Ei ei ei

Op een zonnige dag vertrokken we zaterdag weer eens richting het oosten. Ditmaal gelukkig niet naar Twente, waar sprookjes sterven. Nee, ditmaal mochten we naar de Achterhoek. Even spannend was het wel, toen we het Twentekanaal over moesten steken. But we made it! Eibergen werd bereikt.

Eenmaal aangekomen bij de hal viel het allereerst op dat de sneeuwpop die we vorig jaar bouwden, helaas niet meer onder ons is. En jullie weten wat we doen als we verdrietig zijn. Eten. De broodjes, rijst, salades en pasta’s werden uit de tassen getoverd. De meest verrassende groente van zaterdag was Bonduelle’s Mexico Melange. Een opmerkelijke maar overigens prima keuze om het energielevel voor de wedstrijd op peil te brengen.

Tegen een uur of 17.00 bewogen we ons richting de kleedkamer die klaarblijkelijk niet voor ons bestemd was. Toen we vervolgens de zaal betraden, leek het alsof we daar ook niet zo gewenst waren #doorlopen. Anyhow, we waren vastberaden om de vloek van Twente niet ook de Achterhoek te laten binnendringen. Wat ons betreft was er – met uitzondering van de nieuwe N18 dan – geen doorgang tussen deze twee regio’s. Zou het een eitje worden voor de Barneveldse kippen in Eibergen?

De scheidsrechters hadden waarschijnlijk geen plannen verder die avond, aangezien ze lekker rustig aan deden. Zo tegen 17.50 liepen wij inmiddels wel een beetje op eieren. Om 18.00u spelen in de Achterhoek betekent dat je sowieso al laat thuis bent; dan wil je in ieder geval op tijd beginnen. Gelukkig stond de scheids open voor feedback en vond hij dat het om 17.50 inderdaad wel eens tijd was om te gaan inslaan. De eerste scheids was nog even gezellig aan de klets, dus het tossen kwam later nog wel. Juist. Misschien moest hij gewoon nog even zijn ei kwijt. Adem in, adem ei…uhh uit.

Met de haren strak in model (waaronder een prachtige vissengraat) stonden we langs de witte lijn, klaar om een potje te gaan ballen. En nee, we waren niet benieuwd. We keken het ei niet uit het gat. Gewoon, zin in!

De eerste set begonnen we zwak. We liepen achter de (f)eitjes aan. Het lukte ons niet om de foutenlast aan eigen kant laag te houden. En laat dat nou net het hele eiereneten zijn. We verloren de set met 12 – 25. Maar je weet wat ze zeggen, een wijze hen legt ook weleens een ei in de brandnetels.

Ondanks het ruime verlies van de eerste set, kozen we geen eieren voor ons geld. We wilden met vier of vijf punten terug naar Bareveld, dus we wisten wat ons te doen stond. De tweede set gingen we al een stuk beter van start. Het ei wil wijzer zijn dan de kip, maar vanaf de tweede set bleken de kippen uit Barneveld het wijst te zijn. Dit resulteerde in 25 – 13 winst voor ons.

Het ei van Columbus was gevonden. Onze passing en verdediging waren een stuk beter op orde en met onze aanval wisten we de zwakke plekken bij onze tegenstander te vinden: eggcelent! Ook in de derde set was alles koek en ei. Het werd geen een keer echt spannend en we pakten de set met 25 – 18.

Één ei is geen ei, twee ei is een half ei, drie ei is een heel ei. En omdat met een half ei naar Barneveld terugrijden ook zo gaat stinken, gingen we voor het hele ei via drie gewonnen sets (en nee, liever niet in de vorm van een vijfsetter). En dat lukte! We wonnen ook de vierde set, met 25 – 13. Ei goed al goed.

Met vier i.p.v. vijf punten in tha pocket stapten we met een dubbel gevoel weer in de auto’s naar huis. Maar je weet wat ze zeggen: men kan geen omelet maken zonder eieren te breken. Van twaalf eieren kwamen dertien kippetjes. Een meevaller dus.

Hoewel er zaterdag wel een vissengraat aanwezig was, ontbrak het ons aan een ruggengraat. We eindigden zonder nadenken wederom bij de gouden M. Ditmaal in ons stamrestaurant bij Apeldoorn-Zuid. Nadenken over wat we wilden eten hoefden we ook niet #reddeplofkip #v(egg)ie. Alsof nog niet iedereen er helemaal aan kan wennen, was het overigens wel opmerkelijk dat de MacVega’s aan een apart tafeltje plaats moesten nemen. Wat dat nou weer te betekenen had…

Maargoed, het ei is uit. We kunnen geen eieren meer zien. Komende zaterdag spelen we tegen eieren die uit andere kippen zijn gebroed. Dan spelen we namelijk de tweede ronde van de nationale beker tegen Zaanstad (eerste divisie) en Veracles (topdivisie). Komt dat zien! Laat de kippen vliegen!

0
0
0
s2smodern

Heet, heter, heetst

Nieuwe week, nieuwe kansen. Dat was ons (niet-Twentse) motto na de nederlaag van vorige week. Hebben jullie het goede nieuws trouwens ook vernomen? De NS is een proef gestart om ook in het Twents te gaan omroepen!! Dat wordt over een maandje met de trein naar Borne dus. ‘Beste leu en wichter, goeiendag!’

Na onze tweede fotoshoot dit seizoen (bedankt Jeroen!) volgde dinsdag een uitgebreide teamsessie om de wedstrijd en het verloop van het seizoen te bespreken. We blijven vrouwen hè. Nadat iedereen zijn zegje had gedaan, was het tijd om nog even een half uurtje te trainen: niet lullen, maar poetsen (of toch allebei?).
Na een fanatieke training op de donderdag waren we klaar voor zaterdag: matchday! Met dank aan de analyse van Joost op vrijdagavond wisten we wat ons te wachten zou staan tegen VoCASA. Nummer 4: linkshandig. Check! Nummer 3: slaat alles naar linksachter. Check! Setter: heeft een hekel aan duiken. Check! Een goed begin is het halve werk.

Toen iedereen omgekleed en uitgeteld (nee niet moe, gewoon klaar met tellen) was, konden we van start gaan. De warming-up vond plaats onder het genot van wat gezellige Oktoberfest-gerelateerde plaatjes. Zo voelde het toch alsof Paul er ook even bij was #bier! En kon een aantal van ons alvast in de juiste stemming komen voor later die avond #bier! Gelukkig was er goede vervanging voor Paul geregeld; assistent-coaches Luuk en Jort waren van de partij #bi..ehm..jzondergoedeminisvandeweek! Toppers!

Hoewel we vorige week het een en ander aan te merken hadden op de sporthal in Denekamp (grijze lijnen, harde muziek etc.), moeten we toegeven dat het ditmaal ook niet echt een pretje was om in onze eigen hal te spelen. Enige reflectie is op zijn plaats dus. Met 27 graden op de thermometer nam de temperatuur in de Meerwaarde tropische waarden aan. Een Meer-tropische-waarde. Een Tropische Meerwaarde. Nou, u begrijpt het wel. Het was warm. En daarom willen wij alle aanwezigen – die met de parels op het voorhoofd op de tribune zaten – een extra warm applaus geven.

Tijd voor wat inhoudelijk verslaggeving. Om te beginnen bij het begin, vangen we aan met het slechte nieuws: de eerste set. Na twee prachtige serves van Luuk en Jort, vond een matige, langzame start plaats aan onze kant. VoCASA kon hierdoor lekker in het spel komen en wij liepen een beetje achter de feiten aan. Halverwege de set wisten we bij te komen en zelfs hier en daar een puntje voor te staan. Dit mocht helaas niet baten; wij trokken aan het discutabele kortste eind (25 – 27).

Niet getreurd, er waren nog meer sets te gaan. Na, voor zover dat mogelijk was, weer iets afgekoeld te zijn na de opgelopen gemoederen eind eerste set, maakten we ons op voor revanche. En zo gezegd, zo gezweet, zo gedaan! Alsof het niets was, pakten we een 11 – 2 voorsprong. Huh? Hoe je de ene set nipt kan verliezen om de volgende vervolgens dik te winnen is ons nog steeds een raadsel. Maar het gebeurt vaker in het volleybal. Bij de Oranje dames bijvoorbeeld. En zo ook bij ons (hier zijn wel meer overeenkomsten te zien natuurlijk..). Anyhow, we wonnen de tweede set met 25 – 12. Bruut!

Ook in de derde en vierde set kwamen we niet echt in de problemen. Al kwam de winst ons niet zomaar aanwaaien, we moesten hard werken. En dat deden we dan ook. Onverwachte ballen toch nog pakken, kunstjes zoals de bal hooghouden via je rug, je moet het maar kunnen. Onze vechtlust werd beloond met 25 – 21 en 25 – 13 winst. Dat betekende helaas geen rondje van Joost, maar wel vier punten. Hoera!

De avond ging van heet, heter, heetst naar kort, korter, kortst (of geldt dat eerste dan nog steeds?) Gelukkig zijn volleybalbroekjes ook uitermate geschikt om verrassingen onder de dirndl te voorkomen. Niets aan het handje dus #bier!

Deze week maken we ons op voor het potje dat we komende zaterdag om 18.00 in Eibergen gaan spelen. En het is hoog tijd voor ons eerste uitzege denken we zo, dus we zijn van plan een flink aantal punten mee te nemen uit de Achterhoek.

Oh ja, heeft u al een groot rood kruis in uw agenda staan op 27 oktober? Dan spelen wij namelijk de tweede ronde van de beker in onze eigen Meerwaarde. Om 12.30 vangen we aan tegen het eerste damesteam van Zaanstad (eerste divisie) en om 16.30 tegen Veracles dames 1 (topdivisie). Hopelijk tot dan!

0
0
0
s2smodern

Drie op geen rij

Er was eens een volleybalteam dat op een mooie zonnige zaterdagmiddag naar het verre oosten vertrok. Daar in de hoofdstad van gemeente Dinkelland…werd het sprookje waarin zij leefden helaas bruut verstoord. Bruut ja. ‘En ze leefden nog lang en gelukkig’, nou dat kwam er helaas niet van. Na tweemaal overtuigend met 4-0 te hebben gewonnen in onze eigen hal, kwam er afgelopen zaterdag een einde aan de W van winning streak.

Lag het aan de voorbereiding? Deze was in ieder geval niet ideaal. Geen een keer waren we tijdens onze trainingen compleet. Zo schakelde – om misverstand(skiez)en te voorkomen – een brute tandarts onze libero Roelinda uit en kende de week voor een aantal van ons andere obligaties, variërend van cursussen tot huwelijkskring tot schoolverplichtingen (voor zover je een dagje in Lille rondstruinen een verplichting mag noemen tenminste).

We trainden dus met een iets kleiner clubje dan normaal. Hoewel we uiteraard graag compleet trainen, had dit wel de perfecte voorbereiding moeten zijn op ons duel tegen Devoko; ook tijdens onze wedstrijd zouden we namelijk niet compleet zijn en Chantal en Mylène moeten missen.

Waar het in ieder geval niet aan lag, was de aandacht voor onze mascotte Diesel. Hij werd donderdag extra verwend door zijn baasje, want #DIERENDAG!:). Woef!

Normaal gesproken is zaterdag de leukste dag van de week, want dan zien we elkaar en onze andere volleybalmaatjes weer. Vorige week was het echter al een dagje eerder feest. Vrijdag zagen we tijdens het Diner Rouler van de club namelijk al veel van onze volleybalmaatjes én aten we allemaal lekkere dingen, waaronder ananas. Of was het nou ènènès?

Anyway, na een gezellige avond brak de zaterdag aan en zouden wij om 17.30 onze eerste uitwedstrijd van het seizoen tegen Devoko dames 1 spelen. Tijdens de lange rit naar het verre oosten werden er harde (en hier en daar wat Marokkaanse) plaatjes gedraaid. De optimale voorbereiding op de wedstrijd, bleek later, toen er in de sporthal in Denekamp precies dezelfde nummertjes voorbij kwamen. Ook dit kon dus geen roet in het eten hebben gegooid..

Maar wat dan wel? We willen verder niet zeuren, maar misschien grijze lijnen? Wellicht is het een Twentse traditie, maar wij raakten er wel een beetje van in de war. Ook de keiharde muziek tussen de punten door en het oorverdovende gefluit van de scheidsrechter deden onze hersencellen af en toe zo hard trillen dat nadenken moeilijk was. Daarnaast was er geen AA’tje of fristi’tje te vinden in het verre oosten. Man, man, man.

Goed, omdat we in een wedstrijdverslag toch wel iets over de wedstrijd moeten vertellen, bij deze een korte samenvatting. De dames van Devoko wisten ons vanaf begin af aan serverend sterk onder druk te zetten. De pass aan onze kant was daardoor niet op orde en het lukte ons eigenlijk de hele wedstrijd niet om dit weer goed op de rit te krijgen. Ook slaagden we er niet goed in om moeilijke ballen op te lossen, waardoor onze eigen foutenlast te hoog lag. De Denekampers kwamen ondertussen lekker in het spel na de eerste set gewonnen te hebben en wij slaagden er niet in om terug te slaan. Het resulteerde in een teleurstellend 4-0 verlies voor ons. Kortom: A’j t earste knoopsgat mist, krie’j t buis nich too.

Gelukkig stonden er na de wedstrijd chocoladepepernootjes op ons te wachten in de kantine. Tevens volgde er nog een bezoekje aan de McDonalds, want verdriet weg eten: dat kan je nooit genoeg! Uiteraard werd in het kader van dierendag de vegetarische McChicken genuttigd, welke overigens precies hetzelfde smaakt als de gewone versie (STOP DE PLOFKIP!#DIERENDAG). Na deze maaltijd hadden we de pruimen op en was het tijd om de paling in te pakken. Op naar Barneveld.

Aankomende zaterdag zijn we weer te aanschouwen in onze eigen hal, om 17.00u. Het wordt een paars-groen potje, want we spelen dan tegen VoCASA dames 2. Laat die prinsen op hun witte paarden maar komen, want zaterdag gaan we proberen ons sprookje weer op te pakken. Tot dan!

0
0
0
s2smodern
BKV-breed

Contact

Algemene zaken:
Paul Boshuis
E-mail: algemeen@sss-barneveld.nl
Telefoon: 06-52323862

Jeugd TC:
Bert Glismeijer
E-mail: jeugdtc@sss-barneveld.nl

Dames TC:
Henk-Jan Ebbers
E-mail: damestc@sss-barneveld.nl
T
elefoon: 06-12079483

Heren TC:
Gepko Hahn
E-mail: herentc@sss-barneveld.nl

Secretariaat Volleybalvereniging SSS:
Schoutenstraat 72G
3771 CK Barneveld
Telefoon: 06-22667983
Email : secretariaat@sss-barneveld.nl

Inloggen (mobiel)