Geen zon maar wel vierpuntencappuccino in Nimma

Daar zijn we weerrr! Rust, ritme en regelmaat waren niet voor erg lange duur, want vorige week speelden we een pittig potje en dronken we dan ook geen vijfpuntenbier maar vierpuntencappuccino. Jammer? Zeker. Zonde? Mwah. Misschien dat VoCASA dat puntje ook wel verdiende voor het harde werken (mogen we dat zeggen?), een een cappu op z’n tijd is natuurlijk ook wel lekker. Uiteindelijk namen we nog wel gewoon een 3-1 winst mee terug naar het kippendorp, maar dat heeft het nodige gevraagd. En de voorbereiding was het halve werk, zullen we maar zeggen. Hoe dat eraan toeging? Dat zullen we maar weer eens haarfijn voor jullie uittekenen.

Allereerst kunnen we wel stellen dat het wellicht niet onze beste trainingsweek was. Iedereen had drukke dagen (of is dat niet eigenlijk altijd zo?) – lange avonden, werkgedoe, nog wat klussen hier en daar. We namen de ‘half’ in ‘een goede voorbereiding is het halve werk’ misschien iets te serieus. En dat betekent mentaal compenseren met een positieve mindset. En hoe doe je dat nou beter dan door na de donderdagtraining nog even wat andere teamSSS aan te moedigen met een drankje in de hand. En met een tosti. En een broodje frikandel. En als toetje een zakje chips. Om 18:30 trainen is ook onhandig hoor, als het gaat om avondeten. Maar of het genieten was, hè Iels? Ultieme vorm van positief compenseren. En dan vragen jullie je natuurlijk af: werd er nog een beetje gewonnen? Hebben jullie nog wat geleerd? Hele goede vraag. Misschien waren we iets te druk met het bespreken van de juice van de Eredivisie, en met het bekijken of daar nog wat soeps tussen loopt. Het vonnis? Mwah, allemaal een beetje, tja hoe zullen we het zeggen, half.

Maar zoals meestal gezegd wordt na een matige trainingsweek: een slechte generale is een goede repetitie. Zaterdag 8 november was het dan eindelijk tijd om na ruim een maand te laten zien dat we ook uitwedstrijden kunnen winnen. Maar eerst eens het drukke verkeer richting Nijmegen zien door te komen, of zoals coach J het verwoordde: we hadden beter naar Groningen kunnen rijden. Het was zo ontzettend druk op de weg dat de reistijd die captain Joke had ingecalculeerd zelfs niet afdoende bleek. Gelukkig had ze daar zelf weinig last van, aangezien zij al met de vice-captain op de vroege zaterdagochtend met de noorderzon (of eigenlijk zuiderzon) richting Nimma was vertrokken om nog even te wandelen in de zon (of eigenlijk zonderzon).

Enfin, tijd om een potje te ballen in de paarse blokhut. Lievelingskleur van velen, zelfs van onze lieve heer, zo hebben we geleerd. Na een lekker koffietje, theetje, een klein bakje eten, een enorme bak eten en wat wedstrijdvermaak voor ons, konden we om een uur of 2 het veld betreden om ons klaar te maken voor de strijd tegen VoCASA dames 3. En we kunnen je vertellen dat alles wat we in de trainingsweek misschien niet hadden laten zien, er in de eerste rally al meteen aardig uitkwam. 36 balcontacten en een flink aantal ademteugen later zat de eerste rally erop. WI WA WAJOOO. Dat kon nog weleens een wedstrijd van de lange adem worden. Spoiler: dat werd het. In de eerste set liep het gelijk op en bleef het tot aan de big points onzeker wie de set naar zich toe zou trekken. Misschien maakten wij het aan onze kant ook wel een klein beetje onnodig spannend, maar met een heerlijk blokje van Ro en Leen wisten we de eerste set binnen te slepen. EEN GOED BEGIN IS HET HALVE WERK!

En dat hebben we geweten. De Nijmegenaren waren nog niet gebroken en hadden een duidelijk antwoord op ons spel. Vrij overtuigend trokken ze de tweede set naar zich toe en daarmee kwam de tussenstand op 1-1.

En net wanneer je dacht dat het niet spannender kon dan de eerste set, dachten we: waarom ook niet? Tot 25-25 ging het gelijk op en je raadt het al, de hartslagen van coach J en sir P gingen door het dak. Opnieuw. Daar moeten we misschien toch echt een beetje mee gaan uitkijken. Gelukkig wisten we met twee lekkere laatste punten de derde set binnen te slepen.

En op dat moment wisten we: doorpakken met die handel en wegrennen met die bal. Niet letterlijk natuurlijk #iykyk. Of nouja, if you not know you do not know #iykyn. Maargoed, in die laatste set kregen we vleugels en ondanks dat we in de passing misschien – geheel volgens het ritme van de week – een beetje half waren, wisten de setters de aanvallers toch te vinden en de verdedigers lekker te schuiven, duiken, vliegen en pancakes te maken die eigenlijk stiekem ook maar een beetje half waren. Hoe dan ook: de laatste set was binnen en daarmee kon het vierde puntje ook mee in de kofferbak. Tijd voor vierpuntencappuccino, en die smaakte ook best wel goed.

En zoals je weet doen onze trouwe fans niet aan half werk en daarom zien wij jullie vanmiddag om 16:00 uur weer heel graag op de banken van De Meerwaarde om ons aan te moedigen tegen Morgana. Gaan met die banana!