingen onder de dirndl te voorkomen. Niets aan het handje dus #bier!

Deze week maken we ons op voor het potje dat we komende zaterdag om 18.00 in Eibergen gaan spelen. En het is hoog tijd voor ons eerste uitzege denken we zo, dus we zijn van plan een flink aantal punten mee te nemen uit de Achterhoek.

Oh ja, heeft u al een groot rood kruis in uw agenda staan op 27 oktober? Dan spelen wij namelijk de tweede ronde van de beker in onze eigen Meerwaarde. Om 12.30 vangen we aan tegen het eerste damesteam van Zaanstad (eerste divisie) en om 16.30 tegen Veracles dames 1 (topdivisie). Hopelijk tot dan!

0
0
0
s2smodern

Drie op geen rij

Er was eens een volleybalteam dat op een mooie zonnige zaterdagmiddag naar het verre oosten vertrok. Daar in de hoofdstad van gemeente Dinkelland…werd het sprookje waarin zij leefden helaas bruut verstoord. Bruut ja. ‘En ze leefden nog lang en gelukkig’, nou dat kwam er helaas niet van. Na tweemaal overtuigend met 4-0 te hebben gewonnen in onze eigen hal, kwam er afgelopen zaterdag een einde aan de W van winning streak.

Lag het aan de voorbereiding? Deze was in ieder geval niet ideaal. Geen een keer waren we tijdens onze trainingen compleet. Zo schakelde – om misverstand(skiez)en te voorkomen – een brute tandarts onze libero Roelinda uit en kende de week voor een aantal van ons andere obligaties, variërend van cursussen tot huwelijkskring tot schoolverplichtingen (voor zover je een dagje in Lille rondstruinen een verplichting mag noemen tenminste).

We trainden dus met een iets kleiner clubje dan normaal. Hoewel we uiteraard graag compleet trainen, had dit wel de perfecte voorbereiding moeten zijn op ons duel tegen Devoko; ook tijdens onze wedstrijd zouden we namelijk niet compleet zijn en Chantal en Mylène moeten missen.

Waar het in ieder geval niet aan lag, was de aandacht voor onze mascotte Diesel. Hij werd donderdag extra verwend door zijn baasje, want #DIERENDAG!:). Woef!

Normaal gesproken is zaterdag de leukste dag van de week, want dan zien we elkaar en onze andere volleybalmaatjes weer. Vorige week was het echter al een dagje eerder feest. Vrijdag zagen we tijdens het Diner Rouler van de club namelijk al veel van onze volleybalmaatjes én aten we allemaal lekkere dingen, waaronder ananas. Of was het nou ènènès?

Anyway, na een gezellige avond brak de zaterdag aan en zouden wij om 17.30 onze eerste uitwedstrijd van het seizoen tegen Devoko dames 1 spelen. Tijdens de lange rit naar het verre oosten werden er harde (en hier en daar wat Marokkaanse) plaatjes gedraaid. De optimale voorbereiding op de wedstrijd, bleek later, toen er in de sporthal in Denekamp precies dezelfde nummertjes voorbij kwamen. Ook dit kon dus geen roet in het eten hebben gegooid..

Maar wat dan wel? We willen verder niet zeuren, maar misschien grijze lijnen? Wellicht is het een Twentse traditie, maar wij raakten er wel een beetje van in de war. Ook de keiharde muziek tussen de punten door en het oorverdovende gefluit van de scheidsrechter deden onze hersencellen af en toe zo hard trillen dat nadenken moeilijk was. Daarnaast was er geen AA’tje of fristi’tje te vinden in het verre oosten. Man, man, man.

Goed, omdat we in een wedstrijdverslag toch wel iets over de wedstrijd moeten vertellen, bij deze een korte samenvatting. De dames van Devoko wisten ons vanaf begin af aan serverend sterk onder druk te zetten. De pass aan onze kant was daardoor niet op orde en het lukte ons eigenlijk de hele wedstrijd niet om dit weer goed op de rit te krijgen. Ook slaagden we er niet goed in om moeilijke ballen op te lossen, waardoor onze eigen foutenlast te hoog lag. De Denekampers kwamen ondertussen lekker in het spel na de eerste set gewonnen te hebben en wij slaagden er niet in om terug te slaan. Het resulteerde in een teleurstellend 4-0 verlies voor ons. Kortom: A’j t earste knoopsgat mist, krie’j t buis nich too.

Gelukkig stonden er na de wedstrijd chocoladepepernootjes op ons te wachten in de kantine. Tevens volgde er nog een bezoekje aan de McDonalds, want verdriet weg eten: dat kan je nooit genoeg! Uiteraard werd in het kader van dierendag de vegetarische McChicken genuttigd, welke overigens precies hetzelfde smaakt als de gewone versie (STOP DE PLOFKIP!#DIERENDAG). Na deze maaltijd hadden we de pruimen op en was het tijd om de paling in te pakken. Op naar Barneveld.

Aankomende zaterdag zijn we weer te aanschouwen in onze eigen hal, om 17.00u. Het wordt een paars-groen potje, want we spelen dan tegen VoCASA dames 2. Laat die prinsen op hun witte paarden maar komen, want zaterdag gaan we proberen ons sprookje weer op te pakken. Tot dan!

0
0
0
s2smodern

Contact

Algemene zaken:
Paul Boshuis
E-mail: algemeen@sss-barneveld.nl
Telefoon: 06-52323862

Jeugd TC:
Bert Glismeijer
E-mail: jeugdtc@sss-barneveld.nl

Dames TC:
Henk-Jan Ebbers
E-mail: damestc@sss-barneveld.nl
T
elefoon: 06-12079483

Heren TC:
Gepko Hahn
E-mail: herentc@sss-barneveld.nl

Secretariaat Volleybalvereniging SSS:
Schoutenstraat 72G
3771 CK Barneveld
Telefoon: 06-22667983
Email : secretariaat@sss-barneveld.nl

Inloggen (mobiel)