Rust, ritme en regelmaat weer terug bij Simplex/SSS Dames 1

Wie mooi wil zijn moet blijven schrijven. En mooi was het afgelopen week zeker, want we konden aan het vijfpuntenbier! En dan horen wij jullie denken: huh, heb ik nou het verslag van vorige week te pakken? Nee hoor. Nu de dagen korter worden en de nachten langer hebben we besloten weer wat meer in te zetten op rust, ritme en regelmaat. Vandaar opnieuw vijf punten, zo zijn we dan ook wel weer.

Met het ritme zit het dus wel goed. Met de rust ook; we waren namelijk twee hele weekenden (en dus drie hele weken) vrij. In die drie weken tijd zou er veel gebeurd moeten zijn, zou je denken. Maar we moeten eerlijk bekennen dat de nieuws-app van team JIJ de afgelopen weken vrij rustig was. Toch weer die rust hè. Al staat rust bij een van de verslaggevers al (en nog) een tijdje helaas niet in het woordenboek. Maar ja, dan heb je wel een eigen huis. STAY STRONG SJOELIE!

Maar jong van geest hebben we alles in ons koppie zitten en zijn de verslagen voor ons inmiddels een Barnevelds kippeneitje. En waar wij tijdens ons verslaggeverswerk natuurlijk veel bezig zijn met ons taalgebruik en onze zinsopbouw regelmatig analyseren, zijn er in het veld ook weleens momenten waarop we denken: interessante woordkeuze. Zo hebben we opgemerkt dat zeer regelmatig uitspraken als “goed aangeduwd”, “hou ‘m er maar iets uit”, “gewoon hard erin” of “lekker naaien die handel” de revue passeren. Iets met regelmaat. Of ritme.

Waar we het ritme ook wel lekker te pakken hebben is in de traktatie-inname. Onze jongste telg tikte eind oktober namelijk de 21 aan en dat moest – net als niet lang daarvoor toen ze haar theorie-examen had gehaald – uiteraard gevierd worden met lekkers. Nog niet eerder zulke enthousiaste reacties op custardcakejes gehoord (maar die zijn ook wel écht lekker!!).

Ja, we zullen uiteraard een beetje letten op onze suikerinname. Maar, ter verdediging, als je ons toch weer eens een custardcakeje, stuk monchoutaart, plak appelcake of geschiedeniskoek ziet verorberen, dan heeft dat – naast dat het gewoon lekker is, en de appels nog steeds niet op zijn – nog een andere reden: we moeten een extra vetlaagje creëren, want MAN MAN MAN wat is het al koud in de B-hal! De B van bevriezen zul je bedoelen. Zelfs de teamies die normaalgesproken zeggen dat sleeves en lange mouwen voor mietjes zijn, moeten er nu wel echt aan geloven. Hoewel, je hebt dan ook wel weer van die types (of eigenlijk maar eentje) die de hele zomer –bij tropische temperaturen in De Meerwaarde waar je u tegen zegt – in een lange broek trainen, en die dan precies nu ineens denken: goh, laat ik mijn korte broekje weer eens aan doen. We noemen geen namen (maar we hebben er twee van).

Maar genoeg weer over randzaken. Na die paar weken rust was het tijd om aan te treden tegen een wel HEEL bekende tegenstander. En op z’n zachtst gezegd hadden we daar een behoorlijke fruitmand mee te schillen (iykyk). WSV is de naam. Groen tegen (minder mooi) groen. Op ons dooie gemakje waren we alvast aan het inspelen en warmlopen, terwijl de wedstrijd naast ons nog bezig was. Tot onze Ier ineens uit het niets tot de ontdekking kwam dat ze de roze shirtjestas nog helemaal niet had gespot. Was die eigenlijk wel aanwezig?! Tussen alle teamies stond er eentje toch wel ietwat bedenkelijk te kijken. We noemen wederom geen namen, maar mama Marianne (daar hebben we er ook twee van) kwam precies een minuut voor tijd binnenstormen met onze geliefde roze shopper met wedstrijdshirts, dus eind goed al goed. Let the game begin!

We begonnen lekker aan de wedstrijd. De pass lag goed en de aanvallers konden lekker afwisselen, waardoor we de dames uit Warnsveld niet in hun spel lieten komen. Bi Ba Boem! Dit alles wisten we goed vol te houden tot en met setje drie. En daarmee was de appel definitief geschild, BRUUT!

Maar van achtergebleven schilletjes houden we niet, dus we gingen natuurlijk ook voor die vierde set. Dat bleek echter zo makkelijk nog niet. Maar ja, je weet wat ze zeggen: de laatste schilletjes wegen het zwaarst. En hard werken daar is natuurlijk ook helemaal niets mis mee. Zoals eerder al eens gezegd trakteren wij ons publiek zo nu en dan ook graag op wat spanning en sensatie. Want WSV kwam ineens (of kwam het toch door ons?) beter in de wedstrijd, dus we moesten even door de zure appel heen bijten en aan de bak. We zullen trouwens maar niet vragen waar de hartslag van Coach J ongeveer zat zo rond de stand van 18-21 achter. Waarschijnlijk ergens in Afrika.

Toch bleven we hoop houden en na een aantal belangrijke punten van onder andere ons moekie Ro en weer een heerlijke serviceserie van Custardcakequeen Celien stond de teller ineens op 24-23. We kunnen je zeggen dat die laatste rally zo’n 45 seconden lang billenknijpen was, maar na wat gerommel, een pinkie, wat veegballen en gerollebol door het veld was daar het verlossende killblock waardoor het hart van Coach J weer op het dak van De Meerwaarde belandde. Het publiek erbij en ook wij konden naar boven voor vijfpuntenbier.

En hoe kun je dat beter vieren dan op SSSafari? Vijf punten in de dop en dat betekent bijna(!) aan kop. Op het schillen van dat Twentse appeltje moet nog even gewacht worden, maar vandaag gaan en staan we aan – maar we spelen uit – in Nijmegen tegen VoCaSa dames 3 om 14:15. Heerlijk op tijd dus wees erbij. Tot in Nimma, of tot op de livestream!