Laatste nieuws

Voorlopige teamindeling Jeugd + CMV 2022-2023
Jeugdbestuur
De afgelopen tijd is de Jeugd TC bezig geweest om de teams voor het nieuwe seizoen samen te stellen. Dat is geen eenvoudige opgave in deze periode. ...
Lees meer
Voorlopige teamindeling dames 2022/2023
Dames TC
Beste Dames van SSS, Na weer een gek seizoen, kijken we nu weer uit naar het volgende. Hopelijk wordt het een seizoen waarin weer om de knikkers ...
Lees meer
Emiel Sennema scheidsrechter van het seizoen!
Scheidsrechters coördinator
De Nevobo heeft Emiel Sennema uitgeroepen tot scheidsrechter van het seizoen 2021/2022 van de Regio Oost. Emiel werd zaterdag 14 mei verrast en in ...
Lees meer
Voorlopige teamindeling heren 2022/2023
Heren TC
Hierbij wil de Heren TC de voorlopige teamindelingen bekend maken voor het seizoen 2022/2023. Zoals altijd zijn de indelingen nog voorlopig en ...
Lees meer
Agenda: zaterdag 4 juni SSSnerttoernooi ...
Activiteiten commissie
Het is zo ver! Je kan je weer opgeven voor het SSSnerttoernooi. Dit jaar pakken we groots uit met het thema Maaskantje en we sluiten de dag af met ...
Lees meer
Simplex/SSS versterkt middenas met Bloem en ...
Heren 1
Jochem Bloem en Sjoerd Zegwaard spelen komend seizoen in het groen van Simplex/SSS. De 21-jarige en 19-jarige middenaanvallers zorgen ervoor dat de ...
Lees meer

Het zwakke geslacht (11-09-2005)

Vrouwen hebben geen kloten, zo blijkt maar weer uit de recente ontwikkelingen bij ons aller dames 1. In plaats van wat karakter te tonen na de degradatie uit de tweede divisie is het hele zooitje opgestapt. Niemand van de selectie 2004-20005 maakt deel uit van ons nieuwe eerste damesteam en dat is ongetwijfeld een unicum in de 45-jarige geschiedenis van SSS. Een zwarte bladzijde zou ik het niet willen noemen, want eigenlijk is het natuurlijk allemaal bijzonder lachwekkend. Een klucht ter lering en vermaak.

 

Naar wat ik heb begrepen is het volgende gebeurd: Ergens ver voor het einde van het vorige seizoen laten enkele vedettes uit ons dames 1 weten dat ze volgend seizoen niet doorgaan wanneer meisje X (een van de betere speelsters nog wel) ook blijft. Dat alles wordt de persoon in kwestie heel dapper verteld door de technische leiding waarna ze (geheel begrijpelijk) besluit om onmiddellijk op te stappen. Vervelend, ook al omdat meisje X nog wel eens zo aardig was af en toe een bardienst te draaien. Maar ja, de toekomst van dames 1 was hiermee echter wel veilig gesteld en daar ging het tenslotte om. Of niet dan?

 

Nee dus. Een paar maanden later is er van dit roemloos gedegradeerde team helemaal niets meer over. Het zinkende schip is verlaten waarna zelfs de nieuwe kapitein het niet meer zag zitten. Nu begrijp ik ook wel dat in dit hele blijspel geen glansrol is weggelegd voor de technische leiding/commissie. En ik weet ook wel dat iedere vluchteling zijn eigen verhaal heeft dat met een beetje goeie wil best te begrijpen is. Maar die goeie wil heb ik even niet. Ik vind het triest dat er tussen al die meiden niemand liep die zei: Wat er ook gebeurt, ik blijf bij SSS.  In plaats daarvan leek iedereen te denken: Ik ben eigenlijk te goed voor deze club , ik ga er maar eens vandoor.

 

Het zwakke geslacht heeft haar naam weer eens eer aan gedaan. Wat zeg ik: de uitdrukking ‘het zwakke geslacht’ is gezien de geschetste gang van zaken een eufemisme. Ja dames, zoek dat maar eens op in het woordenboek.

 

Om dit lelijke stukje toch een beetje positief te eindigen wil ik me nog even wenden tot ons nieuwe dames 1: Dappere meiden. Hartstikke goed dat jullie in deze moeilijke periode bij onze club willen spelen en het eerste team willen vormen. Maak er een gezellig en fanatiek seizoen van en wees niet bang voor degradatie. Dat is jullie schuld niet. En als het er van komt, zou het aardig zijn wanneer jullie niet meteen massaal deze mooie club de rug toe keren.     

 

 

Willem Held

Oefenen voor de eredivisie (18-04-2005)

 Het is maandag 18 april van het jaar 2005, bijna half tien in de avond.

 

Buiten begint het knap donker te worden, binnen zit een man in gedachten verzonken achter zijn computer. Hij heeft zichzelf zojuist een glas rode wijn ingeschonken want het is tenslotte niet iedere dag maandag 18 april 2005. Bovendien is er een zekere mate van geestelijke rust over hem gekomen nu definitief is besloten dat zijn club volgend seizoen geen eredivisie gaat spelen. Geen gezeik met jongens van heinde en verre die nog geld willen hebben ook, geen  degradatiezorgen in het verschiet en geen hemeltergende technische time-outs in sporthal het Oosterbos.   

 

Allemaal leuk en aardig die eredivisie, maar SSS kan best een paar jaar zonder. Grappige bijkomstigheid is dat de eredivisie blijkbaar niet zonder SSS kan. Nu Ekspalvo (de kampioen van zuid) ook heeft afgezegd, komt men op het hoogste niveau een paar teams tekort. Want zelfs  het ‘rijke’ Capelle (dat een paar jaar geleden met machtsvertoon ‘onze talenten’ wegkocht) staat diep in het rood en wil niet meer in de eredivisie blijven. Die club probeert nu – o wat een treurigheid - het plekje te verkopen. Zou dat niets zijn voor SDS? Voor een paar euro kunnen ze volgend seizoen in Voorthuizen lachen, gieren en brullen.

 

Na een leuk seizoen is de man achter de computer op deze maandagavond goed geluimd. Maar diep in zijn binnenste zit ‘m iets dwars, daar knaagt iets, daar is spijt en schaamte. De kwalijke kwestie is: een jaartje geleden had hij weer eens een te grote mond door de stoere bonken van heren 8 ‘laf’ te noemen omdat ze na een kleurrijk kampioenschap niet wilden promoveren. Nog vervelender is dat hij daar onlangs aan de bar ondubbelzinnig op is aangesproken door een paar wakkere figuren uit dat team. O jee, hoe lult hij zich hier uit?

 

Ja hoor, hij weet het al. In het geval van heren 1 is niet promoveren een slimme streek met het oog op de verre toekomst. SSS gaat immers ooit terug naar de eredivisie om kampioen van Nederland te worden. En wat gebeurt er wanneer je landskampioen wordt? Inderdaad, dan kan je niet promoveren, dan moet je het volgende seizoen weer gewoon in dezelfde klasse spelen en daarin zo goed mogelijk presteren. Welnu, zo’n situatie wil het eerste van SSS eerst wel eens even oefenen. Kampioen worden, niet promoveren en vervolgens wel weer een goed seizoen draaien: dat is zo makkelijk nog niet.

 

Tenslotte: het blijft laf dat heren 8 vorig jaar niet wilde promoveren.

 

Willem Held

Schijt aan Acosta (03-03-2005)

 Als het gaat om een bepaalde kwestie in het topvolleybal heb ik een zeer uitgesproken mening en iedereen die ik spreek, geeft me nog gelijk ook. Maar het probleem is: ik krijg geen gelijk. En ook al heeft dit in directe zin niets met SSS te maken, ik moet mijn frustratie als sportjournalist (deels werkzaam in het volleybal) toch even kwijt.

 

Een paar jaar geleden zijn op topniveau twee zogenaamde technische time-outs per set geïntroduceerd. Die vinden plaats als de score 8 en 16 heeft bereikt,  duren één minuut en hebben als doel ruimte te bieden voor reclameboodschappen op tv. Welnu, een paar jaar na de introductie blijkt dat de invoering van die technische time-outs een hele grote mislukking is geworden. Coaches gebruiken doorgaans ook nog hun twee eigen ‘ouderwetse’ time-outs en dus wordt een set (die gemiddeld twintig minuten duurt) vaak ontsiert door maar liefst zes pauzes. Ter vergelijking: bij een voetbalwedstrijd (zonder spreekkoren) wordt pas na 45 minuten een pauze ingelast.

 

Ik geloof echt dat die overdosis aan time-outs het topvolleybal naar de vernieling helpt. Je hoort het publiek steeds maar weer zuchten want als het net even leuk wordt, houden die volleyballers er weer even mee op. Steeds als er even sfeer in een zaal komt, wordt het weer stil door zo’n verrekte time-out.  Waarom eigenlijk? Vooral op topniveau zeggen coaches in time-outs opvallend weinig. En slechts hoogst zelden worden technische time-outs benut voor het beoogde doel: reclame. In Nederland al helemaal niet en zelfs in Italië, waar erg veel volleybal op tv is te zien, worden al die onderbrekingen slechts heel af en toe met commercials gevuld.

 

En de oplossing is zo simpel: Laat die time-outs en bij 8 en 16 gewoon doorgaan, maar sta iedere coach verder nog maar één time-out toe. Ik heb een klein onderzoekje verricht en werkelijk iedereen die ik over dit onderwerp spreek, vindt dit een prima idee. Dan heb ik het over verschillende coaches, spelers, journalisten en toeschouwers in Nederland én Italië. Maar op de vraag waarom er dan niets verandert, krijg ik steeds hetzelfde antwoord. Bij internationale toernooien wordt er ook met technische time-outs gewerkt want dat wil Ruben Acosta, de baas van de wereldvolleybalbond persé. Omdat de nationale bonden kruipen voor deze maffe Mexicaan worden ook allerlei clubcompetities ontsiert door vele hinderlijke onderbrekingen. In een beetje vijfsetter van twee uur houden ze er soms wel 32 keer mee op (20 gewone time-outs van een halve minuut, 8 technische time-outs van een minuut en vier keer een veldwisseling van drie minuten). Gaap…..

 

Waarom heeft de NeVoBo niet het lef om in de eigen eredivisie de boel weer wat leuker te maken? ‘Dan raken de spelers in de war die ook wel eens internationaal aan de bak moeten,’ zo luidt vaak het antwoord op deze vraag. Echt waar? Zijn die spelers dan zo stom? Is het zo erg wanneer ze op international niveau met twee time-outs per set meer te maken krijgen. Gaan ze dan ineens verliezen? Moeten er om die reden een paar honderd competitiewedstrijden in Nederland verziekt worden? De bazen bij de NeVobo moeten het lef hebben om in de eigen eredivisie de juiste beslissingen te nemen. Schijt aan Acosta en zijn hielenlikkers in Lausanne. Die ouwe zeur moet maar eens bij SSS in Barneveld komen kijken. Daar spelen we gelukkig even niet in de eredivisie en zit er nog een beetje vaart in het spelletje.

 

Willem Held

In het zonnetje (23-12-2004)

Vraag: Stel, je bent door je volleybalclub gekozen tot vrijwilliger van de maand, mede omdat je columns schrijft voor de website van de club. Kun je het dan maken om in het eerstvolgende stukje het fenomeen ‘vrijwilliger van de maand’ helemaal de grond in te boren?

Antwoord: Ja, dat kan. Een columnist moet van z’n hart geen moordkuil maken.

 

Ik ben dus de ‘SSS-vrijwilliger van de maand december 2004’. Dat is te lezen op de homepage van deze site, alwaar ik heel wat veren in mijn kont krijg gestoken. Welnu, ik vind dat niet leuk. Natuurlijk wordt dit goed bedoeld en is er niets mis met het voornemen om vrijwilligers af en toe eens in het zonnetje te zetten. Maar ik voel me erg ongemakkelijk bij deze titel, net zoals op mijn eigen verjaardag waarbij ik het liefst onderduik om allerlei gedoe te ontvluchten. Ik weet niet wat het is; misschien verlegenheid of  wellicht valse bescheidenheid. In het zonnetje? Prima, maar dan wel ergens op een exotisch strand.

 

Mijn voornaamste bezwaar tegen dit soort verkiezingen zit ‘m in het feit dat je vrijwilligers niet met elkaar kunt vergelijken. Bovendien loop je de kans dat bepaalde vrijwilligers zich afvragen waarom zij deze maand weer niet zijn gekozen. Dat denk ik ook als de jaarlijkse prestatiebeker wordt uitgereikt. Als traditie is het aardig, maar volgens mij doe je met de verkiezing van één zo’n supervrijwilliger heel veel anderen tekort.

 

Vele SSS-ers doen op gezette tijden wat voor de club en wie helemaal niets doet, moet veertig euro extra contributie betalen. Dat vind ik een prima regeling. En verder zullen leden die niet veel voor de club doen daar wel een goede reden voor hebben. Vrijwilligerswerk doe je omdat je het leuk vindt of omdat je gek bent op je club. Niet om ‘vrijwilliger van de maand’ te worden. Tenminste, ik niet. Maar misschien zit ik er helemaal naast en zijn al mijn voorgangers en opvolgers apetrots. Als dat zo is, moet er maar veel kritiek komen op dit stukje.   

 

Willem Held

Mens erger je niet (16-11-2004)

Erger je niet, verwonder je slechts. Dat advies van een oude leermeester neem ik tegenwoordig voortdurend ter harte. Tjonge jonge wat ben ik me de laatste tijd veel aan het verwonderen.

 

Zo verwonderde ik me gisteravond mateloos omdat mijn landgenoten de volksmenner Pim Fortuyn tot grootste Nederlander aller tijden hadden gekozen. Ik verwonder me ook zeer over al het gedoe van de laatste tijd over moslims en extremisme. Maar op deze luchtige SSSportsite zal ik jullie mijn theorieën over de islam in het bijzonder en godsdienst in zijn algemeenheid besparen. Ach, het zijn ook kleine dingen die mij verwonderen. Zo is het bijvoorbeeld verbazingwekkend dat de mid-achters van mijn team ondanks mijn duidelijke adviezen zo slecht verdedigen. En dat veel spelers hun opslag vaak in het net slaan, terwijl ze best weten dat de bal over het net heen moet. Coachen is eigenlijk een soort ‘mens erger je niet’. Er is niets aan, tenzij je wint.

 

Zondag trouwens nog iets wonderlijks meegemaakt in Apeldoorn. Daar zag ik Wouter Klapwijk een balletje inslaan voor een Europa Cupwedstrijd van zijn nieuwe ploeg Piet Zoomers/D. Opvallend, want Wouter speelde vorig seizoen uit principiële overwegingen niet op zondag, ook niet tijdens de play-outs. Ik oordeel niet, want Wouter is een bijzonder aardige jongen die zonder twijfel zal hebben geworsteld met dit voor hem zo lastige vraagstuk. Maar een lichte vorm van verwondering maakte zich wel van mij meester.

 

Laatst werd ik trouwens ook nog getroffen door een zeer zware vorm van verwondering. De stichting Pro-Volley heeft een schuld van ongeveer 600.000 euro en gaat failliet. Die club  krijgt  jaarlijks een half miljoen van de NeVoBo (afkomstig van de leden) om het topvolleybal te regelen, maar leed aan chronische spilzucht. Deze sportorganisatie (de opvolger van het ook al failliete TVN) is ten onder gegaan aan mismanagement en intriges. Ja, het verpatsen van ‘ons’ talentteam aan Capelle was bepaald niet de enige blunder van de directie. Het geld ging met bakken de deur uit, er kwam nauwelijks iets binnen en de Raad van Commissarissen sliep zacht. Wat een schande voor de volleybalsport, wat een ramp voor de schuldeisers.

 

Ergernis is dus niet het juiste woord, ik verbaas me gewoon regelmatig en probeer vooral veel te relativeren. Lekker belangrijk, al dit gedoe. Ik ga vanavond een balletje spelen in het Oosterbos en daarna maar eens flink aan het bokbier.    

 

Willem Held

Je best doen (15-10-2004)

Doen we wel goed ons best bij SSS? Doen de mannenteams, de vrouwenteams en de jeugdteams van SSS echt hun best om zo goed mogelijk te volleyballen?

 

Dat vroeg ik me laatst dus af toen ik terugkwam uit Tel Aviv waar ik beroepshalve een paar dagen mocht verblijven. Ik moest een verhaal schrijven voor een voetbalblad en ondertussen was ik ook in de gelegenheid wat volleybalcontacten te onderhouden. Ik raakte verzeild bij het ambitieuze jeugdteam van de club Ramat Hasharon waar mijn contactpersoon Asaf Raz de trainer is. Dit stel jongens (van 15 tot 17 jaar oud) had besloten dat ze zo goed mogelijk willen worden in de volleybalsport. En dus werd afgesproken dat ze hun best gingen doen.

 

Nee, beste SSS-ers, ze gingen dus niet twee keer in de week trainen en ook niet drie keer. Vijf dagen per week stappen deze jongens na schooltijd de trainingszaal in om zich ruim twee uur in het zweet te werken. En op zaterdag is er vaak een extra training met wat oudere spelers uit de club en uit de omgeving. Verder doen ze aan krachttraining, wordt er serieus stilgestaan bij hun eetgewoonten en kijken ze veel naar videobeelden van zichzelf om te ontdekken of er nog wat te verbeteren valt. Het programma kost een paar centen en daarom moet iedere deelnemer per jaar ongeveer 500 dollar betalen (‘Zie je wel’, zei mijn vraagbaak Toon Gerbrands toen ik hem dit vertelde. ‘We moeten meer de tenniskant op’).

 

Ik heb op verzoek twee keer een training gegeven aan die groep en opvallend was de leergierigheid en de inzet van deze jongens. Toegegeven, ze zijn nog niet zo geweldig goed, maar dat had veel te maken met het feit dat ze nog maar twee jaar aan volleybal deden. Ongetwijfeld zullen ze door hun intensieve programma veel progressie maken. ‘Moeten die jongens geen huiswerk maken,’ hoor ik u denken. ‘Of gewoon ontspannen.’ Dat heb ik dus ook wel even gevraagd. Wat bleek, de spelers van Ramat Hasharon zijn meesters in het indelen van hun tijd en behoren tot de beste studenten van hun school. En ze houden ook nog tijd over om op stap te gaan. ‘Kwestie van plannen en prioriteiten stellen,’ vertelt hun trainer.

 

Ik was nog geen dag terug in Nederland of ik hoorde dat de tweede training van jongens A-1 onder druk staat omdat enkele spelers geen tijd voor die twee oefensessies vrij kunnen maken. Nu wil ik op geen enkele manier mensen veroordelen die er niet voor kiezen om heel fanatiek te volleyballen. Iedereen heeft het volste recht om andere prioriteiten te stellen. Jongeren (en oudere jongeren) kunnen ook veel plezier beleven aan tv kijken, computerspelletjes, SMS-en, chatten, foto’s maken met een mobieltje,  muziek luisteren, films kijken, lezen, muziek maken, vogels kijken  of niets doen. Maar je moet dus niet denken dat je echt je best doet om zo goed mogelijk te volleyballen als je maar één keer per week anderhalf uur lang oefent. Want in dat geval doe je dus 166.5 uur per week iets anders.

 

Willem Held         

 

Logisch? (12-09-2004)

Logisch? 

Met mij grote mond heb ik laatst tijdens de ledenvergadering zeker niet alleen maar vrienden gemaakt. Mijn suggestie om maar eens te onderzoeken of het mogelijk is de SSS-ers die vaker dan één keer trainen wat meer contributie te laten betalen, viel niet bij iedereen in goede aarde. Het voorstel, dat overigens door de ledenvergadering werd overgenomen, zou meer vragen dan antwoorden hebben opgeroepen. Hierbij enige toelichting.

 

Als je bij de bakker één brood koopt, hoef je er ook maar eentje te betalen. Als je er twee bestelt, moet je er ook twee betalen. Logisch.

 

Als je bij de tennisclub drie tennislessen in de week neemt, moet je er drie betalen. Dat is ook logisch, ook al betaal je je in zo’n geval dus helemaal scheel.

 

Als je bij SSS twee keer mag trainen omdat je voor één of ander knap team bent geselecteerd, betaal je net zo veel als alle anderen die minder begaafd zijn in het volleybalspel en dus maar één keer mogen trainen. Is dat logisch? Volgens mij niet, zeker wanneer je bedenkt dat zaalhuur verreweg de grootste post is op de begroting van onze club. Let wel, ik pleit niet voor een verdubbeling van de contributie voor twee-keer-trainers, maar een flinke toelage lijkt me niet onredelijk. Dit is trouwens niet een plannetje voor de lol, maar meer een poging om de zware lasten (lees vooral zaalhuur) zo eerlijk mogelijk te verdelen. En de realiteit is nog steeds dat SSS ieder seizoen erg veel moeite heeft om rond te komen.

 

Aardig plan, maar moeilijk uitvoerbaar, hoor ik in de wandelgangen. Al die verschillende contributies, daar krijg je toch alleen maar gedonder over. Als dit het argument wordt van het bestuur om deze weg niet in te slaan, vind ik het best. Maar dan geen gezeur meer over te weinig geld. En zeker ook geen algemene contributieverhogingen meer waardoor de één-keer-trainers-zonder-betaalde-trainer de melkkoeien van SSS worden.

 

Het bestuur van een moderne grote ambitieuze club moet toch echt in staat zijn om met een gedifferentieerd contributiestelsel werken. Uit zeer betrouwbare bron heb ik vernomen dat ze bij TweeVV uit Ede en SDS allang met dit systeem werken. Het zal toch niet zo zijn dat die boeren uit Voorthuizen dat wel kunnen regelen en wij niet?

 

Willem Held           

 

 

Contact

Algemene zaken:
Mirella Boshuis
E-mail: algemeen@sss-barneveld.nl

Jeugd TC:

A, B en C (vanaf 12 jaar)
Bram Wildekamp 
E-mail: jeugdtc@sss-barneveld.nl

CMV (6 t/m 12 jaar)
Simone van Essen-Nab
E-mail: cmv@sss-barneveld.nl

Dames TC:
Arjan Roelofs
E-mail: damestc@sss-barneveld.nl

Heren TC:
Adriaan Kuiper
E-mail: herentc@sss-barneveld.nl

Secretariaat Volleybalvereniging SSS:
Yvonne Sennema
Schoutenstraat 72G
3771 CK Barneveld
Telefoon: 06-22667983
Email : secretariaat@sss-barneveld.nl

Inloggen (mobiel)