Simplex/SSS Dames 1 morst klein puntje tegen hekkensluiter Heyendaal

Geloof het of niet, maar dit verslag zou voor het eerst in de geschiedenis weleens over de wedstrijd kunnen gaan. Of nouja, over de wedstrijd-zaterdag. En goed nieuws: verslaggeversteam JIJ begint beetje bij beetje weer compleet te raken, met verhuisbaas Joelie afgelopen zaterdag als razende reporter langs de lijn. Het verloren kind heeft haar zusters weer gevonden en dat betekent los met de pen!

Over verloren kinderen gesproken: dit keer willen we het dus eens een keer wat meer over de wedstrijd(dag) hebben, en spoelen we meteen door naar zaterdag. Zaterdag 6 december om precies te zijn. ’t Heerlijk avondje was gekomen, maar veel tijd om daarvan na te genieten hadden we niet. Om half 11 in de ochtend stonden we – tussen de jeugdteams – paraat bij De Meerwaarde. Iets waar deze teamies maar moeilijk aan kunnen wennen. Een enkeling zat zelfs met nog meer dan de nodige stress in de auto omdat ze dacht kwart over tien al te moeten vertrekken, maar dat was ook weer een beetje overdreven.

Iedereen was netjes op tijd. Of wacht even… terwijl ‘iedereen’ netjes in de auto’s neergestreken en bijna van de parkeerplaats af was, bleek dat onze Celien nog nergens gespot was in de auto’s. Nu is ze niet zo groot, en heeft ze in het verleden ook weleens ergens half in de kofferbak verstopt gezeten, maar onzichtbaar is ze nou toch ook weer niet. Buddy Noa hield het echter nauwgezet in de gaten. En wat bleek: we waren haar niet vergeten hoor, ze was gewoon te laat.

Eenmaal bij de sporthal in Nijmegen aangekomen, bleek dat we daar zo vroeg waren dat de kantine nog niet eens haar deuren had geopend. Moeke Ro, die niet onbekend staat om haar aanpakkersmentaliteit, vond dan ook dat er een petitie gestart moest worden dat dames 1 niet voor 15:00 zou mogen spelen op een zaterdag. “Dat is toch van de zotte.” Gelukkig konden we uiteindelijk binnentreden en kon genoten worden van weer eens een heerlijke cappu. Schuimtest: 10!

Omdat de sporthal van de Radboud Universiteit een enorm complex is (wist je dat ze daar ruim 80 (!) verschillende activiteiten aanbieden?), besloot Ilse even de weg te vragen bij de servicebalie naar onze zaal. Maar voor wie het niet weet: miss The Brown is nogal gewend aan een Engels accent en door het antwoord van de meneer achter de balie twijfelde ze even of hij niet gewoon Engels sprak. Tja, bij die studenten weet je het nooit. Dus Iels – flexibel en meegaand als ze is – ging rustig in het Engels verder. Toen ze Rachel echter om bevestiging vroeg of hij eigenlijk wel echt Engels was, begon de man hard te lachen en zette hij zijn verhaal gewoon in het oer-Hollands door. Gevalletje daar had je bij moeten zijn.

Een halve marathon verder – we hadden Strava wel aan kunnen zetten – vonden we onze kleedkamer. En weer een kwart marathon terug de wc’s. De nodige voorbereidingen voor een topwedstrijd waren getroffen, zo kunnen we wel zeggen. Leen had de shirtjes (zelf!!) gewassen. Niet opgevouwen, en daarom ook niet op volgorde, maar we kunnen zelf prima tellen en ze roken heerlijk en daar gaat het om. Queen J aka Jakka-met-bontkraag had de blauwe bak weer gevuld met druiven, komkommer, wortels en tomaatjes. Met dit keer als bijgerecht: autodrop en mars mini-mix. En als kers op de taart had Ilse nog heerlijke chocolat peppernuts meegenomen. Nog nooit zo’n feestje geweest om niet in de basis te beginnen.

Nog even Alberto en Albertina wat zuurstof geven door ze weer eens onderuit de tas te halen en de beste plek in de sporthal aan te bieden, en de strijd kon beginnen. In een ietwat koude sporthal traden we aan tegen Heyendaal dames 1. Groen tegen wederom iets minder mooi groen. Met in de verre verte uiteraard ook nog wat groen op de tribune. Bronnen zeggen dat het erg ver en krap was.

Om 13:00 uur opende het fluitsignaal de wedstrijd. We begonnen erg sterk. De servicedruk was goed van onze kant en andersom stonden we passend klaar om hun services lekker op te vangen. We konden vrij spelen en onze aanvallers goed vinden. Resultaat: set 1 en 2 (met iets meer moeite) in the pocket.

En hoewel de tegenstander dan misschien wel onderaan op de ranglijst staat, zitten ze natuurlijk niet voor niets in de tweede divisie. Ze schakelden in hun spelletje waardoor het voor ons steeds moeilijker werd om te scoren. We hadden niet op tijd een antwoord op hun antwoord en in combinatie met wat slordigheidsfoutjes moesten we buigen voor Heyendaal in set 3. Ook in de laatste set hielden de Nijmegenarissen druk op de ketel, maar na een gelijkopgaande start hadden wij ons antwoord klaar, onder andere door wat mooie aanvalletjes en servicepuntjes van Es, en kwamen we niet meer in de problemen. 3-1 voor groe.. uhh Barneveld!!

Om praktische redenen besloten we na de wedstrijd eerst maar te gaan douchen om vervolgens weer bezweet van de halve marathon terug naar de kantine. Zoals het hoort koos een enkeling uiteraard voor een heerlijke vierpuntencappuccino, maar het doodgeslagen vijfpuntenbier (want lang lopen voordat iedereen er was) paste ook prima bij deze overwinning: lekker, maar met een klein bitter randje.

Na een kleine zoektocht naar Ilse – was vast weer ergens in het Engels de weg aan het vragen – scheidden onze wegen in de parkeergarage van het Gymansion. De één ging lekker thuis chillen, de ander had een diner (wat voor de ander dan weer een verrassing was), en een deel ging nog even bij de heren in De Meerwaarde kijken hoe het tja, vooral ook niet moest. Maar goed, wie zijn wij? De pizza was in ieder geval lekker.

Anyway, om maar even in Engelse sferen te blijven, vandaag spelen (nummer 2) tegen de nummer 3 van de ranglijst en zijn we vastberaden om te laten zien hoe het wél moet. Wees erbij om 16:00 uur op de tribune van De Meerwaarde, want we kunnen jullie SSSupport goed gebruiken. En over goede support: als bedankje voor onze trouwe fans staat er vandaag op de tribune iets lekkers voor jullie klaar. Dat wil je niet missen! Tot straks!