Laatste nieuws

Voorlopige teamindeling Jeugd + CMV 2022-2023
Jeugdbestuur
De afgelopen tijd is de Jeugd TC bezig geweest om de teams voor het nieuwe seizoen samen te stellen. Dat is geen eenvoudige opgave in deze periode. ...
Lees meer
Voorlopige teamindeling dames 2022/2023
Dames TC
Beste Dames van SSS, Na weer een gek seizoen, kijken we nu weer uit naar het volgende. Hopelijk wordt het een seizoen waarin weer om de knikkers ...
Lees meer
Emiel Sennema scheidsrechter van het seizoen!
Scheidsrechters coördinator
De Nevobo heeft Emiel Sennema uitgeroepen tot scheidsrechter van het seizoen 2021/2022 van de Regio Oost. Emiel werd zaterdag 14 mei verrast en in ...
Lees meer
Voorlopige teamindeling heren 2022/2023
Heren TC
Hierbij wil de Heren TC de voorlopige teamindelingen bekend maken voor het seizoen 2022/2023. Zoals altijd zijn de indelingen nog voorlopig en ...
Lees meer
Agenda: zaterdag 4 juni SSSnerttoernooi ...
Activiteiten commissie
Het is zo ver! Je kan je weer opgeven voor het SSSnerttoernooi. Dit jaar pakken we groots uit met het thema Maaskantje en we sluiten de dag af met ...
Lees meer
Simplex/SSS versterkt middenas met Bloem en ...
Heren 1
Jochem Bloem en Sjoerd Zegwaard spelen komend seizoen in het groen van Simplex/SSS. De 21-jarige en 19-jarige middenaanvallers zorgen ervoor dat de ...
Lees meer

Negers (18-08-2004)

Oh, was ik maar een neger. Dan kon ik heel goed dansen, heel hard rennen en vreselijk hoog springen. En dan had ik een heel groot ehh.. stel handen met witte palmen. Wuivende witte palmen hoog boven het net. Ik zou zwaaien naar de zielige aanvallers aan de overkant. Mijn oksels op de netband, mijn armen ver in het vijandelijke veld: Ik ga jou blokken jongen. Zeker weten.

 

Laatst zag ik de nationale volleybalploeg van Cuba in actie en dat deed me dromen als een ventje van 14 in plaats van 41. Ik zat dicht op het veld en met open mond zag ik die grote donkere kerels soepel door dat veld zweven. Tactisch en mentaal was het allemaal niet best, maar die jongens kunnen vliegen. En ik niet. 

 

Ik blijf hopen. De Italiaanse zon had mij deze zomer aardig bijgekleurd en tegen beter weten in dacht ik dat dit mijn souplesse en explosiviteit ten goede zou komen. Maar al tijdens het eerste beste potje sparren op de Koewei bleek het tegenovergestelde. Ik blesseerde mijn rug en loop sindsdien zo krom als een banaan. En iedereen zegt nu hetzelfde tegen me:   je wordt ouder jongen.  Wat een ontzettend voorspelbare vervelende kutopmerking. Trouwens ooit iemand tegengekomen die jonger wordt?

 

Goed, we hadden het over de souplesse van de zwarte medemens en het is jammer dat we ze van die soort niet hebben bij SSS. Wij zijn veel te wit, stram en traag. Het is bij ons – ondanks de smaakmakers van Molukse komaf -  soms zo saai en kleurloos. Ja, een paar jaar geleden hadden we er eentje, die later bij Dynamo ‘de witte neger’ werd genoemd. Robert Horstink kon en kan springen en slaan als een Cubaan. Maar hij is weggevlogen en tegenwoordig zien we hem alleen nog af en toe op tv.

 

Terug naar de zwarte negers. We hebben natuurlijk sinds kort wel de beste donkere volleyballer van Nederland aan onze club verbonden. Albert Cristina gaat onze jongens van heren 1 en 2 beter leren bewegen en dat wordt tijd ook. Maar ja, al bij de start van dit seizoen blijkt weer eens dat onze zwarte broeders volstrekt onbetrouwbaar zijn. Bij de eerste training geen spoor van international Albert Cristina. Een onbeduidend toernooitje in Griekenland vond hij belangrijker dan de seizoenstart bij zijn nieuwe club.

 

Willem Held

Kootwijkerbroek (24-06-2004)

Ook al stinkt het er naar koeienstront, ook al stemt meer van de helft van de bevolking op de fundamentalisten van de SGP en ook al gooien ze brave ambtenaren in de sloot: uit Kootwijkerbroek kan ook best iets goeds voortkomen. En dan heb ik het niet alleen over Maartje Hoonhorst of Gerrit van Beusekom.

Soms wordt me gevraagd hoe het komt dat de eerste mannenteams van SSS zo hoog spelen en dan zwam ik maar wat raak over een bijzondere samenloop van omstandigheden. Maar daarbij noem ik ook altijd de inbreng van twee kleine boertjes die ergens halverwege de jaren tachtig als mislukte korfballers de vereniging binnen kwamen rollen. Dat kwam zo: de roemruchte heren-1-speler Jaap Landman verrichtte in die tijd wat ontwikkelingswerk in het dorpshuis van Kootwijkerbroek en liet jonge voetballers en korfballers volleyballen. Dat missiewerk leverde SSS twee nieuwe leden op die ruim vijftien jaar lang van onschatbare waarde zouden zijn. Ze speelden in de eredivisie, de eerste divisie, de tweede divisie, de derde divisie en bij vlagen ook in promotieklasse als ze even aan een rustig jaartje toe waren. Altijd eigenwijs, altijd fanatiek, altijd voor de winst en altijd even een biertje drinken. Maar bovenal zorgden ze altijd voor het broodnodige niveau en ik hoef de volleybalkenner niet uit te leggen wat het belang is van een goeie spelverdeler.

De SSS-avonturen van Carl Koetsier en Gert-Jan Kieft zijn niet te vangen in dit stukje. Twee voorvalletjes wil ik nog wel even noemen. Kleine Koetsier behoorde in het seizoen 86-87 voor de eerste maal tot de selectie van heren 1 maar die malle chaoot was in de eerste trainingsweek in geen velden of wegen te bekennen. Vakantie was uitgelopen, vergeten te bellen. Toen hij eindelijk kwam opdagen nam trainer Eykelenboom hem mee naar het Schaffelaarse Bos en onder het oog van de meester moest hij voor straf een uur lang rondjes lopen. Hij liep zich kapot want wist dat hij fout was geweest. En een goed half jaar later werden we met Carl in de basis kampioen van de eerste divisie. Gert-Jan is minder een man van uitersten. Hij is ietsjes rustiger en vooral een stabiele spelverdeler. Een paar jaar geleden nam zijn onmisbaarheid unieke vormen aan toen hij weer eens wilde stoppen als speler van een tweede divisieteam. De volgende deal rolde uit de bus: hij hoefde alleen bij de thuiswedstrijden van de partij te zijn en slechts één keer te trainen. Wie dat voor elkaar krijgt, moet wel iets bijzonders hebben.

Om misverstanden te voorkomen: Carl en Gert-Jan hebben SSS niet verlaten en zijn ook niet overleden. De reden van dit stukje zit ‘m in het feit dat ze definitief (nou ja, je weet nooit) afscheid hebben genomen van het divisieniveau. Dat werd tijd ook, zou je kunnen denken want Carl en Gert-Jan speelden in het afgelopen seizoen niet veel. Maar je zou ook kunnen denken dat heren 1 en heren 3 veel vaker hadden gewonnen als die twee ouwe spelverdelers veel meer hadden gespeeld. Ik ken in ieder geval twee mensen die het met de laatste stelling eens zijn.

In het nieuwe heren 1 en 2 lopen nu vier jonge spelverdelers rond. Het zijn Mark (23), Diederik (20), Bart (16) en Pim (16). Als slechts twee van hen zo waardevol voor SSS zijn als Carl en Gert-Jan mag deze club zich weer gelukkig prijzen.

Willem Held

Het beste lijstje (25-05-2004)

In de tijdschriftenwereld is het produceren van lijstjes met de beste, de slechtste, de mooiste, de rijkste enz. nogal in de mode. Dat verkoopt, zo wordt er beweerd over die vaak zo idiote verkiezingen. Nu het volleybalseizoen ten einde is, lijkt het me ook volstrekt onzinnig om in de SSS-wereld wat predikaten uit te delen. Dus daar gaat ie dan.

 

Beste kampioen:  Dames 3

(door een scheidsrechterlijke dwaling werd het geen officiële titel, maar dat doet er niet toe)

 

Beste initiatief: deze nieuwe website

(hulde voor de webmaster; maar de input vanuit de teams kan volgend seizoen veel beter)

 

Mooiste dat SSS kon overkomen: Sam Sam

(wie dat niet snapt moet maar op zoek naar een andere club)

 

Meest dramatische afscheid: Hester, Monique en Rianne

(welk een leegte laat dit trouwe drietal SSS-sters achter in Dames 1?)

 

Leukste team: Heren 8

(Samen trainen, samen drinken, samen juichen, samen kampioen geworden)

 

Lafste team: Heren 8

(werd kampioen, maar wil niet promoveren)

 

Meest sociale team: Heren 8

(geeft een stel herintredende vaders de kans op acceptabel niveau in te stappen)

 

Beste onbezoldigde trainer: Toon Gerbrands

(bracht met Gerbraniaanse benadering nieuw elan in de hogere mannenteams)

 

Mooiste moment: opening nieuwe sporthal

(Nog één trainingsavond er bij in deze hal en we hebben het perfect voor elkaar)

 

Oudste speler op divisieniveau: Klaas Kunst

(54 lentes en nog lang niet versleten)

 

Jongste speler op divisieniveau: Bart van Garderen

(15 lentes bij aanvang van het seizoen)

 

Meest boeiende concurrentiestrijd: spelverdelers in heren 4

(tussen Klaas Kunst dus en zijn fictieve kleinzoon Bart)

 

Beste bekerwinnaar: Heren 4

(detail: er was geen helemaal geen andere bekerwinnaar) 

 

Grootste bofkont:Hans de Bruijn

(lust graag een borrel en heeft nu een hele slijterij tot zijn beschikking)

 

Zwaarst belaste schouders: die van Greet de Kruyf.

(bestuurslid, lid dames TC en chef zaalindeling: we gaan een lintje voor haar aanvragen)

 

Dapperste wanhoopspoging: Heren 1

(probeerde in de eredivisie te blijven, werd gewogen en te licht bevonden)

 

Grootste klootzak: Pieter Vink

(weigerde een verhaaltje te storten in het clubblad en doorbrak daarmee een historische keten)

 

Mooiste SSS-er:  Eppo Luppers

(hij is er niet meer, maar Eppo was natuurlijk een prachtige man)

 

Lelijkste SSS-er: Guus Veldhuizen

(onze voorzitter gaat zich nu afvragen of ik dit echt meen)

 

Beste vrijwilliger: de stemmen staken

(hier kom ik niet meer uit, er zijn veel besten, maar er kan er maar één…..)

 

Slechtste column: deze

(volstrekt onvolledig en overbodig, ik hou er mee op)  

 

Willem Held

Voor de verliezers (25-04-2004)

Iedereen loopt weer overdreven enthousiast te doen, zelf heb ik een bijzonder vervelend gevoel overgehouden aan dat Feest der Kampioenen. Niet dat het ongezellig was (integendeel), maar die twee bellen whisky tijdens de after-party bij kampioen  Jan-Dirk Lagerwey deden me de das om. Een dikke kater had mij the-day-after in zijn greep.  

 

Niet zo veel zuipen, zult u zeggen en daar zit wel wat in. Maar ja, tijdens het Feest der Kampioenen greep ik naar de fles om mijn verdriet te verdrinken. Daar zat ik dan, als verliezer tussen allemaal winnaars. Iedereen was ongeveer kampioen geworden, ik was gedegradeerd. Begrijp me goed, ik ben blij voor alle kampioenen en trots dat ik bij zo’n succesvolle club mag horen. Maar toch, heel even was ik erg eenzaam tijdens het feestgedruis in Sam Sam.

 

Gelukkig was die eenzaamheid echt van korte duur. Ik tuurde over de rand van mijn bierglas, zag een paar van mijn teamgenoten met wie ik eigenlijk een bijzonder leuk tripje naar Assen had gemaakt (2-3). Ik zag Carl en Hugo, keihard gedegradeerd uit de eredivisie. En wie zit daar nu op de grond voor zich uit te staren, het is Jacolien van dames 3. Later op die avond zou ik het horrorverhaal horen over de mislukte kampioenswedstrijd van mijn favoriete damesploeg. Gelukkig, ik ben niet alleen! Wat een geruststelling! Kom, we laten nog een kannetje Warsteiner aanrukken!              

 

Na heel wat avonturen in de sport weet ik het inmiddels zeker: Verliezers hoeven zich niet te schamen, ze verkeren zelfs in uitstekend gezelschap. Onlangs zag ik de legendarische laatste wedstrijd van gouden medaillewinnaar Olof van der Meulen. Tijdens het beslissende duel van de halve finale verknalde zijn  ploeg  Omniworld in de eerste set zes setpoints en in de vijfde set drie matchpoints. Nog nooit had ik tien volleyballers en een coach na een nederlaag zo kapot zien zitten. Eigenlijk kan ik eindeloos doorgaan. Waar wordt gewonnen, wordt ook verloren. En niet door de minsten. Voetbalvedette Rijkaard degradeert met Sparta en groten der aarde als Van Basten, Baggio en Kluivert missen strafschoppen als het er echt om gaat. En verder hebben dames 6 en heren 7 ook geen geweldig seizoen achter de rug.

 

Gedeelde smart is halve smart. En een beetje erover schrijven schijnt ook te helpen.

 

Willem Held

Het gelazer (10-04-2004)

Het gelazer begint al vroeg in de lente en manifesteert zich iedere week nadrukkelijker. De competitie is nog lang niet afgelopen, maar in verschillende hoeken en gaten van de sporthal begint het gefluister en gespeculeer. We hebben het hier over het fenomeen teamindeling; de indeling voor volgend seizoen, wel te verstaan. Hoe groter de club, hoe groter het karwei en dus moet er bij SSS ieder jaar weer een enorme klus worden geklaard.

Op welke gronden verdeel je enkele honderden leden over een stuk of dertig teams? Het eerste selectiecriterium is niet zo ingewikkeld. Jongens en meisjes haal je, net als mannen en vrouwen, uit elkaar. Dat hoeft bij de mini’s nog niet, maar dat is op latere leeftijd wel zo verstandig. Gemengd dubbel bij het tennis én de korfbalsport nemen we immers ook niet serieus.

Stap twee: zet de senioren en de jeugdspelers apart. De jeugd wordt ingedeeld op leeftijd én speelsterkte (mini’s, C, B, A) en de senioren uitsluitend op grond van speelsterkte. En nu beginnen dus de moeilijkheden. Talloze vragen dienen zich aan. Moet een talentvol jeugdlid een categorie omhoog en wellicht naar de senioren? Of is het beter onder leeftijdsgenoten te blijven? Mogen vriendjes en vriendinnetjes op verzoek bij elkaar worden ingedeeld? Of beginnen we daar niet aan? Hoe vaak moeten de teams eigenlijk trainen? En wie worden de trainers? Moeten we die trouwens betalen? En zo ja: met die 40 euro, met hun contributie of met een uurtarief? Mogen bepaalde seniorenteams op speciaal verzoek bij elkaar blijven? Zo ja, mogen ze dan ook nog roepen dat ze die-en-die er niet bij willen hebben? Wie bepaalt er eigenlijk hoe goed iemand is? Zijn trainers en TC-leden wel objectief genoeg of hebben ze zo hun vrienden en vriendinnen? En wat moeten we toch met die ene stomme trut met wie niemand eigenlijk wil spelen? Of met die frisse kerel die geen deodorant gebruikt en ook zijn knielappen nooit in de was doet?

Ik bedoel: het maken van de juiste teamindeling is knap ingewikkeld. Nee, niet voor mij. Ik heb de mazzel dat ik bij de betere mannenteams alleen maar naar het spelniveau hoef te kijken. En dit samen met een paar kundige trainers. Maar ik heb wel een zwak voor mijn collega’s die de klussen moeten klaren bij de soms niet zo flexibele mannenteams, bij de hypergevoelige damesafdeling of bij de door achterdochtige ouders achtervolgende jeugd. Ik wens ze allemaal veel wijsheid en slagvaardigheid.

Willem Held

Het echte werk (19-03-2004)

Na al het geneuzel vooraf gaat eindelijk het echte werk beginnen. Zoals bekend speelt heren 1 deze weken tegen het Groningse Lycurgus in het kader van de zogenaamde play-outs (zie speelschema op de homepage). Wie deze best-of-five wint, mag via p/d-wedstrijden proberen in de eredivisie te blijven. De verliezer daalt af naar de eerste divisie. Nu zijn er mensen in SSS-kringen die vinden dat het veel beter zou zijn om het volgend seizoen een treetje lager te proberen. ‘Dat gaan we weer eens wat meer winnen,’ zo luidt de motivatie. U raadt het al, ik ben het hier absoluut niet mee eens.

Natuurlijk is het geen ramp als ‘we’ degraderen. Maar de essentie van serieuze sport is nu eenmaal dat je altijd en overal zo goed mogelijk probeert te presteren. En als je na veel zwoegen en zweten op een hoog niveau bent aangeland, moet je daar willen blijven, of dat nu moeilijk is of niet. Terugtrekken of je gewillig terug laten zakken is laf, onsportief en ook niet bevorderlijk voor de eigen spelvreugde. Want is het nu werkelijk leuk om veel wedstrijden te winnen wanneer je eigenlijk toch niet hogerop wilt?

Wat mij betreft moet SSS altijd het hoogste nastreven. Een club zonder ambitie is een troosteloos geheel en schrompelt op den duur in elkaar tot een kleurloos zooitje zogenaamde gezelligheidsteams. Als we een dynamische levendige club willen blijven, moeten we met volle kracht vooruit en altijd willen winnen. Die benadering levert volgens mij uiteindelijk ook de meeste gezelligheid op.

Ik stel me bijvoorbeeld al erg veel voor van het knallende feest in Sam-Sam wanneer onze mannen Lycurgus hebben verslagen en de p/d-wedstrijden succesvol zijn afgerond. Drinken en dansen en ondertussen wat naouwehoeren over die bloedstollende thuiswedstrijden met volle tribunes. En over al die SSS-ers die ook tijdens de uitwedstrijden paraat waren. En ook over de ongekende vechtlust die telkens maar van ‘ons’ team af straalde.

Rest mij op deze plaats alle SSS-ers (en aanverwante artikelen) op te roepen de ploeg van het supertrio Kunst/Ratterman/ Gerbrands massaal te steunen. Niet omdat het resultaat heilig is, maar omdat het gewoon machtig mooi is bij een spraakmakende club te horen die nooit van opgeven wil weten. Stel dat zich weer een soort ‘wonder van Breda’ voltrekt. Of het meer recentere ‘wonder van Boonstoppels heren 2’. Echt, als je er niet bij bent, heb je eeuwig spijt.

Willem Held

Daar gaat ie dan (25-02-2004)

 ‘Wat ben jij een slappe zak,’ zei laatst een stemmetje in mijn hoofd. ‘Een column is niet bedoeld om te slijmen. Met aardige stukjes over die fijne mensen van die fijne club schieten we natuurlijk niets op. Een column moet misstanden aan de kaak stellen en aanzetten tot discussie. Jij moet die SSS-ers prikkelen en uitdagen, er worden al meer dan genoeg veren in achterwerken gestoken.’

Ik moest mijn mysterieuze gesprekspartner gelijk geven. Daar gaat íe dan.

Geacht jeugdbestuur. Wat hoor ik, gaat ie lekker? Doet iedereen goed zijn best? Trots op de grote miniafdeling? Dan vraag ik me af: waarom is er een ledenstop bij de mini’s? Onze hal is toch groot genoeg, lijkt me zo. Willen we niet verder groeien? Laat de kinderen tot mij komen, zei ooit de oprichter van een heel grote club. Maar wij laten de kinderen gaan tot ODIK, alwaar het arme kroost op mandjes moeten mikken. Of tot de hockeyclub, waar alcoholvergiftiging op de loer ligt. Kom op jeugdbestuur, aan de slag, stel onze toekomst veilig. (Ik hoorde laatst trouwens dat ze bij het akelige Alterno in Apeldoorn maar liefst 150 mini’s hebben).

Geachte activiteitencommissie. Jullie zouden zeer actief moeten zijn, maar blijkbaar zijn jullie nog te lui om een foto voor deze site te leveren. Maar veel erger: hebben we eindelijk een eigen kantine, is er bijna nooit wat te doen. Waarom in de voorjaarvakantie geen knallende carnavalsavond in Sam-Sam? Waarom geen maandelijkse discoavond voor de jeugd? Waarom geen klaverjas/dart/biljartcompetitie op competitieloze donderdagen? Houden we niet van gezelligheid? Willen we geen geld verdienen met de kantine? Actie!!!

Geachte technisch coördinator van heren 1 tot en met 4 Je maakt er een zooitje van. Eerst vertrekken er plotseling tien talenten en dan wordt er gedurende het seizoen eindeloos geschoven met spelers en trainers. Degradaties dreigen, het oude heren 3 kraakt en piept en heren 4 wordt ook al geen kampioen. Maar meneer de coördinator hangt wel iedere dinsdagavond tot sluitingstijd in Sam-Sam om mooie praatjes te verkondigen. Het is een schande.

Willem Held

Contact

Algemene zaken:
Mirella Boshuis
E-mail: algemeen@sss-barneveld.nl

Jeugd TC:

A, B en C (vanaf 12 jaar)
Bram Wildekamp 
E-mail: jeugdtc@sss-barneveld.nl

CMV (6 t/m 12 jaar)
Simone van Essen-Nab
E-mail: cmv@sss-barneveld.nl

Dames TC:
Arjan Roelofs
E-mail: damestc@sss-barneveld.nl

Heren TC:
Adriaan Kuiper
E-mail: herentc@sss-barneveld.nl

Secretariaat Volleybalvereniging SSS:
Yvonne Sennema
Schoutenstraat 72G
3771 CK Barneveld
Telefoon: 06-22667983
Email : secretariaat@sss-barneveld.nl

Inloggen (mobiel)