Wij gaan bowlen!

Op het moment dat u dit wedstrijdverslag opent, zijn wij waarschijnlijk aan het bowlen. Waarom? Omdat wij een wedstrijd gewonnen hebben. Is dat zo bijzonder dan? Jazeker, dat hadden wij nog niet gedaan dit seizoen. Maar eens moet de eerste keer zijn toch? Jazeker, dat geldt ook voor VVH die na 2,5 jaar voor het eerst in eigen huis verloor. #wijgaanbowlen

Vorige week trokken we de thuis-uit-score weer in balans door van Renswouw te winnen: vier keer thuis gewonnen, vier keer uit verloren. Met wat voor instelling ga je dan naar Harderwijk, naar een hal waar de thuisploeg al 2,5 jaar niet verloren had? Met de instelling dat je niets te verliezen hebt, want je weet dat je toch gaat verliezen. Zo zitten wij immers in elkaar: in onze hal winnen, in andermans hal een nederlaag innen.

Aangezien we ons niet druk hoefden te maken om de wedstrijd - we zouden toch verliezen - konden we ons bezighouden met randzaken. Daar zijn wij ook heel erg goed in. Zo’n wedstrijd in Harderwijk biedt mogelijkheden; je zit zo op de A28 en je bent vanaf Barneveld/Nijkerk-gezien al goed op weg naar Groningen. Het is maar een klein stukje door de natte sneeuw naar het hoge, koude noorden. Dus gingen de voorbereidingen vooral over hoe we naar Grunn (of Emmen) zouden gaan. Dat bleef zelfs de Nederlandse succestrainer Redbad Strikwerda niet onopgemerkt. (Hij noemt ons op Volleybalkrant, dus dan is het wel zo aardig om hem ook op dit volleybalmedium te noemen. Redbad, je bent een topper).

Wat blijkt: als je je niet zo druk maakt om een wedstrijd, bestaat er iets als ‘vrijuit volleyballen’. Normaal ervaren we dat alleen bij een dikke achterstand of als de tegenstander echt heel erg slecht is en we zomaar vijf punten voorstaan. Maar zaterdag bekroop dit onbekende gevoel ons als in de eerste set. Voor we het in de gaten hadden, stonden we met 0-1 voor. Het eerste punt was binnengesypeld. Hoe kan het ook anders; we hadden immers een goede voorbereiding gehad door met z’n allen naar prachtige videobeelden van Ajax te kijken. Je zag zelfs Berger en Julius stiekem genieten.

Terug naar de wedstrijd. Een vroege voorsprong. Dat kan natuurlijk niet goed gaan. En ja hoor, wij hebben meteen een grote bek. En hoe groter de bek, hoe groter de kans dat je op je bek gaat. Over een grote mond gesproken: #Andredeverhuijser #lekkerpraten #gelekaartvooronzeaanvoerder #rodekaartvoordecoach #kruisjezettenmaarnietspresteren #met0-1indehandnaareen2-1achterstand.

Dat waren set twee en drie. We staan achter. Dus… we kunnen weer vrijuit spelen! Aron had zijn houten vingers weer van zich afgegooid en stond te spelen volgens het credo van Van Roekel #houdhetsimpel. Wat is simpel houden? Een kort balletje op Oosting, maar vooral: ballen op het midden. Ja ja, wat blijkt: we hebben middenaanvallers die kunnen scoren. Nog niet eerder vertoond dit seizoen, maar goed… we hadden het ook nog niet eerder geprobeerd…

We begonnen te draaien als een tierelier. De servicedruk werd opgevoerd en er werd zowaar verdedigd. Het geheim: een libero laten serveren! Arno was als vanouds weer ijzersterk, maar dat was ook niet zo gek; die Afrikaan had de hele week niet getraind (#lieverluidanmoe) en is dan op zaterdag topfit.

Na de 2-2 was het de vraag: hoe gingen wij nu met de wedstrijdspanning om? Vrijuit blijven spelen of toch weer de druk ervaren. Maar plots hoorden we zacht gefluister… het was alsof een verlicht gevoel zich meester van ons maakte… Arno serveert en het geluid wordt sterk. Oosting scoort een punt; Aron blokt een punt binnen. En het geluid zwoelt steeds verder aan. Josia komt erin voor de service en met een-op-het-oog-onbewuste-maar-in-het-gehoor-door-het-aanzwellende-geluid-zeer-bewuste-en-geplaatste service begint het te donderen. Het geluid heeft iets weg van piepende schoenen, rollende ballen, alsof materiaal van urethaan iets houts verplettert. En dan gebeurt: de vervanger van Wilco en Jeffrey (die op zoek was naar de geboortegrond van ons Bulgaars talent) slaat de wedstrijd binnen. Onze Buchov mag bij naam genoemd worden: slechts 16 jaar maar o zo koelbloedig: Robin Boekhoudt zorgt voor 9-14 en even later voor 10-15.

Het geluid is overweldigend. Een gezang van ongekende klasse stijgt op: wij gaan bowlen!

Boeren op de knieën

De kippen hebben de boeren op de knieën gekregen. Renswouw niet meewerken, maar uiteindelijk stapte SSS Heren 2 als winnaar van het veld. De ongeslagen thuisstatus blijft in stand na de 3-2 derbyzege. Op naar de volgende uitdaging: de visboeren.

Dat we gingen winnen, stond al vast. Dat is geen misplaatste arrogantie (of misschien ook wel…), maar zo had Van Roekel - of beter gezegd, Van Orakel - dinsdag al besloten. De vraag was alleen met hoeveel we zouden winnen van de BOEREN!

De derby tussen SSS H2 en Renswouw H1 is nooit saai. De oorlogsvoering begon al voor de teams het veld betraden. Eerst probeerde Renswouw te voorkomen dat Gijs aan de wedstrijd mee kon doen door een file met een John Deere 6320 te veroorzaken. Wij verdenken een Van Roomen van deze actie. Over een Van Roomen gesproken. Die had zich de afgelopen weken bewezen in de eerste klasse en zodoende een plekje in het eerste afgedwongen voor deze eerste. Wat een talent; als die niet het buitenland gaat halen… (veel plezier Paulus!).

Eenmaal op het veld kon de warming-up beginnen. Dat deden we met een aangepaste selectie, omdat sommigen van ons te veel tijd op hun knieën doorbrengen. Is het een middenkwaaltje in Heren 2? Ik snap wel dat Niek zich ‘s avonds vastspeelde in Heren 1 en Gepko eigenlijk spelverdeler wil worden. Maar goed, er wordt hard gewerkt aan het herstel van deze jonge goden. Ze grijpen alle middelen aan, tot aan het likken van teamgenoten aan toe. Wie wil dat nou niet als je hoort wat voor foto’s er van deze Baardagaam bestaan?!

Gelukkig kon Van Roekel nog eenmaal een beroep doen op het geheime wapen uit Renswoude; en anders was er altijd nog de Bulgaarse back-up Buchov.

Om 16.00 uur begon de derby tussen de kippen en de boeren, waarbij Julius Held weer eens in de basis mocht beginnen. Hij had zijn schulden afgelost en Arno vond twee keer spelen best wel zwaar. Blijkbaar vonden zijn knieën dat ook. Of is dit een teken dat hij eigenlijk liever op het midden wil spelen?

Waar we hadden afgesproken vrijuit te spelen en zonder druk de strijd aan te gaan, leek het wel alsof we afgesproken hadden het tegenovergestelde te doen. We stonden nog net niet met knikkende knieën in het veld, maar het was kortgezet: slappe hap. We waren duidelijk te beroerd om op de knieën te gaan en een bal op te rapen. Fout na fout, en Renswouw kreeg de eerste set cadeau. Natuurlijk kwamen we in de slotfase goed terug, maar... uiteraard te laat om de set nog te pakken. Good old Van Roomen zorgde ervoor dat wij als een stel kniesoren van speelhelft wisselden.

We moesten ervoor zorgen dat alle knieën dezelfde kant op gingen wijzen. Na een moeizaam herstart slaagden we erin om ons op gang te helpen. Daar waren wel wat stichtende woorden van Van Roekel voor nodig. Wat heeft onze coach toch veel voor ons over. Zoveel zelfs, dat hij zondags weer op zijn blote knietjes naar zijn goede kennissen in Vught moest voor de biecht.

We kregen het spelletje zowaar onder de knie. De pass was op orde en het moet niet gekker worden, maar Delano speelde zelfs het midden aan. Daarnaast nam de servicedruk volop toe. Nick had de smaak te pakken; hij stond vanachter de servicelijn de ballen er lekker in te heijden heien. De buitenkant scoorde volop en Oosting verdedigde zelfs een aantal ballen. We kregen Renswouw in de tweede en derde set op de knieën. Letterlijk en figuurlijk. (Beterschap Robert!)

In de vierde set zette Hans (nee niet Hansie Brinker, die kwam ‘s avonds pas) wat posities om bij Renswouw, waardoor er een vijfde set moest komen. Na een paar blokjes, wat servicedruk en mooie aanvallen won SSS de vijfde set en de derby: we hadden Renswouw op de knieën gekregen.

De vierde zege in vier thuiswedstrijden betekent dat we weer in het linkerrijtje staan, met slechts vijf punten achterstand op de koploper. Zaterdag gaan we proberen weer een plaats te stijgen als we tegen nummer vijf VVH spelen. O nee, geen druk. Punt voor punt. Set voor set. Rustââââgh.

We gaan zaterdag proberen punten te pikken bij de visboeren in Harderwijk. Eens kijken of we het Jens Toornstra Syndroom onder de knie hebben. (Ik weet wel op wie ik mijn geld inzet!) Ter voorbereiding zullen we de video analyseren. Uiteraard niet van onze wedstrijd (kom op, daar gaan we geen tijd aan verspillen), maar van de wereldtitel van Xander van Mazijk. Let vooral op de buiging en de stabiliteit van zijn linkerknie bij de winnende strike. Schitterend.

Een droevig Sinterklaasgedicht

Sinterklaas kwam aan in het land
en Dokkum stond in brand.
Wij legden de focus op Nijmegen
dat we bereikten na een barre tocht door de regen.

Gelukkig was Pegasus-uit de afgelopen jaren een zekerheid,
want de eerste uitzege van dit seizoen was nog geen feit.
Dat vroeg om een goed gesprek
Waarom gaan we buiten onze hal steeds op onze bek?

Het heeft te maken met pikken en rustaaagh
Dan komt vanzelf de dag
Waarop wij ons succes zouden behalen
We moeten er niet te veel over malen.

Dat is makkelijker gezegd dan gedaan
ook in Nijmegen gingen we eraan.
We starten elke sets veel te loom
Vandaar het Jens Toornstra Syndroom.

In de vierde set konden we opeens wel volleyballen,
en kon gelukkig nog een setje naar ons vallen.
Het was uithuilen en snel naar huis
Door deze wedstrijd kon een groot kruis.

Helaas mogen we vanavond niet bowlen
Maar moeten we door de zaal dolen
Zaterdag weer een nieuwe ronde, nieuwe kansen
Zodat de schrijver dezes een leuker verslag in elkaar kan flansen.

Contact

Secretariaat Volleybalvereniging SSS
Schoutenstraat 72G
3771 CK Barneveld
Telefoon: 06-22667983
Email : secretariaat@sss-barneveld.nl

Inloggen (mobiel)