#koppenmetdames1

Met het verlies van de wedstrijd tegen Bovo nog in ons hoofd besloten we vorige week voor trainen de koppen maar weer even bij elkaar te steken. Conclusie: we laten onze koppen niet zomaar hangen, kop op! Nu zijn we over het algemeen niet op ons achterhoofd gevallen, maar sommige dames uit ons team namen dit allemaal wel erg letterlijk, met de nodige kopballen tot gevolg #koppenmetdames1.

Zo, de kop was er weer (bijna) af. Zaterdag was het tijd voor het echte werk en stond een wedstrijd tegen VCV op het programma. Hier hadden we nog wat tegen recht te zetten; na de uitwedstrijd tegen dit team kwamen we immers maar met één punt en de kousen op de kop thuis. Geen haar op ons hoofd dat we dit weer zouden laten gebeuren.

Het was op de kop af vijf uur in de middag toen het eerste fluitsignaal klonk. Tijd om de boel op de kop te zetten! De eerste twee sets verliepen zoals gehoopt best wel voorspoedig. Natuurlijk moesten we ons hoofd er wel bij houden, maar in de eerste helft van de wedstrijd slaagden we er in ons eigen spel te spelen en de winst te pakken (25-19 en 25-20).

In de derde set hadden we echter wat meer moeite om het hoofd boven water te houden. De derde set is mentaal gezien altijd al wat lastiger en hier en daar stak er vermoedelijk ook wat vermoeidheid de kop op. Wisten we deze situatie het hoofd te bieden? Nee, helaas niet. De dames uit Veenendaal maakten dankbaar gebruik van onze te hoge foutenlast en pakten de set met 17-25.

Jammer van die derde set, maar we buigen het hoofd niet zomaar. De vierde set begonnen we nog wel wat onrustig, maar we staken onze kop niet in het zand en wisten de kleine opgelopen achterstand om te buigen in een behoorlijke voorsprong. We wisten ons koppie er bij te houden en die laatste set te winnen met 25-17. Bes, bes, bes, YES: vier punten op de kop getikt!

We hebben het tij weer weten te keren met deze winst en mochten tot ons grote geluk als beloning onder een warme douche springen. Of naja, beter gezegd: rustig onder de douche stappen. Een ezel stoot zijn hoofd niet twee keer aan dezelfde steen.

Deze week zijn we alweer druk bezig ons op te maken voor een potje koppen in Nimma aka Nijmegen. Ook daar hebben we nog wat tegen recht te zetten, dus we gaan wederom ons uiterste best doen om de winst in eigen handen te houden. En je weet wat ze zeggen: wie het grootste hoofd heeft, moet ook de grootste hoed hebben.

Een koude douche

Met de barre tocht van zaterdag 19 november 2016 in ons geheugen gegrift, gingen we afgelopen zaterdag opnieuw de strijd aan met de wegen die een enkeling van ons verleden jaar niet zo goedgezind waren. Jep, na drie zaterdagen rust mochten wij de competitie hervatten in nergens anders dan het ‘Jeruzalem van het oosten (ofwel van de Achterhoek)’: Aalten.

De temperaturen in de zaal waren tropisch en onze wedstrijd maakte het er alleen maar heter op; de spanning was om te snijden. Elke set liep de stand vrijwel gelijk op, maar (spoiler alert) helaas trokken wij alle vier de sets aan het kortste eind. Onze rood-wit-blauwe vrienden vlogen net iets te vaak uit met onze service en onze aanval was niet altijd wat had zou kunnen zijn.

De vechtlust was er zeker, maar het bleek niet genoeg. En waar wij zowel in het veld als aan de kant ons best deden om de sfeer erin te houden, werd ons gezang ietwat overruled door de luidruchtige GAA (Green Army of Aalten). En hoewel de GAA wat betreft liedjesarsenaal en trommelkunsten bij lange na niet kon tippen aan de enige echte Green Army, stemgeluid hebben ze wel. Misschien een idee voor de GAA om Angus Young (de gitarist van AC/DC) eens een keer uit te nodigen voor wat muzikale lessen? Die man schijnt een leuk villaatje te hebben daar in Aalten.

Hoe dan ook, ondanks dat Mylène voorafgaand aan de wedstrijd een goed (en in vergelijking met vorig jaar vooral minder misselijk) gevoel had over onze pot tegen Bovo, gingen we met lege handen van het veld. Na de wedstrijd was het dan ook tijd voor een ijskoude douche. Life couldn’t get any better. Sommigen van ons waren niet sterk genoeg om de doucheruimte überhaupt te betreden of haakten af zodra de ijzige stralen hun huid bereikten. Anderen waagden het leven door toch onder de, misschien wel welverdiende, ijsdouche te stappen. Een enkeling besloot daarbij zelfs het fenomeen ‘sliding into the shower’ eens te proberen. Tip van de dag: dit is levensgevaarlijk. Gelukkig is ons motto ‘I always have your back’ en zijn er wonderbaarlijk genoeg geen gewonden gevallen (onder de douche dan; in het veld zijn er helaas wel wat vingertjes gesneuveld).

Zoals altijd het geval tijdens etentjes bij de McDonalds, vonden er die avond verder nog wat goede gesprekken plaats over hèt evenement van deze maand: het Sensation Weiland SSS-feest. Aan outfit-ideeën geen gebrek. Nu nog kiezen of we op 31 maart als tractor, grasspriet of toch liever als maïskolf verkleed gaan…

Komende week gaan we naast brainstormen over outfits voor het feest ook nog even hard trainen. Zaterdag staat immers de volgende wedstrijd alweer op het programma, waarin we aantreden tegen niemand minder dan VCV. Daar hebben we nog wat tegen recht te zetten, dus we kunnen alle support goed gebruiken. Deze wedstrijd zal plaatsvinden in onze eigen Meerwaarde, maar let op: we beginnen een uurtje eerder dan normaal, namelijk om 16.00 uur. Na onze wedstrijd bent u bovendien van harte welkom om nog even gezellig te blijven hangen en een potje heren 1 te kijken, die om 19.30 in de Meerwaarde tegen bekerwinnaar Taurus zullen spelen. Dat belooft weer een gezellige zaterdag te worden; tot dan! (Ps. Vergeet het SSS-feest van 31 maart niet alvast in de agenda te zetten ;-)).

Het is (niet) altijd feest

Na drie weken was het dan eindelijk zo ver: we mochten weer eens thuis spelen en dus bivakkeren in onze eigen kantine voor en na de wedstrijd. Ecare Apollo 8 stond afgelopen zaterdag op het programma. Een ploeg die statistisch boven ons stond, maar feitelijk gezien onder ons. Ssspannend! Ook mochten we voor het eerst sinds maanden weer eens naast mannelijk gezelschap spelen en hadden we er met Micha en Femke weer twee toptalenten bij met de wedstrijd. Aan geluid en gezelligheid geen gebrek dus: hallo allemaal, wat fijn…

De hierboven genoemde feitelijke benadering was ons dus gunstig gestemd, net zoals de uitslag van de al eerder gespeelde uitwedstrijd tegen de dames uit Borne. Het zag er dus wel naar uit dat the odds redelijk in our favour waren. Helaas bleek niets minder waar. Hoe je het ook bekeek – statistisch, feitelijk of stiekem met de ogen op de wedstrijd van de heren naast ons gericht – deze wedstrijd was ons alles behalve gunstig gezind. Waar we eerder met 3 – 1 van deze dames wonnen, kregen we dit keer een harde 3 – 1 tegen. Het kan ook niet altijd feest zijn.

‘Uitschakelen’, dat was onze opdracht voor deze wedstrijd. Of althans, de opdracht die onze vechtersmentaliteit het meest had gegrepen in de voorbespreking. Prima opdracht . The odds waren echter iets minder in our eigen favour; we schakelden onszelf in deze wedstrijd namelijk meer uit dan de tegenstander. Niet bewust natuurlijk, dat zou een beetje raar zijn.

Het grootste deel van de wedstrijd trokken wij overduidelijk aan het kortste eind. Het was typisch zo’n gevalletje van het wil allemaal net niet. De tegenstander maakte daar dankbaar gebruik van en hoefde ons niet eens zo veel onder druk te zetten om ons onder druk te houden. Behalve in de tweede set. In deze set leken de rollen omgedraaid en waren het juist de dames uit Borne die ietwat zelfverwoestend bezig waren. Daar moet je dan maar van profiteren en dat deden we gelukkig ook, wat resulteerde in een vrij resolute (zelf)uitschakeling: 25 – 14 winst voor ons.

Na de wedstrijd was het tijd voor de nieuwjaarsborrel voor onze sponsoren en vrijwilligers. Jep, in februari. Het kan allemaal – het is net zoiets als dierendag vieren in november. Verrijkt met hapjes en drankjes viel het verlies iets minder zwaar en werd de avond nog hartstikke gezellig. Je weet wat ze zeggen: als je zelf de slingers ophangt, is het altijd feest.

Nu zijn we een maandje wedstrijdvrij en zullen we hard gaan trainen om de tips te veranderen in tops zodat we in topvorm de laatste wedstrijden van het seizoen tegemoet gaan. Te beginnen op zaterdag 10 maart in Aalten. Oh ja, en zien we jullie ook de 23e aan de pokertafel in onze Cheers op de andere verlate nieuwjaarsborrel? Onze pokerfaces zijn in ieder geval al gereed. Wie weet tot dan!

Contact

Algemene zaken:
Mirella Boshuis
E-mail: algemeen@sss-barneveld.nl

Jeugd TC:

A, B en C (vanaf 12 jaar)
Bram Wildekamp 
E-mail: jeugdtc@sss-barneveld.nl

CMV (6 t/m 12 jaar)
Simone van Essen-Nab
E-mail: cmv@sss-barneveld.nl

Dames TC:
Arjan Roelofs
E-mail: damestc@sss-barneveld.nl

Heren TC:
Adriaan Kuiper
E-mail: herentc@sss-barneveld.nl

Secretariaat Volleybalvereniging SSS:
Yvonne Sennema
Schoutenstraat 72G
3771 CK Barneveld
Telefoon: 06-22667983
Email : secretariaat@sss-barneveld.nl

Inloggen (mobiel)