Twents kan je leren

Waren we nèt weer in de pen geklommen, kunnen we die alweer neerleggen omdat de competitie is geschorst. Ach, het was ook wel weer tijd voor een pauze.

Maar voordat we die welverdiende pauze inlassen, willen we jullie toch nog even meenemen naar onze laatste twee wedstrijden. Niet omdat we daar nou heel veel leuks over te vertellen hebben, maar omdat we als objectieve verslaggevers natuurlijk niet alleen verslag doen van de goede en leuke dingen in het leven (lees: winst), maar ook van de tegenslagen (lees: verlies).

We springen even terug naar vorige week zaterdag, 20 november. Op die dag konden we weer wat Twentse woorden leren van onze Oosterburen. Altijd leuk. Ze kwamen als een wervelwind – vermoedelijk eerst via wat N-wegen – vanuit gemeente Tubbergen richting onze mooie Meerwaarde. Een lange rit over de A1, uiteraard langs ons stamcáfe bij Apeldoorn Zuid. Via de Stationsweg bereikten ze na exact 1 uur en 22 minuten (aldus Google Maps) de Rietberglaan. We hebben het natuurlijk over de dames van Tornado, wervelwind, Geesteren. De huidige nummer 1. Dat is mi' j ok wat.

Wij zijn dus gek op leren. Je bent immers nooit te oud om te leren. En hoe kan je nou beter Twents leren dan van Geesternaren? Hun motto luidt: ‘Wat je van beren leren kan’, aldus de Instagram bio van Tornado, wervelwind, Geesteren. A'j Twents könt proat'n, mu'j 't um mie nich loat'n. Het is echter wel zo eerlijk als leren tweerichtingsverkeer is. Kortom: wij leren Twents van de wervelwind, en dan kunnen zij leren hoe we hier in Barneveld volleyballen. ‘K ken oe wa, 'k pak oe an!

Wat gescande QR-codes en gevijlde nagels later begaven we ons naar het veld. Helaas wel heel stilletjes zo zonder publiek; de tribune stond er wel wat lonely bij. Gelukkig was daar nog wel een camera met verbinding voor onze livestream. Hebben jullie ons zien zwaaien?

We kregen op die – tot dan toe mooie – zaterdag versterking van toppers Lisanne en Rosanne omdat we nog niet allemaal fit waren. De eerste set begonnen we dan ook vol goede moed. We kregen het ritme te pakken en stonden lange tijd voor. De wervelwind kreeg de blokkering echter beter op orde en wist ons op de voet´n te pakken door een ijzersterk gemetselde muur. De eerste set ging nipt verloren: 23-25.

Niet getreurd, koppies omhoog en door naar set nummer twee. We begonnen weer goed en kwamen op voorsprong. ´T löp wa lös, dachten we. Niks was minder waar. De Twentenaren dacht vast: die Barnevelders steken ons de gek nie an. Wij kwamen niet in ons spel, en de wervelwind raasde maar door. Alle proemn in n drek. Das pech, voorsprong weg. En die kwam helaas ook niet meer terug: 19-25.

Op naar de derde set. Want tja; a’j dr bunt, mojje dr ok wean. Zo gezegd, zo gedaan. We stonden weer netjes op het veld. Ik loat mie nich in 'n tuk driet'n! De tegenstander wist ons echter steeds beter te vinden in de blokkering en zo vielen er nog wel eens wat balletjes op onze voet’n. Auw, dat doet pijn. Kortom, de wervelwind zorgde voor steeds meer onstuimigheid aan Barneveldse zijde.

Even leek de vierde set beter te gaan en in ons voordeel uit te vallen, mede door wat prachtige blokpunten door onze middens. Op de voet´n! De wervelwind waaide (of toch woei?) echter aan het langste eind en zo viel ook de vierde set in handen van de Geesternaren. Da haj soms. Da hej mangs.

Wa mut ´ie dan? Nou, ouderwets patatjes in de kantine eten. Je verdriet weg eten, dat verzacht de pijn. Iets waar wij goed in zijn – net zoals ons Twents, na deze wedstrijd.

Waar wij wat negatiever gestemd waren op deze zaterdag, bekeek Rachel het van een positievere kant. Haar samenvatting: goed volleybal en mooie blokpunten. Wie ‘t kleine nie eert, is ‘t gröte nie weerd.

He'jt 'r noar? Afgelopen zaterdag mochten wij via de Stationsstraat, A1 en de A50 naar de Voorwaarts – de heuse volleybalarena van onze assistent-trainer Jeffrey. We namen het op tegen Dynamo dames 3, en dat kon coach Klok natuurlijk niet missen. Na het verlies tegen de Twentenaren – en met een nieuwe wervelwind genaamd de avondlockdown op komst – waren we vastberaden de winst mee naar huis te nemen. Nog één mooi potje dan dit jaar.

Over de wedstrijd kunnen we lang maar willen we kort zijn: we maakten er een potje van. Soms een mooi potje, maar soms ook gewoon een potje. We hebben ons best gedaan, maar het zat er niet in. Sometimes you win, sometimes you learn, zullen we dan maar weer zeggen. Oftewel, wat sas, as dös was kaans.

En nu hebben we weer even vakantie. As ut n't geet zoas ut mut, mut ut mear zo as ut geet. Voordeel: nu is er weer wat meer tijd voor Sinterklaasgedichten, kerstgedachten en goede voornemens voor 2022. Of tijd voor een uitstapje naar Twente, om de geleerde taal in praktijk te brengen. Wat je ook van plan bent de komende tijd: hou je taai, fijne Sinterklaas, prettige kerstdagen, een gelukkig nieuwjaar en let nog steeds een beetje op elkaar!

Sometimes you win, sometimes you learn

Daar is ‘ie dan: ons eerste wedstrijdverslag na een ‘iets’ te lange (corona)stilte. Konden we de pen niet meer vinden? Waren we het verleerd? Was er ruzie in de verslaggeverstent? De nodige geruchten gingen rond. Maar geen paniek. We moesten simpelweg weer even op gang komen, zullen we maar zeggen. Onder het mom ‘beter laat dan nooit’: daar zijn we weer! Back and better.

In de afgelopen weken hebben we leuke potjes gespeeld; wat gewonnen, wat verloren. Altijd goed om balans te houden, toch..? Eigenlijk kunnen we ook niet klagen; onze seizoenstart is helaas wat ongelukkig verlopen. Wegens allerlei omstandigheden en blessures hebben we dit seizoen nog geen een keer als compleet team het wedstrijdveld kunnen betreden – shit happens (quite a lot, dit seizoen). Desondanks gaan we er vol voor. En je weet wat ze zeggen: sometimes you win, sometimes you learn.
Onze laatste thuiswedstrijd (6 november) was overduidelijk een gevalletje sometimes you learn. In eigen huis werden we met 0-4 van de baan geveegd. Niet echt genieten voor ons publiek – en vrij sneu (voor hen én ons) dat dat voorlopig ook nog eens de laatste wedstrijd van ons was die ze hebben kunnen aanschouwen op de tribune. Gelukkig hadden we de week ervoor wel laten zien wat we in huis hebben en stuurden we de toenmalige nummer 1 weer met lege handen naar huis. Sometimes you win.
Na de lichte afgang van 6 november was het even tijd voor een goed gesprek – we blijven een vrouwenteam. Nadat we als team de nodige conclusies hadden getrokken, was het tijd om er in de zaal weer vol goede moed tegenaan te gaan. Helaas incompleet (een griepje hier, een tentamen om 19.00 uur ‘s avonds – wie bedenkt het – daar), maar dat mocht de pret en het fanatisme niet drukken.
Afgelopen zaterdag was het tijd om een nieuw varkentje te wassen; WIK-Steenderen stond op het programma. Onderweg naar Steenderen (of zoals Ezau het noemt: Stone-deren) werden de nodige weetjes op tafel gegooid. Wist je bijvoorbeeld dat koffie voor de wedstrijd je sportprestaties kan verbeteren? Mits je een koffiedrinker bent uiteraard; als je geen cafeïne gewend bent, ligt namelijk het gevaar op de loer wat duizelig te kunnen worden van een bakkie pleur. Altijd goed om te weten.
Wetenschappelijk-van-aard als wij zijn, wilden we natuurlijk een kopje koffie voor de wedstrijd drinken. Maar eenmaal aangekomen bij de sporthal, sloeg de twijfel toe. Sporthal ‘Het Hooge Wessel’ zag er van buiten niet bepaald uit als een hal waar je goede koffie zou kunnen krijgen (waarschijnlijk wel goede friet, gezien de Aviko-fabriek om de hoek). Angstvallige gedachten speelden op. Hadden ze hier überhaupt wel koffie? Of – volgens een enkeling – nog erger: hadden ze hier alleen maar filterkoffie met van die poedermelk? We hielden ons hart vast; koffie bleek sinds het weetje-van-de-dag immers ineens zo belangrijk.
Met trillende handen (angst of cafeïnetekort?) betraden we de kantine. En JAWEL, er was een koffiezetapparaat. En wat voor één! Zo’n chique, weet-je-wel. Cappuccino, latte macchiato, vol automatisch – niets is ze blijkbaar te gek daar hoor, in Steenderen. En de cappu smaakte heerlijk. Eind goed, al goed. Of zoals ze in de Achterhoek zeggen: vaak bu´j te bang.
De nodige koffietjes en discussies over de beste volgorde om Celebrations en bittergarnituur te eten later was het tijd voor serieuzere zaken. Nadat de wedstrijdtactiek besproken was, mochten we het strijdtoneel op. 3, 2, 1 BRUUT!
Helaas waren we ook afgelopen zaterdag niet compleet en moesten we enigszins in fantasieopstelling en met weinig wisselmogelijkheden aan de bak. De wedstrijdvoorbereiding ging wel lekker, maar de eerste set begonnen we iets te rommelig. We maakten te veel eigen fouten waardoor de Steense dames op voorsprong kwamen. Maar onze koffie dan? Had het zijn vruchten niet afgeworpen? Blijkbaar duurt het even voordat de cafeïne ingedaald is: de eerste set ging naar de thuisploeg met 25-22.
Willen Is misschien wel Kunnen (WIK, snap je ‘m?), maar Speelt Steeds Sportief bleek afgelopen zaterdag uiteindelijk toch een beter motto om aan vast te houden. Na het verlies van de eerste set wisten we het tij te keren. En dat ging niet zonder slag of stoot. Zelfs bijna met een letterlijke stoot (niet echt natuurlijk; zeg nee tegen zinloos geweld) toen bleek dat onze Julie het veld niet in mocht omdat ze plotseling was verdwenen van het wedstrijdformulier – ja, dat kan dus blijkbaar gebeuren. Maar dat moet je J & J niet flikken – dan he' j de schaop' n ant driet’ n an. Desalniettemin gaf deze kleine rel gaf ons wel net het laatste zetje voor het winnen van dit setje: 23-25 in the pocket.
In de tweede helft werd duidelijk dat wij toch echt de betere ploeg waren, maar we hadden er soms nog wel moeite mee dat overtuigend vast te houden. We lieten de Steense dames af en toe onnodig gevaarlijk dichterbij komen. Het lawaai dat van de tribune naar beneden denderde – Steenderen ligt zeker in een andere tijdszone aangezien er nog publiek aanwezig was – bracht ons echter in de juiste mood om door te knallen en zowel de derde als vierde set binnen te slepen (23-25 en 19-25).
Vier punten – dat moest gevierd worden! En hoe kan dat nou beter dan met Queen, ABBA en de gele M? We hadden ons er al weken op verheugd, maar helaas konden we door de nieuwe maatregelen niet meer samen aan tafel zo laat op de avond. Een schrale troost: met een Big Mac in de auto op schoot, is de pret blijkbaar net zo groot.
Inmiddels hebben we ons deze week weer voorbereid op een nieuw duel. Morgen treden we om 17.00 uur in onze eigen Meerwaarde aan tegen Tornado/Geesteren dames 1, niemand minder dan de huidige nummer 1. We hebben echter al eerder laten zien niet zo onder de indruk te zijn van die koppositie, en daar gaan we morgen weer voor. Komt dat zien via onze livestream. En zoals ze in Steenderen zouden zeggen: Hold oe kreggel!

Een laatste verslag, een laatste groet

Een laatste verslag, een laatste groet aan jou, dag lieve Bert.

“Goed weekend en tot volgende week!” Nooit verwacht op die tiende dag van oktober dat dit onze laatste gesproken woorden zouden zijn. Nooit gedacht dat dat ons afscheid was.

Dat we elkaar even niet zouden zien, dat voelden we wel aankomen. Met de sterk oplopende coronacijfers verwachtten we allemaal dat het volleybal wel weer stilgelegd zou worden, en dat die zaterdag 10 oktober in Nieuwleusen voorlopig onze laatste wedstrijd zou zijn. Nooit verwacht dat het de laatste keer was dat we je zouden zien. Nooit gedacht dat dat jouw allerlaatste wedstrijd was.

Op 12 oktober lekte inderdaad uit dat teamsporten hoogstwaarschijnlijk weer tijdelijk stilgelegd zouden worden. Die maandagavond trainden we - zonder Bert, want op maandag verzorgt Jeffrey onze trainingen - voorlopig voor de laatste keer. Nog onwetend of we in 2020 wel weer zouden mogen volleyballen. Niet wetend dat de volgende keer dat we het veld betreden met een groot gemis gepaard zal gaan.

“Ongeslagen de lockdown in” appte Bert die maandag nog, iets waar we trots op mochten zijn. We waren inderdaad lekker van start gegaan dit seizoen. Drie wedstrijden, drie overwinningen. Of nouja, eigenlijk zelfs vier. Onze allereerste wedstrijd was namelijk onderdeel van de nationale bekercompetitie. Door naar de volgende ronde, wat waren we blij! Nog onwetend dat die volgende bekerronde op 24 oktober niet gespeeld mocht worden. Niet wetend dat 12 september jouw allerlaatste bekerwedstrijd was.

Een ‘gewone’ volleybaltijd bij SSS had Bert niet. Zijn eerste SSSeizoen werd in maart abrupt afgebroken vanwege corona, en ook het begin van zijn tweede jaar in Barneveld was daardoor alles behalve zeker. Zoiets had niemand ooit meegemaakt, zelfs Bert niet - en die had toch echt al wel het een en ander beleefd. We vroegen ons gelijk af: zou deze gebeurtenis dan misschien bijzonder genoeg zijn om genoemd te worden in het boek dat Bert over zijn leven schreef? Hij had ons immers vaak genoeg op het hart gedrukt dat je daar niet zomaar in zou komen..

Of ze nou in het boek terecht zouden zijn gekomen of niet, bijzonder waren de afgelopen maanden in ieder geval wel. Gelukkig wisten we al onze extra vrije tijd door de coronacrisis nog wel aan nuttige dingen te besteden, zoals aan het sturen van veel te flauwe plaatjes (de meeste kwamen uiteraard van Bert) en aan het maken van een filmpje waarin we lieten zien op afstand met elkaar te kunnen volleyballen via wc-rollen. Het closetrollen-slotspektakel (spreek dat maar eens 3x achter elkaar uit..) van Bert voor dit filmpje liet destijds overigens even op zich wachten, aangezien zijn siësta zodanig was uitgelopen dat het inmiddels buiten te donker was om nog te filmen. Maar het was het wachten meer dan waard. Wat een slotstuk.

Maargoed, na een paar weken ben je ook wel uitgekeken op die wc-rollen. Wat was het fijn dat we in augustus eindelijk de zaal weer in mochten. Of nouja, fijn... Bert had van tevoren al aangekondigd “een acceptabele startconditie” van ons te verwachten bij aanvang van het nieuwe seizoen; nou daar was blijkbaar niets van gelogen. Nu houdt de gemiddelde volleyballer sowieso niet zo heel erg van conditietraining, maar na een verplichte volleybal-stop van dik vijf maanden verwacht je toch wel enigszins rustig van start te gaan. Hoewel Bert - in hart en nieren toch wel een echte mannentrainer - nogmaals benadrukte dat hij toch echt duidelijk had aangegeven dat we onze conditie hadden moeten bijhouden, zou hij ons dan toch iets ademruimte geven. Iets dan hè, niet te veel - we moesten immers wel gaan knallen dit seizoen.

Het harde werken in de voorbereiding betaalde zich uit. Driemaal winst uit drie wedstrijden. Kan slechter toch? Oké, aan die verrekte vierde set moesten we nog even werken, maar wat was Bert blij en trots met zo’n seizoensstart. Waar wij als speelsters na deze drie wedstrijden steeds ontzettend baalden dat we de laatste set hadden verloren, benadrukte Bert juist dat we de overwinning moesten vieren en dat we goed op weg waren. Bert begon zich langzamerhand te beseffen dat het nog wel eens wat zou kunnen worden dit seizoen…

Een seizoen dat trouwens vrij gedenkwaardig van start ging. Het was 19 september 2020, de Bevers waren in opstand, de coach was boos, de toezichthouder dapper, er was een onoverwinnelijke vloot en … een SSStorm. Op deze dag, die ook wel bekend staat als de dag waarop de Barneveldse vloot de Lemelerveldse Armada versloeg in de Slag om de Punten, gaf Bert een van zijn beste toneeloptredens die we tot dan toe hadden mogen aanschouwen. Zelfs Jeffrey trapte erin toen hij de stoom uit Bert z’n oren zag komen. “Maar ik ben niet echt boos hoor, ik speel theater weet je.”

Hoewel dit seizoen totaal niet ‘normaal’ - of nouja, eigenlijk juist volgens het ‘nieuwe normaal’ - verliep, waren sommige dingen gelukkig nog altijd hetzelfde. Nog steeds vertelde Bert vol passie allerlei grootse (en grote..) verhalen over vroeger. Nog steeds deelde hij maar al te graag zijn wijze levenslessen met ons. Nog steeds had hij zijn gehoorapparaat nooit in. Nog steeds sprak hij altijd vol lof over zijn Tineke. Nog steeds speelde hij graag een beetje theater langs de lijn. Nog steeds liep hij altijd rond met zijn zwarte notitieboekje. Nog steeds ging hij altijd voor de winst. Nog steeds was hij een levensgenieter. Nog steeds praatte hij maar al te graag over zijn slimme consumptiebonnen-deal. Nog steeds maakte zijn telefoon altijd allemaal geluidjes onder de training. Nog steeds was hij overduidelijk een apetrotse opa. Nog steeds had hij moeite met het onthouden van onze namen. Nog steeds hield hij van de meest flauwe grappen. Nog steeds hield hij van zowel grootse gebaren als van de kleine dingen in het leven. En nog steeds was zijn glas altijd halfvol - en het liefst gevuld met wijn. Proosten kon je volgens Bert immers nooit genoeg.

Dus laten we proosten op jou, lieve Bert. Van het ene op het andere moment zijn jouw verhalen veranderd in onze herinneringen. Herinneringen die we voor altijd zullen koesteren. Want wat je in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt.

Dag lieve Bert, rust zacht. Voor altijd in ons groene hart.

Simplex - breed

Contact

Algemene zaken:
Mirella Boshuis
E-mail: algemeen@sss-barneveld.nl

Jeugd TC:

A, B en C (vanaf 12 jaar)
Bram Wildekamp 
E-mail: jeugdtc@sss-barneveld.nl

CMV (6 t/m 12 jaar)
Simone van Essen-Nab
E-mail: cmv@sss-barneveld.nl

Dames TC:
Arjan Roelofs
E-mail: damestc@sss-barneveld.nl

Heren TC:
Adriaan Kuiper
E-mail: herentc@sss-barneveld.nl

Secretariaat Volleybalvereniging SSS:
Yvonne Sennema
Schoutenstraat 72G
3771 CK Barneveld
Telefoon: 06-22667983
Email : secretariaat@sss-barneveld.nl

Inloggen (mobiel)